Knagowy

Wyblinka ma dwie części: małą pętlę w części stałej i dużą pętlę, o którą ci naprawdę chodzi. Koniec roboczy wychodzi od dołu przez małą pętlę, okrąża część stałą od tyłu i wraca tą samą drogą w dół. Gdy ciągnie się za część stałą, mała pętla zaciska się wokół dwóch odcinków końca i je zaciska.

Kluczowa sprawa: zacisk jest w małej pętli, nie w dużej. Dlatego duża pętla zachowuje ten sam rozmiar, choćby nie wiem jak mocno ciągnąć. Jednocześnie węzeł łatwo rozwiązać po obciążeniu: „łamiesz” go, przesuwając do przodu kołnierz za częścią stałą – mała pętla się wtedy otwiera.

To łatwe rozwiązywanie ma wadę. Gdy węzeł jest nieobciążony i go się potrząsa lub szarpie, mała pętla może otworzyć się sama. Sztywna lub śliska lina pogarsza sprawę.

Zwróć uwagę na trzy rzeczy. Po pierwsze: wokół części stałej siedzi „kołnierz” – koniec roboczy owija się za nią ciasnym łukiem. Po drugie: koniec wraca w dół przez małą pętlę i leży wewnątrz dużej pętli, równolegle do jej ramienia. Jeśli leży na zewnątrz, zawiązałeś inną odmianę (często nazywaną lewą wyblinką lub wyblinką kowbojską), uważaną za mniej niezawodną – zawiąż ją od nowa.

Po trzecie: luźny koniec. Powinien wystawać wyraźnie, na kilka średnic liny – raczej za dużo niż za mało. Aby zaciągnąć węzeł, trzymaj razem luźny koniec i sąsiednie ramię pętli i mocno pociągnij za część stałą. Dopiero wtedy zacisk siedzi właściwie.

Jeden częsty błąd ujawnia się od razu przy zaciąganiu: jeśli mała pętla została uformowana w złą stronę (odcinek prowadzący do końca roboczego leży pod spodem zamiast na wierzchu), wszystko rozsuwa się, gdy tylko pociągniesz. Irytujące, ale w sumie szczęście – błąd sam się zdradza.

Luzowanie bez obciążenia: na linie, która raz jest napięta, a raz luźna i trzepocze na wietrze, wyblinka może się stopniowo poluzować. Rada: długi luźny koniec, regularne kontrole i w razie potrzeby zabezpieczenie – na przykład podwójny węzeł prosty z końcem wokół sąsiedniego ramienia pętli albo zakończenie Yosemite.

Przewrócenie pod obciążeniem pierścieniowym: wyblinka ma być obciążana przez część stałą. Jeśli pętlę ciągnie się natomiast z dwóch stron (na przykład gdy obejmuje dwa przedmioty oddalające się od siebie), węzeł może się przewrócić i otworzyć. Dlatego planuj kierunek ciągu świadomie.

Śliska lub sztywna lina: tu mała pętla chwyta słabiej. Wariant z dodatkowym okręceniem (mała pętla robiona dwoma zwojami) zwiększa zacisk.

Na obozie wyblinka to koń roboczy: jako stała pętla wokół drzewa lub słupka, do zakotwiczenia jednego końca liny kalenicowej, jako pętla do zawieszenia worka z jedzeniem. Ponieważ można ją zawiązać wokół przedmiotu i łatwo potem rozwiązać, jest wygodniejsza niż węzły, które po obciążeniu się zaciskają.

Nie nadaje się jako węzeł łączący dwie liny (do tego służy węzeł płaski podwójny – szotowy), do lin, które stale trzepoczą bez zabezpieczenia, ani do obciążania pętli z dwóch stron. Żaden z węzłów w tym atlasie nie jest przeznaczony do zastosowań ratujących życie – nie do wspinaczki, zjazdów na linie, ratownictwa ani do trzymania i podnoszenia ludzi. Zastosowania ratujące życie tylko po odpowiednim przeszkoleniu i ze sprzętem z certyfikatem. Z powyższych powodów w alpinizmie wyblinki do wpinania się używa się tylko z zabezpieczeniem albo wcale.

Najpierw ćwicz z liną wokół własnej nogi albo nogi krzesła – nigdy wokół szyi ani górnej części ciała. Utwórz małą pętlę, sprawdź, czy odcinek prowadzący do końca roboczego leży na wierzchu, i opowiedz sobie historyjkę o króliku: wychodzi z norki, okrąża drzewo, wraca do norki.

Gdy węzeł się ułoży, rozwiąż go ponownie, przesuwając kołnierz do przodu. Powtarzaj, aż będziesz go wiązać bez patrzenia. Potem ćwicz go wokół drzewa, gdzie duża pętla musi najpierw okrążyć pień. Na koniec: potrząsaj chwilę nieobciążonym wyblinką w śliskiej linie i obserwuj, jak się luzuje – tak zrozumiesz, dlaczego kontrola jest ważna.