Zwijanie i przechowywanie liny (zwój motylkowy)

Każda lina ma rodzaj pamięci skrętu. Jeśli nawijasz ją kołami wokół dłoni i łokcia, przy każdym obiegu zyskuje jeden pełny obrót wokół własnej osi. Na długiej linie sumuje się to w wiele obrotów, które po rozłożeniu wychodzą jako sploty i załamania. Liny plecione radzą sobie z tym nieco lepiej niż skręcane (splatane), ale też się skręcają.

W wiązaniu motyla każda pętla – każde złożenie w kształcie litery U – leży obok poprzedniej, ale po przeciwnej stronie. Lina jest tylko składana tam i z powrotem, nie skręcana. Dlatego później rozwija się gładko, gdy otwierasz zwój i ciągniesz za jeden koniec. Owinięcia wokół środka trzymają złożenia razem, a pętla przewleczona u góry chroni owinięcia przed rozwiązaniem.

Zostaw na początku dość wolnej liny. Końce trzeba kilka razy owinąć wokół środka, a potem przewlec przez pętlę; jeśli są za krótkie, zwój się nie utrzyma. Jeśli chcesz nosić zwój na plecach, potrzebujesz jeszcze dłuższych końców, żeby przewiązać go wokół ciała lub plecaka.

Rób pętle możliwie równej długości. Nierówne pętle łatwiej się wysuwają podczas noszenia, a zwój staje się bezkształtny. Owinięcia wokół środka dociągnij, ale nie dusz liny – ma się trzymać razem, a nie być zgnieciona.

Dobry zwój poznasz po tym, że jest płaski, pętle leżą równo obok siebie, owinięcia siedzą ciasno pośrodku, a po potrząśnięciu żadna pętla się nie wysuwa. Gdy go otworzysz, lina powinna się rozwinąć za jednym razem bez węzłów.

Liny starzeją się głównie od wilgoci, światła UV, ciepła, brudu i chemikaliów. Mokra lina nie nadaje się do ciasnego zwinięcia w szafie; rozłóż ją luźno albo powieś w luźnych pętlach w cienistym, przewiewnym miejscu. Nie susz jej na grzejniku ani przy ognisku; włókna syntetyczne mogą ulec uszkodzeniu przez ciepło, nawet jeśli nie widać tego od razu.

Staraj się nie deptać po linach ani nie kłaść ich w piasku czy błocie. Drobny żwir może dostać się między włókna i niszczyć je od środka. Trzymaj liny z dala od kwasu akumulatorowego, rozpuszczalników i paliwa – lina, która miała z nimi kontakt, nie jest już używana do celów nośnych.

Zwijanie to dobry moment na kontrolę wzrokową. Przesuwaj linę przez dłonie i szukaj otarć, twardych lub sztywnych odcinków, błyszczących, zeszklonych miejsc, przebarwień i zgrubień. Podejrzana lina dostaje wyraźne oznaczenie albo jest wycofywana z użytku.

Najczęstszy błąd to wpadnięcie z przyzwyczajenia z powrotem w układanie kółek. Nadal powstanie zwój, ale przy następnym wydawaniu liny dostaniesz sploty. Drugi klasyczny błąd: końce są za krótkie i nie zostaje dość liny na związanie. Lepiej na początku zostawić z zapasem.

Metoda jest mniej odpowiednia do bardzo cienkiego sznurka; praktyczniejsze jest nawinięcie go na szpulę lub kawałek kartonu albo użycie węzła łańcuszkowego. Do lin przy plecaku, linek dużej plandeki czy liny w bagażniku samochodu wiązanie motyla jest idealne. Alternatywą jest zwój alpinistyczny, który na plecaku może być bardziej zwarty, ale częściej powoduje skręcanie.

W przypadku lin wspinaczkowych i alpinistycznych: jak je zwijać, przechowywać i kontrolować, uczy się na kursie. Używanie do zabezpieczania życia dopiero po odpowiednim szkoleniu i z certyfikowanym sprzętem.