Outdoorspullen voor kinderen

Hoe kleiner een lichaam is, hoe groter het oppervlak in verhouding tot het gewicht. Warmte gaat verloren via de huid, dus kinderen koelen in kou, wind en nattigheid sneller af dan volwassenen. Tegelijk kunnen ze ook sneller oververhit raken bij hitte en inspanning. Hun huid is gevoeliger voor de zon; de WHO benadrukt daarom dat kinderen extra goed tegen de zon beschermd moeten worden.

Kinderen melden kou, honger, dorst of vermoeidheid vaak laat – soms omdat ze aan het spelen zijn en het niet merken, soms omdat ze niet willen klagen. Een moe, zeurend of opeens heel stil kind kan een teken zijn dat het koud heeft of energie nodig heeft. Volwassenen moeten daarom beter opletten dan ze bij zichzelf zouden doen.

Kinderen raken ook sneller dingen kwijt, rennen vooruit of blijven achter. Goede kinderuitrusting vangt deze verschillen op: ze houdt kinderen warm, beschermt tegen de zon, is goed zichtbaar en belast hen niet te zwaar.

Kinderen hebben hetzelfde lagensysteem nodig als volwassenen: een basislaag op de huid, een warme middenlaag, regenjas en regenbroek, plus een warme muts, handschoenen en een zonnehoed. Een volwassene neemt een complete reserveset mee, want kinderen worden al spelend snel nat – in de beek, in plassen, in de sneeuw.

Een eigen kleine rugzak maakt kinderen trots en geeft hun verantwoordelijkheid. Hij moet licht zijn en een borstband hebben, zodat de schouderbanden niet afglijden. Er gaan alleen een drinkfles, een tussendoortje, een jas en een favoriet voorwerp in. Alles wat zwaar is – water voor iedereen, eten, eerste hulp, de warmtereserve – dragen de volwassenen.

Bij het kamperen heeft een kind een slaapzak van de juiste lengte nodig. Een te lange volwassenenslaapzak blijft koud aan het voeteneinde, omdat het kind de lege ruimte met zijn eigen lichaamswarmte zou moeten verwarmen. Daaronder hoort een goede slaapmat, want anders trekt de koude grond de warmte weg.

Controleer onderweg regelmatig de handen, de nek en de stemming van het kind. Koude handen en een koude nek laten zien dat er meer kleding nodig is; een bezwete nek laat zien dat een laag minder volstaat. Plan tochten zo dat je op elk moment vroeg kunt omkeren – liever te kort dan te lang.

Koorden in capuchons en bij de hals kunnen blijven haken aan takken, speeltoestellen of hekken. Kies daarom kinderkleding zonder lange koorden bij de hals. Felle, opvallende kleuren en reflectoren maken kinderen in de schemering en in het bos veel beter zichtbaar; donkere kleding zonder reflectoren is een veelgemaakte fout.

Oefen met de kinderen wat ze moeten doen als ze verdwalen: stoppen, op één plek blijven wachten en regelmatig op het fluitje blazen. Een fluitje is verder te horen dan roepen en kost minder moeite. Wordt een kind vermist en vind je het niet snel, bel dan het lokale alarmnummer (112 in de EU).

Pas vóór elk seizoen schoenen en kleding opnieuw, want kindervoeten groeien snel. Te kleine schoenen knellen en geven blaren; veel te grote schoenen laten de voet schuiven, wat ook blaren geeft en struikelen waarschijnlijker maakt. Een beetje ruimte voor de tenen is goed; heel veel ruimte niet.

Kleding om "in te groeien" is verleidelijk, maar werkt buiten slecht: te wijde mouwen laten kou en sneeuw binnen, te lange broekspijpen worden nat en vies, en een te grote rugzak zit niet goed. Omdat kinderspullen zo snel te klein worden, loont het extra om tweedehands te kopen of te ruilen met andere gezinnen – hoe je gebruikte spullen controleert, staat in een eigen onderdeel.

Baby's en peuters hebben extra behoeften, bijvoorbeeld bij draagzakken en kinderzitjes. Voor deze zaken zijn de informatie van de fabrikant en deskundig advies de juiste weg.

Kinderen die zich prettig voelen, willen graag terugkomen. Plan genoeg pauzes, genoeg tussendoortjes en kleine doelen onderweg: een beek, een grote rots, een uitkijkpunt. De tocht moet passen bij de leeftijd en conditie van het kind, niet bij de wensen van de volwassenen.

Laat kinderen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen spullen: hun eigen rugzak inpakken, het fluitje aan hun jas klikken, de lamp controleren. Zo leren ze al spelend wat buiten belangrijk is en weten ze in een noodgeval waar hun spullen zijn. Hetzelfde geldt voor de noodtas van een kind: klein, licht en met iets vertrouwds dat troost geeft.