Ósemka wplatana (pętla ósemkowa, wplatana)

Rezultat to dokładnie ta sama pętla ósemkowa, co przy wiązaniu na pętli. Różnica tkwi tylko w drodze do niej: najpierw wiążesz luźną ósemkę w pojedynczej linie, z zapasem liny po niej. Potem prowadzisz koniec wokół przedmiotu lub przez niego i wprowadzasz go z powrotem do węzła w miejscu, gdzie wyszedł. Stamtąd podążasz pierwotną ścieżką, linia po linii – równolegle i w odwrotnym kierunku – aż koniec wyjdzie obok części stałej.

Ponieważ pętla zamyka się dopiero podczas przeciągania, może objąć zamknięty przedmiot. Podwojone, równoległe liny wzajemnie się zaciskają, a kształt ósemki rozkłada zagięcia. Zawiązana poprawnie daje bardzo pewną pętlę – nie do końca lub błędnie przeciągnięta już nie.

Poprawnie zawiązana ósemka przeciągana pokazuje wyraźną ósemkę, w której wszędzie dwie liny leżą równolegle obok siebie – pary lin od jednego końca węzła do drugiego. Przesuń palec wzdłuż każdego odcinka: jeśli gdziekolwiek brakuje równoległej liny, węzeł nie jest do końca przeciągnięty. Jeśli liny w parze się krzyżują, jest źle ułożony.

Ułóż wszystkie liny równolegle, a potem zaciągnij, ciągnąc za wszystkie cztery liny – dwie liny pętli, część stałą i koniec. Koniec musi wtedy wystawać wystarczająco. Dokładnie jak długo, określa szkolenie i materiały dydaktyczne dla konkretnego zastosowania; w tym atlasie zasada brzmi: wyraźnie więcej niż kilka średnic liny, raczej dłużej niż krócej.

Najważniejszą kontrolą jest druga osoba. Dlatego w alpinizmie węzeł zawsze ćwiczy się i stosuje ze sprawdzeniem przez partnera. W codziennym użyciu też: gdy to ważne, poproś kogoś, kto dobrze zna ten węzeł, żeby na niego spojrzał.

Najgroźniejszy błąd to ósemka nie do końca przeciągnięta: w jednym odcinku brakuje równoległej liny i węzeł może zawieść pod obciążeniem. Zdarza się to często, gdy rozpraszasz się podczas przeciągania – ktoś do ciebie mówi, na chwilę odkładasz linę i zapominasz dokończyć węzeł.

Inne błędy: przeciąganie w złym kierunku, przez co powstaje inny, zawodny węzeł; zbyt krótki koniec; nieułożony, skręcony węzeł. Dlatego zasada brzmi: zawsze dokończ rozpoczęty węzeł bez przerywania, a potem od razu go sprawdź.

Ósemka przeciągana (figure-eight follow-through) w sporcie wspinaczkowym znana jest jako węzeł do wiązania się liną. Właśnie dlatego jasność jest tu ważna: ta strona nie jest poradnikiem wspinaczki i nie zastępuje ani kursu, ani sprawdzenia przez partnera. Zabezpieczanie życia dopiero po odpowiednim szkoleniu, ze sprzętem z atestem i po sprawdzeniu przez drugą wyszkoloną osobę. Źle zawiązany lub niesprawdzony węzeł może być śmiertelny.

Poza wspinaczką ósemka przeciągana to niezawodna pętla wokół kółek, słupków lub uchwytów, gdy pętla ma być łatwa do sprawdzenia. Zużywa dużo liny, przeciąganie wymaga koncentracji, a po dużych obciążeniach trudniej ją rozwiązać. Nie służy do szybkiego zwolnienia pod obciążeniem.

Ćwicz na nodze stołu albo słupku krzesła, nigdy na własnym ciele. Zawiąż luźną ósemkę z dużym zapasem liny za nią, poprowadź koniec wokół słupka, a potem powoli podążaj ścieżką z powrotem. Sztuczka: przesuwaj palec wskazujący drugiej ręki wzdłuż pierwotnej liny i zawsze wsuwaj koniec tuż obok niej.

Gdy węzeł jest gotowy, sprawdź go na głos: „widoczna ósemka, wszędzie pary, koniec wystarczająco długi”. Rozwiąż go i powtarzaj, aż wyjdzie bez błędów. Kto chce nauczyć się wspinać, robi to z wykwalifikowanymi instruktorami – tam ten węzeł ćwiczy się pod nadzorem i ze sprawdzaniem przez partnera.