Gdy sieci są przeciążone: wiadomości zamiast rozmów

Każda komórka sieci komórkowej może obsłużyć jednocześnie tylko ograniczoną liczbę połączeń. Rozmowa telefoniczna zajmuje połączenie przez cały czas trwania rozmowy. Gdy nagle bardzo wiele osób dzwoni naraz, zasoby się wyczerpują, a kolejne połączenia nie dochodzą albo się rozłączają.

SMS natomiast potrzebuje zasobów sieci tylko na krótką chwilę. Jeśli nie dotrze od razu, może zostać zapisany przez sieć lub telefon i dostarczony później. Dlatego oficjalne zalecenia dotyczące przygotowania na kryzys mówią, by w sytuacjach awaryjnych używać wiadomości zamiast rozmów.

Każda rozmowa, której unikniesz, pomaga też innym. Gdy tysiące ludzi powstrzymają się od ciągłego wybierania numeru, zostaje więcej miejsca na połączenia alarmowe i dla osób, które naprawdę muszą zadzwonić.

Ustalcie osobę kontaktową spoza waszego regionu, do której zgłaszają się wszyscy w rodzinie. Przy zdarzeniu lokalnym sieć w waszej okolicy bywa przeciążona, a połączenia z innym regionem mogą jeszcze działać lepiej. Osoba kontaktowa zbiera wiadomości i przekazuje je dalej.

Ważne numery zapisz też na papierze, np. na kartce w portfelu lub w plecaku awaryjnym. Gdy telefon jest rozładowany, zgubiony lub zepsuty, prawie nikt nie zna numerów bliskich na pamięć.

Decide what a short status message looks like: where you are, whether you are unhurt, when you will report again. For example: ‘At work, unhurt, will report at 8 pm.’ One such message to the family or an agreed group saves many individual calls.

Zamiast dzwonić, najpierw wyślij krótką wiadomość. Pisz tekst, a nie długie wiadomości głosowe czy wideo, bo wymagają one znacznie więcej danych. Jeśli rozmowa jest naprawdę konieczna, mów krótko i najważniejszą rzecz powiedz na początku.

Nie dzwoń w kółko, gdy połączenie się nie udaje. Każda kolejna próba zwiększa obciążenie sieci i rozładowuje baterię. Lepiej odczekać kilka minut i spróbować ponownie albo wysłać wiadomość, która może zostać dostarczona później.

Jeśli sieć komórkowa nie działa, ale działa Wi-Fi, np. publiczny hotspot uruchomiony przez władze po katastrofie, komunikatory mogą wysyłać wiadomości przez tę sieć. Oszczędzaj przy tym baterię: przyciemnij ekran, zamknij niepotrzebne aplikacje i sprawdzaj wiadomości o ustalonych porach.

W bezpośrednim niebezpieczeństwie nie polegaj na wiadomościach do bliskich. Zadzwoń wtedy od razu pod lokalny numer alarmowy, 112 w UE. Numer alarmowy służy do prawdziwych nagłych wypadków i do niczego innego.

Nigdy nie dzwoń pod numer alarmowy z ogólnymi pytaniami, np. jak długo potrwa przerwa w dostawie prądu albo które drogi są zamknięte. Każde takie pytanie blokuje linię, której potrzebuje ktoś, komu zagraża śmierć. Informacji szukaj w radiu, w aplikacjach ostrzegawczych i na stronach urzędów; przy dużych zdarzeniach uruchamia się też czasem specjalne publiczne infolinie.

Informacje z oficjalnych źródeł mają pierwszeństwo przed wszystkim, co jest przesyłane dalej w komunikatorach. W takich sytuacjach plotki rozchodzą się błyskawicznie i mogą narażać ludzi na niebezpieczeństwo. Nie przekazuj dalej niczego, czego nie otrzymałeś z wiarygodnego źródła.

Wiadomości zamiast rozmów pomagają tylko wtedy, gdy sieć jest przeciążona, ale nadal działa. Jeśli całkowicie padnie, na przykład bo maszty nie mają już zasilania po długiej awarii, żadna wiadomość też nie dotrze. Dostarczenie może się też opóźniać, a wymiana w czasie rzeczywistym nie jest możliwa.

Takie przypadki wymagają innych dróg: krótkofalówek na krótkie odległości w rodzinie i sąsiedztwie, urządzeń satelitarnych w odludnych miejscach oraz radia na baterie, by słyszeć oficjalne informacje. Wcześniej ustalone miejsce spotkania pomaga odnaleźć się nawet bez żadnego połączenia.

Najlepiej przećwiczyć plan raz, gdy nic się nie dzieje: wyślijcie sobie testową wiadomość o stanie, sprawdźcie, czy wszyscy mają numery na papierze, i ustalcie, kto jest osobą kontaktową spoza regionu.