Węzeł buntlinowy (Buntline Hitch)

Węzeł buntowy to w gruncie rzeczy węzeł kotwiczny zawiązany wokół własnej części roboczej liny. Różnica w stosunku do zwykłych dwóch półsztyków tkwi w kierunku: przy dwóch półsztykach pracujesz od przedmiotu, a koniec kończy się na zewnątrz. W węźle buntowym drugi zwój kładziesz z powrotem w stronę przedmiotu, a koniec wychodzi między węzłem a kółkiem.

Gdy linka jest obciążona, część robocza dociska węzeł do kółka. Zatrzymuje to koniec między zwojami, zamiast go uwalniać. Zwłaszcza przy ciągłym ruchu tam i z powrotem – łopotaniu, uderzaniu, krótkich szarpnięciach – koniec ledwo może się wysunąć. Ten sam efekt zablokowania sprawia jednak, że węzeł mocno się zaciska pod dużym obciążeniem.

Spójrz, gdzie wskazuje koniec. W prawidłowo zawiązanym węźle buntowym koniec wskazuje w stronę kółka lub oczka i znika pod zwojem najbliżej przedmiotu. Jeśli koniec wskazuje od przedmiotu i leży na zewnątrz węzła, zawiązałeś dwa półsztyki – wciąż użyteczny węzeł, ale bez specjalnego efektu zablokowania końca.

Przed zaciągnięciem uporządkuj zwoje, żeby leżały równo obok siebie. Potem pociągnij za koniec i część roboczą i zsuń cały węzeł do kółka. Węzeł siedzący daleko od kółka zostawia przy przedmiocie małą wolną pętlę, która może się ocierać i łopotać. Koniec powinien wyraźnie wystawać.

Węzeł buntowy sprawdza się idealnie w miejscach, które stale się poruszają i muszą długo wytrzymać: linka odciągowa przy przelotce plandeki łopoczącej na wietrze, sznurek ściągający worek, uchwyt, linka do chwiejącego się kółka. Jest mały, schludny i zużywa mało liny.

Nie nadaje się, gdy chcesz rozwiązać węzeł po dużym obciążeniu – wtedy lepsza jest pętla z dwoma półsztykami. Nie da się go też zawiązać pod napięciem. W bardzo cienkim, śliskim sznurku po silnym obciążeniu może siedzieć tak mocno, że trzeba go praktycznie przeciąć.

Najczęstszy błąd to zły kierunek drugiego zwoju – od przedmiotu zamiast w jego stronę. Wtedy koniec leży na zewnątrz, a węzeł zachowuje się jak dwa półsztyki. Częste jest też niezsunięcie węzła do samego przedmiotu. Ponieważ dokładna kolejność czeka jeszcze na sprawdzenie przez eksperta, porównaj gotowy węzeł z wiarygodną ilustracją.

Upewnij się, że oczko lub kółko nie ma ostrych krawędzi. Zwłaszcza na metalowych przelotkach plandeki linka może z czasem się przetrzeć, niezależnie od węzła. Węzeł buntowy to węzeł do sprzętu. Używanie węzłów do zabezpieczania życia dopiero po odpowiednim szkoleniu i ze certyfikowanym sprzętem.

Nazwa pochodzi od linek buntowych: lin używanych na dawnych żaglowcach do podciągania wielkich żagli rejowych. Te żagle gwałtownie łopotały na wietrze, a węzeł, który się rozluźniał, był poważnym problemem. Odpowiedzią był węzeł buntowy.

Żeby poćwiczyć, zawiąż go na kółku od kluczy, a potem mocno potrząśnij liną. Obok zawiąż dla porównania dwa półsztyki i potrząśnij nimi tak samo. Po chwili zobaczysz, który węzeł pozostaje schludny – i nauczysz się rozróżniać je po kierunku końcówki.