Kołki, kneble i wycięcia na każde podłoże

Linka ciągnie kołek pod kątem. Kołek naciska na grunt przed sobą, a ten grunt stawia opór. Im twardszy grunt i im większą powierzchnię ma kołek, tym lepiej trzyma. Dlatego ustawiasz go pochylony, główką od namiotu: wtedy ciąg raczej wciska go głębiej, niż wyciąga.

W miękkim gruncie ziemia ustępuje szybciej. Dłuższy, grubszy kołek sięga twardszych warstw i ma większą powierzchnię. W piasku i śniegu pionowy kołek prawie nie trzyma – tam zakopujesz kawałek drewna poprzecznie do kierunku ciągu. Wtedy linka musi przesunąć całą warstwę piasku lub śniegu, zanim się uwolni.

Drewienko do zaciągania działa dzięki rowkowi, w którym siedzi sznur i nie może się zsunąć. Jeśli przeciągniesz je poprzecznie przez pętlę, pod naprężeniem obraca się w poprzek i nie może się przeciągnąć. Gdy zdejmiesz naprężenie, wysuwa się z powrotem – bez żadnego węzła.

Używaj zdrowego, suchego posuszu bez pęknięć – najlepiej trzymają twarde gatunki, jak leszczyna, buk czy jesion. Na normalny grunt dobre są kołki o długości ok. 20–25 cm, na miękki 30 cm i więcej. Drewienka do zaciągania są grubości palca i mają ok. 8–10 cm długości.

W kołku z nacięciem prosta ścianka nacięcia jest skierowana ku czubkowi – czyli w dół, gdy kołek tkwi w ziemi. Dzięki temu linka nie może zsunąć się do góry. Nacięcie ograniczające wchodzi tylko na ok. jedną trzecią grubości, inaczej kołek złamie się w tym miejscu.

Rowek na obrożę drewienka może mieć tylko kilka milimetrów głębokości. Jeśli jest zbyt głęboki, drewienko pęka pod naprężeniem. Główkę kołka lekko zukosuj dookoła, żeby przy wbijaniu się nie rozszczepiła. Wbijaj drewnianym młotkiem, nie toporkiem.

Nacięcia i rowki to precyzyjna praca, przy której łatwo użyć zbyt dużej siły. Pracuj zawsze na stabilnym podłożu, struguj od siebie i nigdy nad udem ani między kolanami. Ręka trzymająca drewno zawsze zostaje za krawędzią ostrza. Przy silnym krwawieniu mocno uciśnij ranę i zadzwoń pod 112, w Austrii także pod 144.

Przy rozpoczynaniu cięcia piła łatwo wyskakuje, zwłaszcza na początku. Oprzyj drewno stabilnie, zaczynaj piłowanie krótkimi, lekkimi ruchami i trzymaj wolną rękę daleko od ostrza.

Kołki i napięte linki to pułapki na potknięcia, zwłaszcza nocą. Wbijaj kołki równo z ziemią, oznaczaj linki jasnym pasem materiału i zbierz wszystko przy zwijaniu obozu.

Własnoręcznie wystrugane kołki i drewienka do zaciągania mają sens, gdy kołki się zgubiły, gdy potrzebujesz lepszego trzymania w piasku lub śniegu albo gdy chcesz wielokrotnie szybko luzować linkę – na przykład przy tarpie, worku na pranie lub linie grzbietowej.

W zmarzniętym lub bardzo kamienistym gruncie drewniane kołki się łamią. Tam pomagają kamienie, kłody lub zakopane kotwice. Tam, gdzie nie wolno używać drewna, weź kołki, które przyniosłeś. A wystruganych samodzielnie elementów nie używa się do niczego, co podtrzymuje ludzi lub wisi nad nimi.

Proste kołki z nacięciem i hak do kociołka są wyjaśnione krok po kroku we wpisie „Rzeźbienie prostych narzędzi obozowych”. Ten wpis na nim się opiera.

Drewienko do zaciągania wykorzystuje się też w węźle z kołkiem (marlinspike hitch): kawałek drewna w pętli pozwala mocno ściągnąć sznur, a ten nie wrzyna się w dłoń. Pomaga to na przykład przy zaciąganiu powiązań.

Drewniane kołki możesz zachować. Jeśli nie, spal je tam, gdzie ogień jest dozwolony, albo rozrzuć w lesie – najważniejsze, żeby nie zostały żadne resztki linek.