Mierzenie odległości: liczenie kroków i szacowanie czasu

U jednej osoby na podobnym podłożu długość kroku jest zaskakująco stała. Jeśli wiesz, ile podwójnych kroków potrzebujesz na 100 metrów, możesz przeliczyć każdą odległość z mapy na podwójne kroki i liczyć po drodze. Liczy się podwójne kroki, bo wtedy trzeba liczyć tylko do połowy i rzadziej gubi się rachubę.

Jednak długość kroku się zmienia: pod górę kroki są krótsze, w dół krótsze lub dłuższe, zależnie od nachylenia. Wysoka trawa, śnieg, piarg, ciężki plecak, zmęczenie i ciemność też je skracają. Dlatego nie mierzysz tylko raz na równej drodze, ale także w trudnym terenie, pod górę i w dół – i szacujesz odchylenia.

Timing works in a similar way: if you know your own walking speed, you can estimate the distance from the time that has passed. There are rules of thumb for walking times, such as Naismith's rule from the 19th century. But they only give guide values that you must adapt to yourself, your load and the terrain.

Liczą się tylko twoje własne wartości. Liczby od innych osób, z książek czy z internetu nie pomogą, ponieważ długość kroku zależy od wzrostu, długości nóg, sposobu chodzenia i terenu. Zapisz swoje wartości dla różnych podłoży na małej karteczce albo bezpośrednio na kompasie.

Zgubienie rachuby to najczęstszy błąd, zwłaszcza przy przerwach: zatrzymujesz się, patrzysz na mapę, z kimś rozmawiasz – a potem nie wiesz już, czy było 63, czy 73. Ułatwiają to pomoce: paciorki do liczenia kroków na sznurku, gdzie po każdych 100 metrach przesuwasz jeden paciorek, węzły na sznurku albo małe kamyki, które przekładasz z jednej kieszeni spodni do drugiej.

Zanotuj czas na początku każdego odcinka. Wtedy masz drugą, niezależną ocenę. Jeśli liczba kroków i czas mniej więcej się zgadzają, możesz być dość pewny. Jeśli bardzo się różnią, coś jest nie tak – i przyglądasz się dokładniej.

Liczenie kroków jest szczególnie cenne na krótkich odcinkach z kompasem: od punktu ataku do celu, we mgle, w lesie albo o zmierzchu. Tutaj znajomość odległości często decyduje o tym, czy znajdziesz mały cel.

Na długich dystansach staje się to męczące i niedokładne, ponieważ małe błędy się sumują. Dlatego dziel długie dystanse na krótkie odcinki z punktami kontrolnymi. W bardzo stromym lub zasypanym głazami terenie, gdzie każdy krok jest inny, liczenie kroków niewiele daje – tam bardziej pomagają czas, a przede wszystkim obserwacja terenu.

Bardzo ważne: jeśli przeszedłeś policzoną odległość, a celu nie ma, nie idź po prostu dalej. Zatrzymaj się, rozejrzyj i szukaj systematycznie, na przykład małymi pętlami wokół swojej pozycji, zanim stracisz orientację, skąd wyszedłeś.

Znajdź odcinek, którego długość znasz na pewno – na przykład na boisku albo odcinek zmierzony na dokładnej mapie. Przejdź go w swoim zwykłym tempie wędrówki i policz podwójne kroki. Powtórz to kilka razy i weź średnią. Potem zrób to samo na leśnej ścieżce, pod górę i w dół.

Jeśli masz przy sobie GPS lub aplikację, możesz sprawdzać swoje wartości w trakcie marszu: policz kroki na odcinku i porównaj z zapisaną odległością. Dzięki temu z czasem twoje wartości będą coraz dokładniejsze.

Dla dzieci liczenie kroków to fajna zabawa: ile kroków do następnej ławki? Kto najlepiej zgadnie? Przy okazji uczą się oceniać odległości.