Podwójny knagowiec (knagowiec z okrążeniem)

W zwykłym węźle knagowym robisz w części stałej małą pętlę, przeprowadzasz przez nią koniec w górę, wokół części stałej i z powrotem w dół. Pod obciążeniem pętla zaciska się wokół dwóch pasm końca i je trzyma. W podwójnym węźle knagowym ta pętla składa się z dwóch jednakowo skręconych zwojów – to mały zwój okrężny.

Dwa zwoje to większa powierzchnia styku i większe tarcie na końcu liny. Koniec jest więc trzymany pewniej, zwłaszcza w linie śliskiej lub sztywnej, gdzie pojedynczy węzeł knagowy częściej puszcza. Mimo to pozostaje węzłem knagowym: po obciążeniu nie zakleszcza się i zwykle łatwo się rozwiązuje. Ma też słabość wszystkich odmian węzła knagowego: może się poluzować, gdy jest potrząsany tam i z powrotem bez obciążenia.

Najpierw spójrz na dwa zwoje na części stałej: muszą być skręcone w tę samą stronę i leżeć równo obok siebie. Jeśli są skręcone w przeciwnych kierunkach, jeden zwój po prostu wypada przy dociąganiu węzła i zostaje zwykły węzeł knagowy – albo bałagan. Koniec liny biegnie w górę przez oba zwoje, okrąża z tyłu część stałą i wraca w dół przez oba.

Po drugie sprawdź, po której stronie leży koniec. W zwykłym węźle knagowym leży po wewnętrznej stronie pętli. Jeśli leży na zewnątrz, to forma lewoskrętna, uważana za mniej niezawodną. Przed dociągnięciem uporządkuj zwoje, potem dociągnij wszystkie pasma po kolei i zostaw długą końcówkę. Zabezpieczanie końcówki w poważnych zastosowaniach należy do szkolenia; ta strona tego nie uczy.

Na biwaku i na pokładzie podwójny węzeł knagowy to dobry wybór na stałą pętlę w linie śliskiej lub sztywnej oraz na pętle, które po obciążeniu mają dać się z powrotem rozwiązać – na przykład żeby zarzucić linę na słupek albo przymocować ją do drzewa.

Nie nadaje się, gdy pętla jest obciążana poprzecznie, czyli gdy obie strony pętli są ciągnięte w przeciwne strony (obciążenie pierścieniowe). Odmiany węzła knagowego mogą wtedy stracić kształt. Nie zastępuje też węzła do wpinania się: wiele programów szkoleniowych woli do wpinania ósemkę przeprowadzoną dwukrotnie (figure-eight follow-through), bo łatwiej ją skontrolować.

Odmiany węzła knagowego stosuje się w niektórych dyscyplinach wspinaczki. Tam źle zawiązany lub niedokładnie sprawdzony węzeł może być śmiertelnie niebezpieczny. Używanie do ochrony życia dopiero po odpowiednim szkoleniu i ze sprzętem z certyfikatem, pod kierunkiem wykwalifikowanych instruktorów i ze sprawdzeniem partnerskim przez drugą przeszkoloną osobę.

Także w codziennym użyciu: zostaw długą końcówkę, sprawdź węzeł przed każdym obciążeniem i pamiętaj, że może się poluzować, gdy długo zwisa lub łopocze bez obciążenia. Typowe błędy to zwoje skręcone w przeciwnych kierunkach, końcówka po złej stronie i końcówka zbyt krótka. Stosowane we wspinaczce zabezpieczenie typu Yosemite wykonuj dopiero po instruktażu trenerów – źle zawiązane może osłabić węzeł.

„Podwójny knagowiec” to nazwa niejednoznaczna. Zwykle oznacza węzeł knagowy z dodatkowym zwojem (round-turn bowline), ale czasem węzeł knagowy na pętli (bowline on a bight), który ma dwie pętle. Ucząc się węzła z książki albo filmu, kieruj się zawsze obrazkiem, nie samą nazwą.

Aby poćwiczyć, zawiąż obok siebie pojedynczy i podwójny węzeł knagowy na tej samej linie i porównaj je. Policz zwoje wokół końca liny, sprawdź, po której stronie leży koniec, i dociągnij oba. Dzięki temu nauczysz się dostrzegać różnicę na pierwszy rzut oka.