Własny plecak ewakuacyjny dziecka

Podczas ewakuacji dzieje się wiele rzeczy naraz, a dzieci szybko czują się bezradne: dorośli są zestresowani, wszystko dzieje się szybko i nikt nie ma czasu na wyjaśnienia. Znajomy własny plecak daje dziecku punkt zaczepienia – dosłownie i w przenośni. Ma zadanie („Weź swój plecak i załóż go”) i wie, że jego rzeczy jadą razem z nim.

Jednocześnie plecak dziecka odciąża dorosłych z lekkich rzeczy, takich jak zapasowe ubrania, przekąski i zabawki. Ale wszystko, co ciężkie i ważne – leki, leki ratunkowe, dokumenty, większe zapasy wody – zostaje w plecakach rodziców. Plecak dziecka uzupełnia rodzinny plecak ewakuacyjny, a go nie zastępuje.

Dzieci, które pomagają pakować swój plecak, wiedzą, co jest w środku. To sprawia, że jest to ich plecak, a nie obcy przedmiot wciśnięty im w ręce.

Sam plecak powinien być mały i lekki, z wyściełanymi szelkami. Najważniejsza zasada: w pełni spakowany musi być wygodny do niesienia przez dziecko, także przez jakiś czas. Nie ma sztywnego limitu wagi; sprawdź to, prosząc dziecko, by poniosło go na spacerze. Jeśli robi się niewygodnie, coś trzeba wyjąć.

Do podstaw należą zmiana ubrań, ochrona przed deszczem, butelka na wodę, przekąska o długim terminie ważności, którą dziecko lubi, latarka lub czołówka, gwizdek i chusteczki. Dodaj coś znajomego, co dziecko wybierze samo: małego pluszaka, książkę, grę karcianą lub kredki. Ta rzecz jest często najważniejsza, bo daje pocieszenie w nieznanym otoczeniu.

Karta kontaktowa zawiera imię dziecka, imiona i numery telefonów rodziców, osobę kontaktową spoza regionu oraz ustalone miejsce spotkania. Wkłada się ją do środka plecaka, tak by nie było jej widać z zewnątrz, i żaden adres domowy nie może być czytelny z zewnątrz. Rodzinne hasło nie należy na kartę.

Trzy rzeczy w plecaku są przeznaczone na wypadek, gdy dziecko zostanie na krótko oddzielone od rodziny. Gwizdek jest znacznie głośniejszy niż głos dziecka i wytrzymuje dłużej niż krzyk. Kilka krótkich sygnałów z rzędu, często trzy, jest powszechnie rozumiane jako wołanie o pomoc. Przede wszystkim jednak wyjaśnij dziecku jedną prostą zasadę: gwizdek jest tylko na prawdziwe sytuacje awaryjne, nie do zabawy.

Lampka pomaga dziecku być widocznym w ciemności i widzieć. Karta kontaktowa pomaga ratownikom skontaktować się z rodzicami, jeśli dziecko jest zbyt wzburzone, by pamiętać ich numery. Porozmawiaj z dzieckiem o tym, komu wolno pokazać kartę: służbom ratunkowym, nauczycielom lub personelowi w punkcie zbiórki.

Leki dziecka, leki ratunkowe i ważne dokumenty zawsze należą do plecaków dorosłych, a nie do plecaka dziecka. Dziecko może zgubić plecak, zostawić go lub zamienić z innym dzieckiem. Poza tym żadne dziecko nie powinno podejmować decyzji o lekach w sytuacji awaryjnej.

Niemowlęta i małe dzieci nie potrzebują własnego plecaka – rodzice niosą wszystko za nie. Kiedy dziecko może sensownie nieść mały plecak, zależy od dziecka, a nie od ustalonego wieku. Jeśli dziecko nosi tornister, może tam zostać także miniwersja zestawu z kartą kontaktową i małą lampką, o ile szkoła na to pozwala.

Włącz plecak do ćwiczeń w domu. Podczas ćwiczeń ewakuacji, na przykład na wypadek powodzi, dziecko bierze swój plecak, zakłada go i idzie z wami do miejsca spotkania. Natomiast przy ćwiczeniu pożaru niczego się nie bierze: wychodzi się od razu. Dzięki temu dziecko wie, gdzie jest plecak, a sięganie po niego staje się odruchem. Plecak powinien stać w stałym miejscu, do którego dziecko łatwo sięgnie.

Dzieci szybko rosną, a przekąski tracą ważność. Dlatego sprawdzaj plecak razem z dzieckiem mniej więcej co pół roku: czy ubrania nadal pasują? Czy przekąska jest jeszcze dobra i czy dziecko nadal ją lubi? Czy lampka działa, czy trzeba wymienić baterie? Czy numery telefonów na karcie są poprawne? Plecak musi „rosnąć” razem z dzieckiem.

Ready.gov wymienia książki, gry, puzzle lub inne zajęcia dla dzieci w zestawie awaryjnym, a Ready Kids zachęca dzieci, by przez zabawę same skompletowały zestaw awaryjny. Pakowanie może stać się małym wspólnym projektem, z którego dziecko jest dumne.