Węzeł nadrzutowy z szybkim rozwiązaniem (slip)

Ten węzeł to zwykły węzeł prosty, tyle że przez pętlę przełożona jest mała pętelka zamiast końca. Prawdziwy koniec zostaje na zewnątrz. Dopóki nikt nie pociąga za koniec, węzeł trzyma jak zwykły prosty: pętla zaciska się na pętelce.

Gdy pociągniesz za koniec, pętelka się skraca, aż wyśliźnie się przez pętlę. Wtedy pętla nie ma już czego trzymać i węzeł otwiera się całkowicie. „Rozwiązywanie pociągnięciem” to ogólna zasada: wiele węzłów można tak zakończyć i w ten sposób zrobić z nich węzły szybkiego rozwiązywania.

Ma znaczenie, który odcinek tworzy pętelkę. Jeśli powstaje z końca roboczego, masz węzeł rozwiązywany pociągnięciem za koniec. Jeśli powstaje z części stałej, masz pętlę zaciskającą, która zaciska się pod obciążeniem. Oba często potocznie nazywa się „węzłem ślizgowym” – dlatego warto dobrze się przyjrzeć.

Poprawnie zawiązany węzeł prosty z pętelką rozwiązującą ma małą pętelkę wystającą z węzła, a obok niej koniec należący do tej pętelki. Część stała wchodzi do węzła bez pętli. Zrób test: lekkie pociągnięcie za koniec musi otworzyć węzeł. Jeśli zamiast tego pętla zaciska się na czymś, zawiązałeś pętlę zaciskającą.

Uporządkuj węzeł przed zaciągnięciem i pociągnij za pętelkę oraz część stałą. Pilnuj, by koniec nie był za krótki – przecież jest ci potrzebny do rozwiązania węzła – i by nie mógł się o nic zaczepić, gdzie mógłby zostać przypadkiem pociągnięty.

Pętli zaciskającej nigdy nie wolno zakładać na szyję ani kończyny ludzi czy zwierząt – nie w zabawie, nawet nie „tylko na chwilę”. Zaciska się pod obciążeniem i sama się nie poluzuje. Wytłumacz to także dzieciom, które bawią się liną.

Drugie niebezpieczeństwo to przypadkowe rozwiązanie się węzła. Jeśli koniec zwisa luzem, może zahaczyć o gałąź, torbę lub ubranie i otworzyć węzeł. Dlatego węzła z pętelką rozwiązującą używaj tylko do lekkich, mało ważnych zadań. Żaden węzeł w tym atlasie nie służy do zabezpieczania życia – nie do wspinaczki, zjazdów na linie, ratownictwa ani do trzymania i podnoszenia ludzi. Do zabezpieczania życia tylko po odpowiednim szkoleniu i ze sprzętem z atestem.

Ten węzeł pokazuje swoją siłę tam, gdzie coś często się otwiera i zamyka: przy zamykaniu worka lub torby, tymczasowym zabezpieczeniu końca liny, porządkowaniu linek, które zaraz znów będą potrzebne. Oszczędza czas i palce, bo nie trzeba rozplątywać mocno zaciągniętego węzła.

Nie nadaje się do niczego, co nie może się przypadkowo rozwiązać, ani do miejsc, gdzie koniec liny może się zaczepić lub zostać pociągnięty. Do pewnego zamocowania użyj innego węzła.

Zrób pętlę jak do węzła prostego. Złóż koniec w małą pętelkę i przełóż przez pętlę tylko tę pętelkę. Zaciągnij, ciągnąc za pętelkę i część stałą, a potem rozwiąż, pociągając za koniec. Powtórz kilka razy.

Potem celowo zawiąż drugą odmianę, w której pętelka jest zrobiona z części stałej, wokół kija (nigdy wokół części ciała) i zobacz, jak się zaciska. Gdy bezbłędnie odróżnisz obie odmiany, rozumiesz zasadę „rozwiązywania pociągnięciem” – i później możesz ją zastosować do innych węzłów.