Odnalezienie się: plan dla szkoły, przedszkola i miejsca pracy

W kryzysie wiele osób próbuje w tym samym czasie skontaktować się z bliskimi. Sieci telefoniczne są przeciążone, drogi zakorkowane, a zaniepokojeni rodzice jadą do szkół, w których i tak panuje chaos. Plan ponownego spotkania zdejmuje z was tę presję, bo z góry ustalacie, kto kogo odbiera, dokąd iść, gdy nie można się skontaktować, i że ufacie zasadom awaryjnym instytucji.

Ten plan dodaje do ogólnego rodzinnego planu awaryjnego jedno szczególne pytanie: co się stanie, gdy zdarzenie nastąpi w ciągu dnia i wszyscy będą w różnych miejscach? Odpowiedź w dużym stopniu zależy od szkoły, placówki opiekuńczej i miejsca pracy – dlatego pytasz o to każdą z nich osobno.

Zapytaj w szkole i w placówce opiekuńczej: jak informuje się rodziców? Dokąd się ewakuują? Kiedy dzieci zostają w budynku? Kto może je odebrać? Wpisz na piśmie co najmniej dwie inne zaufane osoby jako upoważnione do odbioru. Powiedz dziecku, kto może po nie przyjść w razie awarii czy zagrożenia, żeby nie zdziwiło się, gdy zamiast mamy pojawi się sąsiad.

Dowiedz się też, jakie zasady na wypadek zagrożenia obowiązują u twojego pracodawcy, i ustalcie wspólnie, które z rodziców szybciej dotrze do dzieci – także pieszo, na wypadek gdyby pociągi i drogi przestały działać. Osoby dojeżdżające do pracy powinny znać trasę do domu na piechotę albo miejsce, w którym mogą się zatrzymać po drodze.

Ustalcie dwa miejsca spotkania: jedno w pobliżu domu, drugie poza okolicą, i zapiszcie je na papierze dla wszystkich. Nastolatki potrzebują jasnej odpowiedzi na pytanie: „Dokąd mam iść, jeśli nie mogę się z nikim skontaktować?”. Każdy melduje się u osoby kontaktowej spoza regionu – najlepiej krótką wiadomością tekstową, a nie rozmową: gdzie jestem, jak się czuję, jaki mam plan.

Jeśli szkoła lub służby nakażą wszystkim pozostać w budynkach – na przykład dlatego, że na zewnątrz w powietrzu mogą znajdować się substancje niebezpieczne – nie odbieraj dziecka. Budynek jest wtedy bezpieczniejszym miejscem, a w drodze narażasz siebie na niebezpieczeństwo. Przybywający rodzice utrudniają też szkole działanie według procedur. Poczekaj na informację, że odbiór jest dozwolony.

Nie jedź przez zalane drogi ani zamknięte obszary, żeby dotrzeć do rodziny. Nawet płytka, płynąca woda może porwać samochód, a nie widać, czy droga pod nią jest jeszcze nienaruszona. Lepiej poczekać i wymieniać wiadomości przez osobę kontaktową.

Dzieci noszą kartę z imionami rodziców, numerami telefonów, osobą kontaktową i miejscem spotkania. Adres domowy nie powinien być widoczny z zewnątrz, na przykład gdy karta leży w wewnętrznej kieszeni plecaka. W ten sposób dziecko ma najważniejsze informacje, nie pokazując ich obcym.

Poćwicz z kartą: czy twoje dziecko potrafi odczytać numery? Czy wie, komu wolno ją pokazać – nauczycielowi, policjantowi, pomocnikowi w kamizelce odblaskowej? Małe dzieci często łatwiej zapamiętują numer, gdy powiesz go jak rymowankę.

Ready.gov wyraźnie radzi, by dopytać szkoły i placówki opieki o ich plany awaryjne, ustalić kilka miejsc spotkania i kontakt poza regionem oraz używać SMS-ów zamiast rozmów. SMS-y wymagają mniejszej przepustowości sieci i często dochodzą, gdy rozmowy się nie udają.

Plan trzeba aktualizować, gdy dziecko zmienia szkołę, ktoś zaczyna nową pracę albo rodzina się przeprowadza. To, kto może odebrać które dzieci, ustalają placówki; plan rodzinny nie może zastąpić tych zasad.