Narzędzia
Interaktywne laboratorium węzłów
Przeglądaj węzły, filtruj według zastosowania, ucz się krok po kroku. Każdy widok jest generowany z tej samej zweryfikowanej geometrii liny.
Nie do zastosowań związanych z ochroną życia. Wspinaczka, prace na wysokości i ratownictwo wymagają kwalifikowanego szkolenia oraz sprawdzonych procedur zgodnych z normami.
Węzeł prosty
Najprostszy ze wszystkich węzłów: pętla z końcem raz przez nią przewleczonym. Służy jako stoper na końcu liny i jest podstawą wielu innych węzłów.
Węzeł ósemkowy
Węzeł stoperowy o kształcie ósemki. Jest grubszy niż nadrzutka, łatwy do sprawdzenia wzrokiem i zwykle da się go rozwiązać po obciążeniu.
Knagowy
Knagowiec (bowlin) tworzy stałą pętlę na końcu liny, która nie zaciska się pod obciążeniem i zwykle łatwo go potem rozwiązać. Może jednak poluzować się bez obciążenia i wywrócić, gdy obciążenie działa w złą stronę.
Węzeł knagowy
Dwa zwoje wokół słupa lub gałęzi, które wzajemnie się zaciskają. Szybki do zawiązania, łatwy do regulacji i do rozwiązania – ale pod obciążeniem zmiennym może się wyślizgnąć lub sam poluzować.
Dwa półsztyki
Linę prowadzi się wokół przedmiotu i mocuje do jej własnej części stałej dwoma półsztykami w tym samym kierunku. Poprzedzony podwójnym okrążeniem, jest to jedno z najbardziej wszechstronnych mocowań do słupa, kółka lub drzewa.
Węzeł napinający (do odciągów)
Przesuwany węzeł cierny na własnej linii stałej, który pozwala regulować naprężenie odciągu. W chwytnej lince trzyma pod obciążeniem; w śliskiej lub sztywnej lince syntetycznej może się ześlizgiwać.
Węzeł płaski
Płaski węzeł wiążący, który łączy dwa końce jednej linki wokół pakunku. To niepewny węzeł łączący: użyty do połączenia dwóch lin pod obciążeniem może się przewrócić i rozejść.
Węzeł flagowy
Węzeł szotowy łączy dwa końce lin, także o różnej grubości. Grubsza lina tworzy pętlę, a cieńsza jest zawiązana wokół niej. Może się poluzować bez obciążenia lub gdy lina trzepocze.
Podwójny węzeł prosty
Węzeł nadrzutowy, w którym koniec przewleka się przez pętlę drugi raz. Daje grubszy, pewniejszy stoper niż pojedynczy nadrzutowy, ale po obciążeniu trudno go rozwiązać.
Węzeł dokerski (stevedore)
Węzeł ósemkowy z dodatkowym zwojem wokół części stałej liny. Jest trochę grubszy niż ósemka i zwykle nadal dobrze się rozwiązuje.
Węzeł nadrzutowy z szybkim rozwiązaniem (slip)
Węzeł nadrzutowy, w którym przewleka się zwój zamiast końca liny. Pociągnięcie za koniec rozwiązuje go od razu. Idealny do wszystkiego, co chcesz szybko otwierać – nie do obciążeń, które muszą pewnie trzymać.
Pętla nadrzutowa (węzeł nadrzutowy na zwoju)
Węzeł nadrzutowy zawiązany na linie złożonej we dwoje. Najszybsza ze wszystkich stałych pętli, ale po obciążeniu mocno się zaciska i potem bywa prawie niemożliwy do rozwiązania.
Pętla ósemkowa (na zwoju)
Węzeł ósemkowy zawiązany na podwójnej linie. Stała, łatwa do sprawdzenia pętla na końcu lub w środku liny, którą po obciążeniu zwykle da się jeszcze rozwiązać.
Ósemka wplatana (pętla ósemkowa, wplatana)
Pętla ósemkowa zawiązana wokół zamkniętego przedmiotu: najpierw zawiąż luźną ósemkę na pojedynczej linie, potem przeprowadź koniec wokół przedmiotu i wpleć go równolegle z powrotem w ósemkę. We wspinaczce znana jako węzeł do wpinania się w linę – ta strona nie zastępuje szkolenia wspinaczkowego.
