Gwizdek sygnałowy i lusterko sygnałowe: podstawy

Dźwięk gwizdka jest wysoki i przenikliwy. Takie dźwięki dobrze odróżniają się od wiatru, szelestu liści i wielu innych naturalnych odgłosów, a ucho łatwo je wychwytuje. Poza tym do gwizdania wystarczy krótki, mocny wdech. Krzyk męczy, a po pewnym czasie głos odmawia posłuszeństwa. Gwizdkiem możesz zwracać na siebie uwagę znacznie dłużej.

Lusterko nie zbiera światła, tylko je odbija. Światło słoneczne padające na lusterko zostaje rzucone w jednym kierunku jako skupiony punkt. Kto stoi lub leci dokładnie w tym kierunku, widzi jasny błysk, który wyraźnie odróżnia się od krajobrazu. Sztuka polega na tym, by świadomie skierować ten punkt światła na cel – bo nikt obok celu go nie zobaczy.

Sprawdzony sposób wygląda tak: wyciągnij jedną rękę i dwoma palcami zrób literę V tak, żebyś widział cel w jej wnętrzu – na przykład samolot lub schronisko. Drugą ręką trzymaj lusterko blisko twarzy. Powoli je przechylaj, aż jasny punkt światła padnie na twoje palce. Potem przesuń go trochę dalej przez cel i z powrotem.

Wiele lusterek sygnalizacyjnych ma pośrodku mały otwór celowniczy, który ułatwia celowanie. W każdym razie warto poćwiczyć celowanie wcześniej, na przykład w jasną ścianę lub pień drzewa w pewnej odległości. Celowanie lusterkiem po raz pierwszy pod stresem, w prawdziwej sytuacji awaryjnej, jest trudne.

Jeśli nie widzisz celu, możesz powoli omiatać punktem światła horyzont lub dalekie ścieżki i stoki. Może tam ktoś być, kogo ty nie widzisz, ale kto widzi ciebie.

Dawaj krótkie, mocne gwizdnięcia w rozpoznawalnym rytmie. W Alpach przyjęty jest alpejski sygnał wzywania pomocy: sześć sygnałów na minutę, potem minuta przerwy. Gdzie indziej trzy gwizdnięcia często rozumie się jako wołanie o pomoc. W każdym razie ważne jest, by między grupami gwizdnięć być cicho i nasłuchiwać odpowiedzi.

Dobry gwizdek sygnałowy nie ma w środku kulki, która mogłaby zamarznąć lub się zablokować na mrozie, i działa nawet mokry. Przymocuj go tak, żebyś mógł go chwycić jedną ręką i w rękawiczkach – na przykład na krótkim sznurku przy szelce plecaka. Dzieci powinny mieć własny gwizdek i wiedzieć, kiedy wolno go użyć.

Błyski światła mogą oślepiać. Nigdy nie kieruj lusterka na kierowców, rowerzystów ani osoby w pobliżu. Gdy samolot lub śmigłowiec wyraźnie cię zauważył – na przykład zawraca w twoją stronę lub krąży nad tobą – przestań błyskać w kabinę i pokazuj się sygnałami ciała. Szklane lusterko może się stłuc; wtedy grozi skaleczenie.

Nie gwiżdż tuż przy uszach innych osób – przeraźliwy dźwięk z bliska może boleć. Przede wszystkim: gwizdek i lusterko uzupełniają wezwanie pomocy, ale go nie zastępują. Gdy tylko masz zasięg, wybierz lokalny numer alarmowy (112 w UE). Nigdy nie dawaj sygnałów wzywania pomocy dla zabawy, bo inni mogliby zaalarmować ratowników.

Gwizdek i lusterko są lekkie, tanie i nie potrzebują baterii. Dlatego dobrze nadają się jako zapasowe wyposażenie obok telefonu i radiopławy. Lusterka sygnalizacyjne robi się ze szkła lub z odpornego na pęknięcia tworzywa; tworzywo jest lżejsze i się nie tłucze, ale często odbija nieco słabiej.

Jeśli nie masz lusterka, pomóc mogą inne błyszczące powierzchnie: srebrna strona koca ratunkowego, ekran telefonu, płyta CD lub wypolerowany kawałek metalu. Zwykle odbijają słabiej i trudniej nimi celować, ale warto spróbować. W nocy rolę lusterka przejmuje czołówka lub latarka – w tym samym rytmie co gwizdnięcia.