Zwracanie uwagi kolorem: chusta sygnałowa, flaga, ubranie

Nasze oczy reagują szczególnie na trzy rzeczy: kolory niepasujące do otoczenia, kształty wyglądające na wytworzone przez człowieka i ruch. Przyroda składa się głównie z zieleni, brązów i szarości. Fluorescencyjny pomarańcz, czerwień i żółć rzadko występują tam na dużych powierzchniach, więc mocno się wyróżniają. Na śniegu jest odwrotnie: wyróżniają się ciemne kolory.

Kształt też ma znaczenie. Tkanina rozłożona płasko i naciągnięta z prostymi krawędziami wygląda na dzieło człowieka; zmięty kłębek wygląda jak kamień albo krzak. Duże, regularne kształty łatwiej rozpoznać z powietrza niż małe, nieregularne.

Ruch to najsilniejszy sygnał, dopóki ktoś patrzy. Tkanina machana szerokimi łukami od razu przyciąga wzrok. Natomiast rozłożona tkanina albo flaga na kiju działa nieprzerwanie – także gdy odpoczywasz lub śpisz.

Znajdź otwarte miejsce, dobrze widoczne z góry i z boków: polanę, pagórek, brzeg albo pole śnieżne. Pod drzewami nikt nie zobaczy twojej tkaniny. Rozłóż ją płasko i jak największą, a rogi obciąż kamieniami, żeby wiatr jej nie porwał ani nie pogniótł.

Flaga na długim kiju w wyniesionym punkcie jest widoczna także z boku, na przykład dla osób na przeciwległym zboczu. Gdy usłyszysz lub zobaczysz samolot, weź tkaninę i machaj nią szerokimi łukami. Potem możesz pokazać rękami sygnał Y – obie ręce uniesione ukośnie w górę oznaczają „Potrzebujemy pomocy”.

Koc ratunkowy jest wielofunkcyjny: błyszcząca strona odbija światło słoneczne i może działać jak duże lustro; kolorowa strona (często złota lub pomarańczowa) daje kontrast. Jeśli nosisz rzucającą się w oczy odzież lub małą pomarańczową tkaninę, zwiększasz swoje szanse bez dźwigania dużego dodatkowego ciężaru.

Strumień powietrza od wirnika śmigłowca jest bardzo silny. Luźne tkaniny, plandeki i koce ratunkowe mogą zostać uniesione i wciągnięte w wirniki – to zagraża maszynie i wszystkim na pokładzie. Gdy tylko śmigłowiec zbliża się do lądowania, zbierz luźne przedmioty albo mocno je obciąż. Zachowaj dystans i stosuj się do sygnałów załogi.

Na mrozie najpierw dbaj o ciepło. Nie rozkładaj własnej warstwy izolującej – kurtki, polaru, śpiwora – jako sygnału, jeśli potrzebujesz jej do utrzymania ciepła. Wychłodzenie może być groźniejsze niż poczekanie kilka godzin dłużej. Zamiast tego użyj dodatkowych rzeczy: pokrowca na plecak, plandeki, zapasowej odzieży, koca ratunkowego.

Kolorowe sygnały działają tylko za dnia. We mgle, o zmierzchu i w nocy są bezużyteczne; wtedy pomagają lampa i gwizdek. W gęstym lesie bez polany niewiele dadzą, bo korony drzew zasłaniają widok z góry. Najlepiej działają przy poszukiwaniach z powietrza i gdy czekasz w stałym miejscu.

Kolor dobrze uzupełnia inne sygnały: znak na ziemi z gałęzi staje się jeszcze bardziej widoczny z pomarańczową tkaniną pośrodku, a lusterko sygnałowe przyciąga wzrok, zanim tkanina zostanie rozpoznana. Jeśli masz telefon z zasięgiem, najpierw zadzwoń pod lokalny numer alarmowy (112 w UE); tkanina pomoże wtedy ratownikom znaleźć cię na ostatnim odcinku.

Podręczniki przetrwania od dawna zalecają jaskrawe kolory i kontrastowe kształty, by zostać zauważonym z powietrza. Dlatego kamizelki ratunkowe, tratwy ratunkowe i wiele sprzętu awaryjnego ma kolory sygnałowe.

Na wodzie powszechnymi środkami sygnalizacji są pomarańczowe tkaniny i znaczniki barwiące wodę. Poza tym powolne, wielokrotne unoszenie i opuszczanie wyciągniętych na boki ramion to jeden z międzynarodowo uznanych sygnałów wzywania pomocy na morzu. Jeśli na wodzie chcesz po prostu radośnie pomachać, pamiętaj o tym – może to zostać odebrane jako sygnał niebezpieczeństwa.