Przygotowanie z dziećmi i zwierzętami domowymi

Dzieci lepiej radzą sobie z trudnymi sytuacjami, gdy są przygotowane. Kto wie, co się wydarzy, ma małe zadanie i niesie coś znajomego, czuje się mniej bezradny. Spokojne, szczere wyjaśnienia pomagają bardziej niż milczenie – dzieci i tak wyczuwają, że dorośli się martwią, a wtedy wypełniają luki własnymi, często gorszymi wyobrażeniami.

Zwierzęta domowe często są pomijane w planach awaryjnych. To niebezpieczne, bo ludzie narażają się dla nich na ryzyko: zbyt długo zostają w domu, bo kot się schował, albo wracają do zamkniętej strefy po psa. Dlatego rozwiązanie dla zwierząt od początku należy do planu rodziny.

Rozmawiaj w spokojnej chwili i słowami dopasowanymi do wieku dziecka. Małym dzieciom często wystarczy to: „Czasem coś się dzieje i trzeba szybko wyjść z domu. Mamy plan, a ty wiesz, gdzie się spotykamy”. Starsze dzieci rozumieją więcej i mogą wziąć na siebie więcej, na przykład spakować własny plecak lub napisać własną kartę kontaktową.

Naucz dzieci wcześnie, jak zadzwonić pod numer alarmowy i co powiedzieć: kim są, gdzie są i co się stało. Ćwiczcie to jako scenkę z wyłączonym telefonem, a nie prawdziwym połączeniem. Każde dziecko powinno nosić przy sobie kartę z imionami rodziców, numerami telefonów, osobą kontaktową i miejscem spotkania – najlepiej schowaną tak, by obcy nie mogli jej przeczytać na pierwszy rzut oka.

Dowiedz się, jak szkoła i opieka dzienna postępują w sytuacji awaryjnej i kto może odebrać dzieci. Zgłoś tam dodatkowe zaufane osoby na wypadek, gdybyś sam nie mógł się dodzwonić, i powiedz dziecku, kto może po nie przyjść.

Do zapasów i plecaka ewakuacyjnego dzieci dokładasz rzeczy, które je pocieszają: pluszaka, książkę, małą grę, znane przekąski i zapasowe ubrania, które pasują. Dla niemowląt należy spakować jedzenie, butelki, pieluchy i ciepłe rzeczy. Jakie jedzenie i jakie leki są odpowiednie dla twojego dziecka, omów z pediatrą lub położną.

Dla zwierząt domowych pakujesz osobny zestaw: jedzenie i wodę na kilka dni, miski, smycz lub transporter, ewentualne leki, książeczkę szczepień i aktualne zdjęcie zwierzęcia. Obroża z danymi kontaktowymi oraz – tam, gdzie jest to przyjęte – mikroczip z aktualną rejestracją pomagają odnaleźć zgubione zwierzę. Ważne: sam chip zawiera tylko numer – to, czy pomoże, zależy od tego, czy twoje dane kontaktowe w rejestrze są prawidłowe.

Dzieci i zwierząt nigdy nie zostawia się samych w zaparkowanym samochodzie. Nawet przy łagodnej pogodzie słońce może bardzo szybko mocno nagrzać wnętrze, nawet gdy okno jest lekko uchylone. Dla dzieci i zwierząt może to zagrażać życiu.

Nigdy nie wracaj do strefy zagrożenia po zwierzę. Gdy zbliża się ewakuacja, zabierz zwierzęta domowe odpowiednio wcześnie, a jeśli jakieś zwierzę jednak musiało zostać, powiedz o tym służbom ratunkowym. Zestresowane zwierzęta mogą gryźć lub uciekać; w nieznanym otoczeniu trzymaj je na smyczy lub w transporterze i nie zostawiaj dzieci samych z pobudzonym zwierzęciem.

Nie wszystkie schroniska awaryjne przyjmują zwierzęta, a zasady różnią się w zależności od kraju i gminy. Dowiedz się więc wcześniej, gdzie może zostać twoje zwierzę: u krewnych lub przyjaciół poza regionem, w zakwaterowaniu przyjaznym zwierzętom albo w pensjonacie dla psów lub kotów. Informacji udzielą twoja gmina i lokalne organizacje ochrony zwierząt.

Zwierzęta gospodarskie i duże zwierzęta, takie jak konie, potrzebują własnych planów gotowości i oficjalnych wskazówek. Wymagają znacznie więcej czasu na przygotowania, transportu i miejsc docelowych, niż da się zorganizować w nagłej sytuacji.