Motylek alpejski
Stała pętla w środku liny, którą można obciążać w trzech kierunkach: przez pętlę i wzdłuż obu odcinków liny. Przydaje się też do odizolowania uszkodzonego odcinka liny. W alpinizmie używaj go tylko po przeszkoleniu.
Knagowy na zwoju
Knagowy zawiązany na podwójnej linie. Daje dwie stałe pętle obok siebie i można go zawiązać w środku liny.
Węzeł cieśli
Węzeł do kłód, tyczek i wiązek: koniec jest skręcony wokół własnej części i pod obciążeniem mocno się zaciska. Bez obciążenia praktycznie sam się rozpada.
Węzeł kotwiczny (girth hitch, lark's head)
Oczko wokół przedmiotu z obiema częściami przeciągniętymi przez nie – albo pętla taśmy przeprowadzona przez samą siebie. Bardzo szybki sposób przymocowania pętli lub taśmy do kółka, gałęzi lub uchwytu; przy nierównym naciągu się ślizga.
Węzeł dusiciel (constrictor)
Węzeł wiążący, który niezwykle mocno zaciska się na okrągłym przedmiocie: szyjka worka, wiązka, końcówka węża albo koniec liny przed odcięciem. Często zaciąga się tak mocno, że można go tylko odciąć.
Węzeł woźnicy (trucker's hitch)
System napinania liny: pętla w biegnącej części działa jak bloczek, dzięki czemu linę można bardzo mocno napiąć, a potem zabezpieczyć. Do lin kalenicowych, brezentów i bagażu – nie zastępuje atestowanego sprzętu do mocowania ładunków.
Węzeł prusika
Węzeł cierny: pętla z cieńszego sznurka pomocniczego jest kilka razy owinięta wokół grubszej liny. Bez obciążenia się przesuwa; pod obciążeniem chwyta w obu kierunkach. Na biwaku przydaje się jako przesuwalny punkt mocowania na linie kalenicowej. Wspinaczka i ratownictwo tylko po przeszkoleniu.
Węzeł Klemheist
Węzeł cierny, który chwyta tylko w jednym kierunku: pętla jest owinięta spiralnie wokół liny i przełożona przez własny górny koniec. Działa też z taśmą. Wspinaczka i ratownictwo tylko po przeszkoleniu.
Węzeł zaciskowy (rolling hitch)
Węzeł, który wytrzymuje ciągnięcie wzdłuż pala lub innej liny bez zsuwania się – o ile ciągnięcie następuje z właściwej strony. Dobry do przymocowania liny do napiętej liny albo odciążenia innej liny.
Węzeł z kołkiem (marlinspike hitch)
Szybki, tymczasowy węzeł, który przytrzymuje kołek (patyk, szpikulec, śrubokręt) na sznurku. Pozwala mocno naciągać cienki sznurek tak, by nie wrzynał się w dłonie. Wyjmij kołek, a węzeł od razu się rozpada.
Podwójny węzeł rybacki
Dwa końce liny, każdy związany podwójnym węzłem prostym wokół drugiej liny, które pod obciążeniem zsuwają się do siebie. Bardzo pewny, ale po obciążeniu bardzo trudny do rozwiązania. Znany ze spinania pętli ze sznurka pomocniczego; we wspinaczce tylko po przeszkoleniu.
Węzeł taśmowy (węzeł wodny)
Węzeł do płaskiej taśmy: prosty węzeł w jednym końcu jest dokładnie powtórzony przez drugi koniec z przeciwnego kierunku. Końce mogą się wysuwać przy cyklicznym obciążaniu – dlatego sprawdzaj go przed każdym użyciem. We wspinaczce tylko po przeszkoleniu.
Węzeł carrick
Symetryczny węzeł łączący do grubych lub sztywnych lin. Prawie się nie zaciska i dobrze rozwiązuje się po dużych obciążeniach. Liczy się ściśle naprzemienny przebieg nad–pod.
Węzeł końcowy Ashleya
Duży, okrągły węzeł końcowy z trzema wypukłościami, nazwany od Clifforda Ashleya. Jest wyraźnie grubszy niż ósemka i nadaje się tam, gdzie koniec liny nie może przeciągnąć się przez większe oczko lub otwór.
