Węzeł kotwiczny (węzeł rybacki)

Tak jak w pętli z dwoma półsztykami, podwójny zwój wokół kółka przejmuje część obciążenia przez tarcie. Różnica: koniec nie jest tylko poprowadzony wokół części roboczej, ale przewleczony z powrotem przez oba zwoje. Gdy tylko lina jest obciążona, pętla ciasno owija kółko i zaciska koniec między liną a kółkiem.

To zablokowanie sprawia, że węzeł kotwiczny dobrze trzyma przy szarpaniu, huśtaniu i w mokrych warunkach. Węzeł trzymany tylko przez półsztyki wokół części roboczej może powoli się rozluźniać przy ciągłym ruchu. W węźle kotwicznym ruch raczej przeciwdziała poślizgowi. Wada: co dobrze trzyma, trudniej też rozwiązać po dużym obciążeniu.

Spójrz na miejsce, w którym koniec wchodzi pod pętlę: musi leżeć pod obydwoma zwojami, nie tylko pod jednym. Potem następuje półsztyk wokół części roboczej. Ogólnie węzeł wygląda zwarciej niż pętla z dwoma półsztykami, bo koniec leży blisko kółka.

Podczas wiązania trzymaj pętlę luźno. Jeśli zaciśniesz ją zbyt wcześnie, koniec nie zmieści się pod spodem. Dopiero gdy koniec jest przewleczony, a półsztyk założony, porządkujesz całość i zaciągasz najpierw pętlę, potem półsztyk. Koniec powinien dobrze wystawać; przy długotrwałym użyciu, na przykład na kanistrze wiszącym przez długi czas, możesz dodatkowo przywiązać go do części roboczej cienkim sznurkiem.

Węzeł kotwiczny to dobry wybór do kółek, uszu i uchwytów z ruchomym obciążeniem: wiadro z wodą na lince, kanister, torba kołysząca się na wietrze albo linka do kółka na łodzi. Trzyma też pewnie na mokrej linie.

Jeśli musisz często rozwiązywać węzeł albo lina jest już napięta, praktyczniejsza jest pętla z dwoma półsztykami; węzła kotwicznego nie da się zawiązać pod napięciem. I pamiętaj: to, ile wytrzyma zestaw, nie zależy tylko od węzła. Cienki uchwyt albo zardzewiałe kółko mogą zawieść dużo wcześniej niż węzeł.

Najczęstsze błędy: koniec idzie tylko pod jeden zwój, zapomniany końcowy półsztyk albo zbyt wczesne zaciągnięcie pętli. W pierwszym przypadku węzeł ledwo trzyma, w drugim koniec może się wysunąć. Zbyt krótki koniec to też częsty powód, dla którego węzły na kołyszących się ładunkach po jakimś czasie się rozwiązują.

Nigdy nie wieszaj ładunków tam, gdzie mogą się huśtać nad ludźmi lub spaść na kogoś, jeśli coś puści. Węzeł kotwiczny to węzeł do przedmiotów. Używanie węzłów do zabezpieczania życia dopiero po odpowiednim szkoleniu i z certyfikowanym sprzętem.

Angielska nazwa „anchor bend” myli wiele osób, bo w języku węzłów „bend” oznacza właściwie węzeł łączący dwie liny. Węzeł kotwiczny natomiast mocuje linę do przedmiotu, jest więc w gruncie rzeczy „hitchem”. Takie nazwy powstały historycznie; inna nazwa to „fisherman's bend” (węzeł rybacki).

Do ćwiczeń nadaje się kółko od kluczy, uchwyt wiadra lub klamka. Wiąż na przemian węzeł kotwiczny i pętlę z dwoma półsztykami i porównuj je. Gdy odróżnisz je na pierwszy rzut oka, rozumiesz już węzeł kotwiczny.