Suszenie odzieży i sprzętu w obozie

Żeby woda wyparowała, potrzebuje energii w postaci ciepła oraz powietrza, które odprowadzi powstającą parę wodną. Jeśli powietrze stoi i jest już bardzo wilgotne, prawie nie może przyjąć więcej pary – wtedy nic nie schnie. Wiatr stale wymienia wilgotne powietrze tuż przy tkaninie na suchsze, a słońce dostarcza ciepła. Dlatego koszula schnie szybko w wietrzny, słoneczny dzień, a prawie wcale w mglisty, bezwietrzny wieczór.

Większość pracy jest mechaniczna: każda kropla, którą wyciśniesz, nie musi już potem odparować. Mocne wyżymanie albo zwinięcie rzeczy w ręcznik i uklęknięcie na nim oszczędza mnóstwo czasu suszenia. Ubrania wiesza się luźno i rozłożone, nie złożone, żeby powietrze docierało do jak największej powierzchni. Skarpety wywraca się na lewą stronę, a kieszenie wyciąga.

Mokre ubranie tak zimno chłodzi, bo woda przewodzi ciepło dużo lepiej niż powietrze, a parowanie odbiera ciału dodatkowe ciepło. Kieszenie powietrzne między włóknami, które normalnie izolują, są wypełnione wodą. Wełna i wiele tworzyw sztucznych nadal trochę grzeje, gdy są wilgotne, a bawełna prawie wcale – dlatego często odradza się ją na mokre, zimne wyprawy.

Najważniejsza jest zasada suchego zestawu do spania: bielizna, skarpety i czapka, spakowane w wodoszczelny worek i noszone tylko w śpiworze. Choćby dzień był nie wiem jak mokry, ten zestaw pozostaje nietknięty. Jeśli nosisz go w ciągu dnia, wieczorem nie masz nic suchego. To twoje ubezpieczenie na ciepłą noc.

Wykorzystuj każdą okazję: podczas przerw w suchą pogodę wilgotne rzeczy wieszaj na zewnątrz plecaka albo na krzaku. Lina na wietrze, ale pod płachtą, trochę podsuszy rzeczy nawet przy lekkim deszczu. Lekko wilgotne skarpety lub rękawice możesz dosuszyć w nocy w cienkim worku w kurtce lub śpiworze ciepłem ciała – ale nie rzeczy ociekających wodą, bo śpiwór zawilgnie i będzie mniej grzał.

Buty wymagają cierpliwości. Wyjmij wkładki, szeroko poluzuj sznurowadła i wypchaj buty suchym papierem lub szmatką, którą regularnie wymieniasz. Ustaw je w pewnej odległości od ogniska, nigdy w żarze. W bardzo wilgotnym klimacie niektóre rzeczy nie schną przez wiele dni – wtedy ważniejsze jest unikanie zmoczenia niż późniejsze usuwanie wilgoci.

Kuchenki, grille i grzejniki spalające gaz, benzynę, drewno lub węgiel drzewny nie mają miejsca w namiocie – nawet „tylko na chwilę” do suszenia. Mogą wytwarzać tlenek węgla, gaz, którego nie widać ani nie czuć i który jest niebezpieczny nawet w małych ilościach. Tkaniny namiotowe szybko też się palą. Kto przy takich urządzeniach zauważy ból głowy, zawroty głowy lub nudności, od razu wychodzi na świeże powietrze i w razie wątpliwości dzwoni pod lokalny numer alarmowy (112 w UE).

Przy ognisku: zachowaj odległość i zostań przy nim. Tworzywa sztuczne mogą się stopić, jeśli wiszą zbyt blisko źródła ciepła, a iskry wypalają w nich dziury. Skóra od nadmiaru ciepła twardnieje i pęka, a podeszwy butów mogą się odkleić. Suszarka z dwóch żerdzi z poprzeczką stoi w bezpiecznej odległości obok ogniska, nie w kierunku lotu iskier.

Wychłodzenie często zaczyna się niepostrzeżenie od uczucia zimna i dreszczy; później pojawiają się niezgrabność, bełkotliwa mowa lub dezorientacja. Traktuj te oznaki poważnie u siebie i u innych: wyjdź z wiatru i wilgoci, załóż suche ubranie, ciepło się okryj. Jeśli ktoś wydaje się zdezorientowany albo przestaje drżeć, choć jest mu zimno, to stan zagrożenia – zadzwoń pod lokalny numer alarmowy (112 w UE).

Wypróbuj ten system na krótkiej wyprawie albo nawet w ogrodzie: spakuj suchy zestaw do spania w wodoszczelny worek, rozciągnij linę pod płachtą i obserwuj, jak szybko wyżęte skarpety schną przy różnej pogodzie. To da ci wyczucie, co jest realistyczne.

Wyrób sobie stałe nawyki: przyjdź, od razu zdejmij mokre rzeczy, załóż suche, wyżmij mokre i powieś je. Nie zostawiaj ich zgniecionych w plecaku – nic tam nie schnie i zaczyna brzydko pachnieć. Nigdy nie rozciągaj liny w poprzek ścieżki, bo ktoś w nią wpadnie po ciemku.