Podwójny węzeł flagowy

Pętla (bight) w grubszej lub sztywniejszej linie pozostaje prawie prosta i tworzy coś w rodzaju stałej ramy. Cieńsza, bardziej elastyczna lina przechodzi przez pętlę, okrąża oba jej ramiona, a potem zostaje przyciśnięta pod samą sobą. Pod obciążeniem pętla naciska na to miejsce zaciśnięcia i trzyma cienką linę.

W podwójnym węźle flagowym ten zwój wykonuje się drugi raz. Powstają dwa zaciśnięcia jedno po drugim i znacznie mniej prawdopodobne jest, że cienka lina się wysunie. Ponieważ węzeł mimo to nie zaciska się zbyt mocno, po użyciu zwykle dobrze się rozwiązuje, jeśli lekko przesuniesz pętlę do przodu.

Po pierwsze: pętla (bight) jest w grubszej linie. Jeśli jest odwrotnie, węzeł łatwiej się wysuwa. Po drugie: cienka lina robi dwa pełne zwoje wokół obu ramion pętli, a każdy z nich jest przyciśnięty pod samą cienką liną, nie pod pętlą. Po trzecie: dwie krótkie końcówki leżą po tej samej stronie węzła. Jeśli leżą po przeciwnych stronach, to słabsza odmiana, która łatwiej się rozwiązuje.

Ułóż oba zwoje tak, by leżały obok siebie bez krzyżowania. Potem najpierw dociągnij cienką linę przy zwojach, a następnie pociągnij za obie części stałe. Obie końcówki powinny wyraźnie wystawać. Krótkie szarpnięcie za obie liny pokaże, czy cokolwiek się przesuwa.

Podwójny węzeł flagowy to pierwszy wybór, gdy trzeba połączyć dwie liny o różnej grubości, na przykład resztkę paracordu z grubszą liną. Nadaje się też do śliskich lin syntetycznych, w których pojedynczy węzeł flagowy może się wysuwać. Sprawdza się również wtedy, gdy po jednej stronie jest już stałe oczko albo gdy chcesz przywiązać linę do rogu płachty – wtedy oczko lub róg przejmuje rolę pętli (bight).

Przy bardzo dużej różnicy grubości nawet on może się wysunąć; przetestuj go ostrożnie i w razie potrzeby wybierz inne połączenie. Na linach, które długo luźno łopoczą bez obciążenia, może się poluzować. Do dwóch lin o jednakowej grubości, które trzeba będzie później rozwiązać, są alternatywy, np. węzeł Zeppelin.

Typowe błędy to pętla (bight) w cieńszej zamiast w grubszej linii, końcówki po przeciwnych stronach oraz drugi zwój, który nie jest przeprowadzony pod cienką liną. Każdy z nich czyni węzeł mniej niezawodnym. Od czasu do czasu sprawdzaj po wietrze połączenia w odciągach namiotu albo linkach do suszenia prania.

Węzły łączące często znajdują się dokładnie tam, gdzie siły się koncentrują. Dlatego nie wieszaj niczego w miejscu, gdzie mogłoby to spaść na ludzi, jeśli połączenie puści. Podwójny węzeł flagowy to węzeł do sprzętu. Używanie węzłów do ochrony życia dopiero po odpowiednim szkoleniu i ze sprzętem z certyfikatem.

Nazwa pochodzi z żeglarstwa: szot to lina służąca do obsługi żagla, a węzeł flagowy służył m.in. do przymocowania szotu do żagla. Ponieważ jest bardzo stary i powszechny, znany jest też pod nazwami takimi jak węzeł tkacki – podobno tkacze łączyli nim zerwane nici.

Aby poćwiczyć, weź dwie liny wyraźnie różniące się grubością. Zawiąż najpierw pojedynczy, a potem podwójny węzeł flagowy i mocno pociągnij. Powtórz to ze śliskim sznurkiem. Dzięki temu poczujesz, kiedy drugi zwój robi różnicę.