Tarp jako otwarty dach (dach płaski / dach dla grupy)

Napięta płachta pozostaje gładka tylko wtedy, gdy ciągnie się ją równomiernie ze wszystkich stron. Deszcz padający na poziomą powierzchnię nie znajduje drogi w dół. Gromadzi się w najniższym punkcie, wypycha go jeszcze niżej, a przez to spływa tam jeszcze więcej wody. Takie worki z wodą mogą stać się zaskakująco ciężkie i przeciążyć płachtę, oczka albo podpory.

Spadek przerywa to błędne koło. Jeśli jedna strona jest niżej, woda spływa prosto do krawędzi. Przy dużych płachtach pomaga też podniesiony punkt pośrodku – słupek pod spodem albo linka ciągnąca w górę do gałęzi. Płachta przyjmuje wtedy kształt płaskiego dachu namiotu, z którego woda spływa na wszystkie strony.

Otwarte boki mają swoją zaletę: powietrze może przepływać, a ty widzisz wszystko dookoła. Dzięki temu płaska płachta jest idealną przestrzenią do przebywania na słońcu i w lekkim deszczu. Ma jednak też wadę: wiatr może wejść pod płachtę z każdej strony.

Do płaskiej płachty potrzebujesz czterech lub więcej punktów mocowania: drzew w odpowiedniej odległości albo słupków, na przykład kijków trekkingowych. Każdy słupek jest odciągnięty dwiema linkami biegnącymi na zewnątrz pod kątem, żeby się nie przewrócił. Węzły napinające, które można ponownie dociągnąć, bardzo ułatwiają precyzyjną regulację.

Zaplanuj spadek świadomie. Woda nie powinna spływać na ścieżkę, do miejsca siedzącego ani do miejsca gotowania, lecz tam, gdzie nikomu nie przeszkadza. Przy pierwszych kroplach sprawdź, czy gdzieś nie gromadzi się woda, i napnij ponownie.

Jednym z wariantów jest skośne skrzydło: dwa przeciwległe rogi są odciągnięte wysoko, a dwa nisko. Płachta się skręca, dobrze odprowadza deszcz i daje pewną osłonę przed wiatrem po niskiej stronie.

Ogniska i kuchenki wolno używać tylko w dużej odległości od płachty. Gorące powietrze i iskry unoszą się w górę, a wiele tkanin płacht topi się lub pali już od samego żaru, na długo zanim dotknie ich płomień. Zawsze sprawdzaj też lokalne przepisy: w wielu miejscach ogniska są zakazane lub dozwolone tylko w wyznaczonych miejscach, a przy suchej pogodzie często obowiązują zakazy rozpalania ognia.

Wysoki, płaski dach działa przy wietrze jak żagiel. Podmuchy mogą przewrócić słupki, wyrwać oczka albo zerwać całą płachtę. Obniż dach albo zdejmij go odpowiednio wcześnie, zanim coś się zepsuje – nie dopiero wtedy, gdy już coś łopocze.

Zanim rozstawisz, spójrz w górę: martwe gałęzie nad miejscem mogą spaść przy wietrze. Przy opadach śniegu płaski dach się nie nadaje, bo śnieg się nie zsuwa, a jego ciężar może rozedrzeć płachtę.

Otwarty dach świetnie nadaje się na obozy grupowe, jako miejsce do gotowania w pewnej odległości od ognia, na przerwy w deszczu i jako cień przed słońcem. Jedna duża płachta tworzy wspólną przestrzeń, w której wszyscy mogą siedzieć, jeść i rozmawiać na sucho.

Jako miejsce do spania nadaje się tylko przy spokojnej pogodzie. W ulewie, którą wiatr wpycha pod kątem, pod otwartym dachem zmokniesz. Na noc płaską płachtę łączy się więc często z zamkniętymi formami, takimi jak dach dwuspadowy czy daszek, które siedzą niżej i mają stronę nawietrzną.

Najpierw przećwicz rozstawienie przy dobrej pogodzie w ogrodzie lub na łące. Wypróbuj, jak wysoko możesz podnieść rogi, gdzie najlepiej wykorzystać spadek terenu i jak podnieść środek. Wąż ogrodowy albo konewka pokażą ci, czy woda spływa tam, gdzie chcesz.

Ćwicz też obniżanie: jak szybko możesz sprowadzić dach nisko, jeśli wiatr nagle się wzmoży? Kto raz spróbował tego bez presji, działa spokojniej i szybciej, gdy to naprawdę ważne.