Taklowanie (zabezpieczanie końca liny)

Kładziesz długą pętlę sznurka wzdłuż końca liny, czubkiem pętli w stronę końca. Potem ciasno owijasz sznurek wokół liny i pętli, zwój przy zwoju, w stronę końca. W ten sposób pętla stopniowo znika pod owinięciami; wolny pozostaje tylko jej czubek.

Na końcu przewlekasz koniec owijający przez tę wolną pętlę i ciągniesz za drugi koniec sznurka, który wystaje tam, gdzie zacząłeś. Wciąga to pętlę pod owinięcia, razem z końcem owijającym. Oba końce sznurka są teraz zaciśnięte pod ciasnymi zwojami. Tarcie wielu ciasno przylegających zwojów trzyma wszystko na miejscu – tak jak same owinięcia trzymają linę razem.

Dobry taklunek to wąski, mocny pas zwojów leżących ciasno obok siebie, bez krzyżowania i bez szczelin. Jego szerokość to mniej więcej grubość liny lub nieco więcej. Zwoje siedzą tak ciasno, że nie da się ich przesunąć paznokciem.

Pętlę należy wciągnąć mniej więcej do połowy pod owinięcia – nie do końca. Potem przytnij oba końce sznurka blisko, żeby nic nie wystawało i nie zaczepiało. Poza taklunek powinien wystawać tylko krótki kawałek końca liny; włókna są tam czysto obcięte.

Najczęstszy błąd to luźne owijanie. Wtedy taklunek zsuwa się z końca liny przy pierwszym użyciu. Drugi błąd: pętla jest przeciągnięta do końca i wszystko znów się rozpada. Trzeci: zbyt gruby sznurek, który nie układa się dość ciasno i zostawia zbyt wiele szczelin.

Nawet dobry zwykły taklunek może się poluzować przy dużym zużyciu, na przykład gdy koniec liny jest często przeciągany przez oczka lub ciągnięty po szorstkich powierzchniach. Wtedy cienieje, luzuje się i zsuwa. Sprawdzaj więc co jakiś czas końce lin i odnawiaj taklunek, zanim lina zacznie się strzępić.

W przypadku lin z włókien naturalnych, takich jak konopie, sizal czy bawełna, taklowanie to najważniejsza metoda, bo nie da się ich przetopić. Nadaje się też do zabezpieczenia liny przed cięciem: jeśli założysz taklunek w miejscu cięcia i potem przetniesz tuż obok, lina nie rozplecie się nawet podczas cięcia.

Jedna drobna wada: taklunek lekko pogrubia koniec liny. Jeśli ma przejść przez bardzo ciasne oczko, może to przeszkadzać. Gdy liczy się czas, węzeł zaciskowy lub taśma tymczasowo zabezpieczają koniec, aż będziesz miał czas na porządne taklowanie.

Przy taklowaniu największym ryzykiem jest nóż: sznurek i linę tnij zawsze od siebie, na twardym podłożu. Jeśli zamiast tego przetapiasz końce syntetyczne, pracuj na zewnątrz, nie wdychaj oparów i nie kształtuj gorącego, stopionego końca gołymi palcami – stopiony plastik przykleja się do skóry i powoduje oparzenia.

Taklowanie to stara technika żeglarska. Książki o węzłach opisują wiele form, od zwykłego taklowania po bardziej wyszukane taklowanie żaglomistrza, które trzyma jeszcze mocniej. Do większości lin na biwaku i w domu zwykłe taklowanie w zupełności wystarcza – a przy tym to miłe ćwiczenie cierpliwości i staranności.