Węzeł okrężny z dwoma półsztykami
Linę prowadzi się dwa razy wokół słupka, kółka lub gałęzi, a potem zabezpiecza dwoma półsztykami wokół własnego odcinka stałego. Zwój okrężny przejmuje obciążenie; półsztyki tylko przytrzymują koniec. Można go zawiązać nawet wtedy, gdy lina jest pod naciągiem.
Węzeł kotwiczny (węzeł rybacki)
Podobny do węzła okrężnego z dwoma półsztykami, ale pierwszy półsztyk jest przewleczony przez sam zwój okrężny. Dzięki temu węzeł chwyta mocniej i dobrze trzyma na kółkach, uszkach i uchwytach, nawet przy zmiennym obciążeniu i ruchu.
Węzeł buntlinowy (Buntline Hitch)
Wyblinka zawiązana wokół własnego odcinka stałego, z drugim zwojem prowadzonym w stronę przedmiotu. Zwarty i bardzo odporny na łopotanie i szarpanie, ale pod dużym obciążeniem się zacina.
Węzeł palowy (Pile Hitch)
Bardzo szybki węzeł wiązany pętlą: pętlę owija się wokół słupka i zarzuca na jego wierzch. Działa tylko na słupkach, tyczkach lub palikach z wolnym końcem – ale tam zajmuje sekundy.
Węzeł kantarowy (węzeł szybkiego rozwiązania)
Węzeł z pętlą rozwiązywaną, założony wokół własnego odcinka stałego, który puszcza natychmiast po pociągnięciu za koniec. Często stosowany do wiązania do kółek i barierek, gdzie w razie niebezpieczeństwa trzeba móc szybko rozwiązać.
Węzeł marlowy (wiązanie tobołka)
Seria węzłów wzdłuż długiego tobołka – takiego jak zwinięta płachta, karimata lub wiązka tyczek. Każdy węzeł jest zaciągnięty tak, że sam się blokuje; tobołek pozostaje razem, nawet gdy jedno miejsce puści.
Półwyblinka (węzeł HMS, węzeł Muntera)
Węzeł na karabinku, który hamuje linę tarciem. Należy do szkolenia wspinaczkowego i ratownictwa górskiego. Ta strona tylko wyjaśnia, czym jest ten węzeł i jak wygląda – nie uczy asekuracji ani opuszczania.
Biegnący knagowiec
Mały knagowiec, przez którego oczko biegnie część stała. Powstaje pętla, która zaciska się pod obciążeniem i potem łatwo się otwiera. Przydaje się do chwytania przedmiotów poza zasięgiem ręki – nigdy do istot żywych.
Podwójny knagowiec (knagowiec z okrążeniem)
Knagowiec (bowline), w którym pętla w części stałej jest wykonana dwa razy. Dodatkowe okrążenie zwiększa tarcie i sprawia, że węzeł nieco lepiej opiera się rozwiązaniu niż zwykły knagowiec – ale nie zastępuje porządnego zabezpieczenia końca.
Podwójny węzeł flagowy
Węzeł flagowy z dodatkowym okrążeniem wokół pętli. Trzyma liny o różnej grubości, śliskie lub sztywne, pewniej niż pojedynczy węzeł flagowy i nadal można go rozwiązać.
Węzeł rybacki (pojedynczy)
Dwa węzły proste, każdy zawiązany wokół drugiej liny, które po zaciągnięciu zsuwają się ku sobie. Szybki i prosty dla cienkich sznurków i linek; po obciążeniu trudny do rozwiązania.
Węzeł zeppelin
Symetryczny węzeł łączący z dwóch spiętych pętli. Uważany jest za bardzo odporny na samoczynne rozwiązanie, a po obciążeniu nadal dobrze się rozwiązuje. Kolejność łatwo pomylić – zawsze sprawdź gotowy węzeł.
Węzeł chirurgiczny
Węzeł płaski, w którym pierwszy splot jest podwojony. Dodatkowy owój utrzymuje naprężenie podczas wiązania drugiego splotu – idealny do wiązania paczek, worków i pakunków. Omówiony tu jako węzeł wiążący, nie jako technika medyczna.
Węzeł trąbki (skracanie liny)
Linę składa się na trzy części i zabezpiecza półsztykiem na każdym końcu, aby skrócić ją bez cięcia. Znany, ale zawodny węzeł: bez stałego naprężenia łatwo się rozpada.