Bezpieczne przechowywanie i transport wody

Woda może zostać ponownie skażona między źródłem a kubkiem. Większość skażeń przechowywanej wody zdarza się przy napełnianiu i pobieraniu – przez ręce, kubki, brudne gwinty lub otwartą pokrywkę. Dlatego bezpieczne przechowywanie jest integralną częścią zasady wielu barier Światowej Organizacji Zdrowia.

Woda przegotowana lub uzdatniona światłem UV nie ma wbudowanej ochrony: każdy zarazek, który się dostanie, może się namnażać. Woda chlorowana jest nieco lepiej chroniona, bo resztkowy chlor przez pewien czas nadal unieszkodliwia nowo wprowadzone zarazki. Ale i to ma granice.

Światło i ciepło sprzyjają rozwojowi glonów i zarazków. Chłodne, ciemne przechowywanie spowalnia te procesy. Wąskie otwory, pokrywki i kraniki sprawiają, że ręce i naczynia w ogóle nie dotykają wody.

Odpowiednie pojemniki są przeznaczone do żywności, szczelnie zamykane, najlepiej z wąskim otworem lub kranikiem. W UE materiały przeznaczone do kontaktu z żywnością często rozpoznasz po symbolu kieliszka i widelca. Popularne rozwiązania to kanistry na wodę ze sklepów specjalistycznych, czyste butelki po napojach i butelki ze stali nierdzewnej jednościenne.

Pojemniki, w których kiedykolwiek były chemikalia, paliwo, środki czystości lub olej, są wykluczone. Pozostałości nie dają się niezawodnie usunąć, nawet dokładnym płukaniem. Nieodpowiednie są też wiadra ocynkowane i tworzywa o nieznanym pochodzeniu, bo mogą uwalniać substancje do wody.

Pomyśl też o wadze: jeden litr wody waży około jednego kilograma. Duży kanister szybko staje się zbyt ciężki do niesienia lub nalewania. Kilka średnich pojemników jest często praktyczniejszych niż jeden ogromny i zmniejsza ryzyko, że cały zapas zostanie dotknięty, jeśli jeden ulegnie skażeniu.

Przed napełnieniem umyj pojemniki detergentem i czystą wodą i dokładnie płucz, aż nie zostanie piana ani zapach. Instytucje zdrowia publicznego publikują instrukcje odkażania pojemników roztworem wybielacza – stosuj wyłącznie ich wartości i nigdy nie mieszaj wybielacza z innymi środkami czystości.

Wlewaj wyłącznie wodę uzdatnioną, nie dotykając palcami wnętrza ani gwintów, i od razu zamknij pojemnik. Czysty lejek pomaga uniknąć rozlania. W pojemnikach narażonych na mróz zostaw trochę miejsca: woda podczas zamarzania zwiększa objętość i może rozsadzić pojemnik.

Oznacz każdy pojemnik zawartością i datą. Dzięki temu wiesz, kiedy trzeba go wymienić, i unikasz pomyłek. W obozie pomaga kod kolorów, na przykład kolorowa taśma: jeden kolor dla wody surowej, inny dla wody pitnej.

Przechowuj wodę w chłodzie, w ciemności i z dala od chemikaliów, paliw i mocno pachnących substancji. Niektóre tworzywa mogą wchłaniać zapachy z otoczenia. Bezpośrednie słońce ogrzewa wodę i sprzyja rozwojowi glonów i drobnoustrojów.

Wymieniaj samodzielnie napełnione zapasy zgodnie z zaleceniami swojej instytucji publicznej; odstępy różnią się między instytucjami i zależą od sposobu uzdatnienia wody. Kupiona woda butelkowana nadaje się do spożycia do daty minimalnej trwałości, jeśli jest zamknięta i właściwie przechowywana. Jeśli regularnie zużywasz zapasy i dokupujesz nowe, w domu zawsze masz świeżą wodę.

Jeśli chodzi o ilość, BBK podaje około dwóch litrów na osobę dziennie jako wartość planistyczną dla przygotowania na sytuacje kryzysowe, plus zapas na upały, dzieci, osoby chore i zwierzęta domowe. Jeśli miejsce pozwala, zaplanuj dodatkową wodę na higienę.

Nigdy nie używaj pojemników, w których były chemikalia, paliwo lub środki czystości. To najważniejsza zasada – zatrucia pozostałościami nie naprawi żadne uzdatnianie wody.

Nie zanurzaj rąk ani kubków w zapasie. Nalewaj wodę przez kranik lub przelewając do czystego naczynia. Pojemniki z wodą surową i pitną trzymaj ściśle osobno i wyraźnie oznaczone, żeby nie dało się ich pomylić.

Otwarte wiadra, beczki i kadzie z wodą mogą być zagrożeniem utonięciem dla małych dzieci. Przykryj je i trzymaj poza zasięgiem. I pamiętaj: przechowywanie nie czyni niebezpiecznej wody bezpieczną. Do zapasu wody pitnej trafia wyłącznie woda uzdatniona.