Węzeł dokerski (stevedore)

Tak jak w ósemce, koniec roboczy najpierw tworzy pętlę, krzyżując się z częścią stałą. Potem okrąża część stałą od tyłu – ale w węźle dokerów dwa razy, więc dwa zwoje leżą obok siebie. Na końcu koniec jest przełożony od przodu przez pętlę utworzoną na początku.

Dodatkowy zwój sprawia, że węzeł jest dłuższy i większy. Ponieważ zgięcia nadal są dość łagodne, nie zaciska się tak mocno jak podwójny węzeł prosty. Łączy więc dwie dobre cechy: jest większy niż ósemka i łatwiejszy do rozwiązania niż podwójny węzeł prosty.

Starannie zawiązany węzeł dokerów wygląda jak wydłużona ósemka: widać skrzyżowanie pętli, dwa zwoje leżące równo obok siebie wokół części stałej i koniec wychodzący przez pierwszą pętlę. Zwoje nie powinny leżeć jeden na drugim ani być skręcone.

Uporządkuj zwoje przed zaciągnięciem, potem pociągnij za koniec i część stałą. Zostaw dostatecznie długi koniec. Luźno zostawiony węzeł dokerów może się poluzować w sztywnej linie – dlatego naprawdę mocno go zaciągnij.

Częsty błąd wychodzi przy zaciąganiu: jeśli koniec został przełożony przez złą pętlę, węzeł po prostu się rozpada. Wtedy zacznij od nowa i uważaj na pierwszą pętlę.

Węzeł dokerów ma sens, gdy ósemka jest po prostu za mała jako węzeł zatrzymujący, ale koniec liny trzeba potem dać radę rozwiązać – na przykład na lince biegnącej przez oczko, bloczek lub węzeł napinający. Kto zna ósemkę, nauczy się go w minutę.

Przy bardzo dużych otworach też nie pomoże. Wtedy potrzebny jest znacznie większy węzeł albo drewienko – kawałek drewna ułożony w poprzek przed otworem. I jest tylko węzłem zatrzymującym: jako węzeł łączący lub pętla nie przenosi żadnego obciążenia.

Węzeł zatrzymujący tylko wtedy zapobiega przeciśnięciu końca liny, gdy otwór jest wyraźnie mniejszy niż węzeł. Zawsze więc sprawdzaj otwór, a nie tylko węzeł. Ostre krawędzie oczek mogą uszkodzić linę przy węźle; jeśli to możliwe, wybieraj gładkie, zaokrąglone przelotki.

Żaden węzeł w tym atlasie nie służy do zabezpieczania życia – nie do wspinaczki, zjazdów na linie, ratownictwa ani do trzymania i podnoszenia ludzi. Do zabezpieczania życia tylko po odpowiednim szkoleniu i ze sprzętem z atestem.

Najpierw zawiąż ósemkę i zobacz, gdzie koniec okrąża część stałą. Rozwiąż ją i dokładnie w tym miejscu zrób drugie okrążenie, zanim przełożysz koniec przez pierwszą pętlę. Potem połóż obok siebie ósemkę i węzeł dokerów i porównaj rozmiar i kształt.

Mocno zaciągnij oba węzły, a potem spróbuj je rozwiązać. Zrób to samo z podwójnym węzłem prostym. W ten sposób sam poczujesz, który węzeł zatrzymujący nadaje się najlepiej do jakiego zadania.