Węzeł ósemkowy

W ósemce koniec roboczy najpierw tworzy pętlę, potem idzie raz dookoła części stałej i dopiero wtedy jest przewleczony przez pętlę. To dodatkowe okrążenie to cała różnica w stosunku do węzła prostego. Czyni węzeł dłuższym i grubszym i rozkłada zginanie liny na kilka łagodniejszych łuków.

Ponieważ łuki są mniej ciasne, węzeł nie zaciska się pod obciążeniem tak mocno. Dlatego zacina się mniej niż węzeł prosty i zwykle można go po obciążeniu poluzować kilkoma ruchami. Jednocześnie jest skuteczniejszym węzłem zatrzymującym, bo ma więcej masy, by zatrzymać się przed otworem.

Poprawnie zawiązana, ułożona ósemka pokazuje wyraźną ósemkę: dwa łuki krzyżujące się pośrodku i koniec wychodzący po stronie przeciwnej niż część stała. Jeśli węzeł wygląda natomiast mało i zwarcie, jak precelek z jednym łukiem, prawdopodobnie zapomniałeś o okręceniu wokół części stałej – wtedy to węzeł prosty.

Ułóż węzeł przed zaciągnięciem, aż ósemka będzie wyraźnie widoczna i żaden zwój nie będzie skręcony. Potem pociągnij równomiernie za część stałą i koniec. Luźno zostawiona ósemka może się rozluźnić w śliskim sznurku; mocno zaciągnięta zachowuje kształt.

Zostaw wystarczająco długi luźny koniec – kilka średnic liny. Po pierwszym obciążeniu sprawdź ponownie, czy ósemka zachowała kształt, a luźny koniec się nie skrócił.

Ósemka to właściwy węzeł zatrzymujący, gdy koniec liny trzeba będzie później rozwiązać: na końcu odciągu za węzłem napinającym, na linie przechodzącej przez bloczek lub oczko, na końcu liny, którą chcesz znów zwinąć. Zużywa tylko trochę więcej liny niż węzeł prosty.

W bardzo cienkim, śliskim sznurku może się poluzować; podwójny węzeł prosty jest tam często pewniejszy. I to jest węzeł zatrzymujący, nie pętla ani węzeł do mocowania. Do pętli służy ósemka z pętlą, oparta na tym samym kształcie.

Ósemka jest blisko spokrewniona z węzłami używanymi we wspinaczce. Skłania to niektórych do myślenia, że jest bezpieczniejsza, niż jest w danym zastosowaniu. Ale węzeł zatrzymujący na końcu liny to coś zupełnie innego niż zabezpieczanie ludzi. Żaden z węzłów w tym atlasie nie jest przeznaczony do zastosowań ratujących życie – nie do wspinaczki, zjazdów na linie, ratownictwa ani do trzymania i podnoszenia ludzi. Zastosowania ratujące życie tylko po odpowiednim przeszkoleniu i ze sprzętem z certyfikatem.

W codziennym użyciu też: węzeł zatrzymujący tylko powstrzymuje linę przed prześlizgnięciem się przez otwór wyraźnie mniejszy niż węzeł. Jeśli otwór jest za duży lub krawędź ostra, węzeł może zostać przeciągnięty lub uszkodzony. Sprawdzaj więc otwór, nie tylko węzeł.

Najpierw zawiąż ją powoli według rysunku: utwórz pętlę, poprowadź koniec za częścią stałą, potem przez pętlę od przodu. Mów cicho do siebie kolejne kroki. Potem na przemian zawiązuj węzeł prosty i ósemkę i porównuj je – uczy to odróżniać je jednym spojrzeniem.

Na morzu ósemka to klasyczny węzeł zatrzymujący na końcach szotów, by nie wymknęły się przez bloki. Po angielsku nazywa się też „Flemish knot”. Jeśli ósemka jest dla ciebie za mała, jest węzeł dokerów z jednym dodatkowym zwojem – kto zna ósemkę, nauczy się go w minutę.