Przechowywanie miodu, cukru i soli

Bakterie, drożdże i pleśnie potrzebują dostępnej wody do wzrostu. Cukier i sól praktycznie jej nie zawierają, a w miodzie cukier jest tak skoncentrowany, że silnie wiąże wodę. Jeśli zarazek się dostanie, stężone otoczenie wręcz odciąga z niego wodę. Z tego samego powodu cukier i sól od dawna służą do konserwowania żywności – wymaga to jednak sprawdzonych instrukcji.

Kłopoty zaczynają się, gdy zapasy chłoną wilgoć. Cukier i sól zbrylają się, ponieważ ziarna częściowo rozpuszczają się w wilgotnych miejscach i przy wysychaniu sklejają. Miód również przyciąga wodę. Jeśli stanie się zbyt wodnisty, mogą zacząć działać drożdże: zaczyna fermentować, pieni się i kwaśno pachnie.

Krystalizacja miodu jest natomiast procesem naturalnym i nieszkodliwym. Cukier w miodzie tworzy drobne kryształki, a miód staje się twardy i jasny. Jak szybko to następuje, zależy od rodzaju. Nie zmienia to nic w smaku ani trwałości.

Po otwarciu cukier i sól przesyp do słoików lub puszek ze szczelnie zamykanymi pokrywkami; papierowe torebki przepuszczają wilgoć i szkodniki. Miód pozostaje szczelnie zamknięty w oryginalnym słoiku. Zawsze używaj suchej, czystej łyżki – mokra łyżka wnosi do miodu wodę i okruchy.

Miejsce przechowywania musi być suche. Wilgotne piwnice się nie nadają, podobnie jak miejsce przy zlewie lub kuchence, gdzie ciągle unosi się para. Cukier przyciąga też mrówki; szczelna pokrywka ich nie wpuści. Zresztą brązowy cukier również twardnieje, gdy wyschnie – wtedy pomaga przechowywanie go szczelnie.

Jeśli mimo to coś się stało, zwykle nie jest to powód do wyrzucenia. Zbity cukier lub sól po prostu rozkrusz. Skrystalizowany miód postaw w słoiku w ciepłej, nie wrzącej kąpieli wodnej i pozwól mu powoli się upłynnić; zbyt duże ciepło szkodzi aromatowi.

Dzieci poniżej 12. miesiąca życia nie dostają miodu – nawet do osłodzenia kaszki czy herbaty. Miód może zawierać przetrwalniki bakterii wywołującej botulizm. Dla starszych dzieci i dorosłych są one zazwyczaj nieszkodliwe, ale w jeszcze niedojrzałym jelicie niemowlęcia mogą wykiełkować i wytwarzać niebezpieczną toksynę. Urzędy zdrowia, takie jak CDC, wyraźnie na to wskazują.

Sól nie gasi pragnienia i nie zastępuje wody pitnej. Przeciwnie, słone jedzenie zwiększa zapotrzebowanie na wodę. Gdy wody brakuje, soli używaj więc oszczędnie.

Cukier, sól, soda oczyszczona, kwasek cytrynowy i niektóre środki czyszczące jako białe proszki wyglądają myląco podobnie. Wszystkie pojemniki wyraźnie opisz, a jedzenie przechowuj osobno od środków czyszczących. Wyrzuć produkty, jeśli pojawi się pleśń, szkodniki, dziwny zapach albo fermentujący, pieniący się miód.

Cukier i miód dostarczają prawie wyłącznie energii, prawie żadnych witamin ani białka. Są cenne w zapasie, bo czynią proste jedzenie awaryjne smaczniejszym i dają szybką energię – ale nie zastępują zbilansowanej diety. Sól przyprawia jedzenie i należy do prawie każdego dania; na co dzień powszechna jest sól kuchenna jodowana.

Gospodarstwa, które rzadko używają soli lub cukru, kupują małe opakowania i zużywają je w codziennym gotowaniu. Duży worek cukru, który latami leży w wilgotnej piwnicy, bardziej przypomina bryłę niż zapas. Tak jak przy reszcie zapasu: opisz, szczelnie zamknij i zużywaj najstarsze jako pierwsze.