Knagowy na zwoju

W zwykłym bowline koniec przechodzi przez małą pętlę, wokół części stałej i z powrotem – mała pętla trzyma koniec jak zacisk. W bowline na pętli dzieje się to samo z podwojoną liną. Różnica tkwi w ostatnim kroku: zamiast prowadzić koniec wokół części stałej, rozwijasz pętlę i nakładasz ją na dwie duże pętle. Potem leży z tyłu wokół części stałych i zamyka węzeł.

Pod obciążeniem mała pętla dociska pętlę do części stałych. Obciążenie rozkłada się na dwie pętle, z których każda niesie tylko jego część. Ponieważ żaden zwój nie jest mocno zagięty, węzeł zwykle łatwo się potem rozwiązuje – to zaleta, którą dzieli ze zwykłym bowline.

Starannie zawiązany bowline na pętli wygląda schludnie i symetrycznie. Dwie liny biegną obok siebie przez cały węzeł, nie krzyżując się wewnątrz – to się nazywa „układaniem” węzła. Pętla leży całkowicie z tyłu węzła wokół obu części stałych, a nie w połowie na jednej z pętli. Od przodu widać typowy kształt bowline: mała pętla z dwiema linami przechodzącymi przez nią.

Aby „zaciągnąć” węzeł, naprzemiennie ciągnij za obie pętle i za części stałe, aż wszystko będzie trzymać mocno i zwarto. Luźny węzeł może zmienić kształt jeszcze przed obciążeniem. Potem sprawdź: czy pętle dają się przesuwać względem siebie? W tym węźle jest to możliwe i normalne, jeśli celowo ciągniesz za jedną pętlę – dlatego obie pętle obciążaj możliwie równo. Nie ma tu luźnego końca w zwykłym sensie; zamiast tego pętla musi leżeć całkowicie wokół.

Najczęstszy błąd to nasunięcie pętli tylko częściowo na pętle. Wtedy leży w złym miejscu, a przy zaciąganiu węzeł rozsuwa się lub zniekształca w coś nieokreślonego. Drugi klasyczny błąd: mała pętla jest ułożona odwrotnie. Węzeł z początku wygląda prawie dobrze, ale rozpada się przy zaciąganiu.

Nawet poprawnie zawiązany bowline na pętli ma swoje granice. Jeśli dwie pętle są rozciągane przeciwko sobie, zamiast razem w dół, lina może przesuwać się z jednej pętli do drugiej. A tak jak przy zwykłym bowline, węzeł, który jest nieobciążony i dużo się porusza, może się rozluźnić. Dlatego sprawdź go, zanim znów go obciążysz.

W obozie ten węzeł jest przydatny, gdy ładunek ma wisieć na dwóch punktach, na przykład torba na dwóch hakach, albo gdy potrzebujesz stałej pętli w środku liny, bez dostępu do jej końca. Dwie pętle razem dają też szerokie podparcie, które wrzyna się mniej niż jedna cienka pętla.

Jest mniej odpowiedni, gdy potrzebujesz tylko prostej pętli w środku liny – węzeł motyl alpejski (alpine butterfly) albo ósemkowa pętla łatwiej zapamiętać, a błędy łatwiej w nich zauważyć. Zużywa dużo liny i początkującym trudno go zapamiętać. Ta strona wyraźnie nie dotyczy podnoszenia ani zabezpieczania ludzi za jego pomocą.

Historia o awaryjnym siedzisku jest powodem, dla którego ten węzeł bywa przeceniany. Do zabezpieczania życia dopiero po odpowiednim szkoleniu i ze sprzętem z atestem – tam też uczy się, jak sprawdzać węzły pod prawdziwym obciążeniem i jaki sprzęt jest do tego dopuszczony. W codziennym użyciu: nie zawieszaj niczego na tym węźle nad ludźmi i nie podnoś nim niczego, co mogłoby kogoś zranić, gdyby węzeł zawiódł.

Do ćwiczeń dobrze nadaje się miękka, średniej grubości lina, na której wyraźnie widać sploty. Najpierw naucz się porządnie zwykłego węzła ratowniczego (bowline), potem bowline na pętli (bowline on a bight). Wiąż go kilka razy z rzędu, zaciągaj, rozwiązuj i za każdym razem porównuj kształt. Gdy potrafisz go zawiązać z zamkniętymi oczami, a po otwarciu oczu od razu widzisz każdy błąd, naprawdę go znasz.