Przygotowanie karty alarmowej na podróż

Papier nie potrzebuje baterii, sieci ani kodu odblokowania. Działa na mrozie, po upadku i gdy telefon wpadł do wody. Właśnie w sytuacjach, gdy coś idzie nie tak, technika często zawodzi pierwsza – więc tu prosty sposób jest tym niezawodnym.

Karta mówi za ciebie, gdy ty nie możesz. Po wypadku, w stanie nieprzytomności albo po prostu w kraju, którego języka nie znasz, pomagający znajdą najważniejsze informacje w ustalonym miejscu – w portfelu lub paszporcie. To właśnie tam osoby udzielające ci pomocy najprawdopodobniej poszukają wskazówek o bliskich lub chorobach.

Dwa kontakty są lepsze niż jeden, a jeden z nich powinien być spoza kraju docelowego. Jeśli podróżujecie we dwoje i oboje jesteście poszkodowani, numer twojego towarzysza podróży niewiele daje. Osoba w domu pozostaje osiągalna, nawet jeśli w miejscu docelowym padną sieci, i może zbierać oraz przekazywać informacje.

Kontakty: dwa numery kontaktowe w razie wypadku z międzynarodowym numerem kierunkowym, na przykład +49 zamiast zera na początku. Bez numeru kierunkowego kraju osoba pomagająca za granicą wybierze numer, który tam nie działa. Numery lokalne: numer alarmowy kraju docelowego, ambasada lub konsulat twojego kraju oraz adres i numer telefonu twojego noclegu.

Insurance: the policy number and the insurer's 24-hour emergency number. For bigger problems this number is often the most important call after the emergency services, because the insurer helps with costs, hospital and transport home. Health: allergies, important conditions and medication as keywords. If possible, also write these details in the local language or in English.

Czego nie wpisywać na kartę: haseł, kodów PIN, pełnych numerów kart kredytowych ani danych logowania. Kto znajdzie kartę, ma móc ci pomóc, a nie uzyskać dostęp do twoich pieniędzy. Karta nie jest też oficjalną kartą medyczną, lecz pomocą dla osób, które ci pomagają.

Noś kartę zawsze w tym samym miejscu, na przykład w portfelu lub w paszporcie, a kopię włóż do bagażu. Jeśli portfel zostanie skradziony, kopia nadal będzie. Warto dać każdemu współpodróżnemu własną kartę, także dzieciom.

Wiele smartfonów oferuje funkcję informacji alarmowych, która pojawia się także na ekranie blokady, i możesz zapisać kontakt jako „ICE” (In Case of Emergency). To dobre uzupełnienie, ale nie zastępuje papierowej karty, bo bez działającego telefonu nie pomoże.

Sprawdzaj kartę przed każdą podróżą: czy numery i zakwaterowanie są nadal aktualne? Czy ubezpieczenie jest jeszcze ważne? Nieaktualne kontakty to jeden z najczęstszych błędów. Pisz czytelnie, najlepiej drukowanymi literami, i chroń kartę przed wilgocią, na przykład folią albo małą woreczkiem strunowym.

Europejski numer alarmowy 112 działa we wszystkich państwach UE. Poza UE często obowiązują inne numery, czasem osobne dla policji, pogotowia i straży pożarnej. Sprawdź je przed podróżą w oficjalnych źródłach, na przykład w zaleceniach podróżnych ministerstwa spraw zagranicznych, i zapisz na karcie.

Pomysł karty pochodzi z ogólnego planowania na wypadek sytuacji kryzysowych: źródła takie jak Ready.gov zalecają noszenie danych kontaktowych w formie pisemnej i wybranie osoby kontaktowej spoza dotkniętego regionu. To, co obowiązuje rodziny w domu, równie dobrze pasuje do podróży.

Powiedz swoim kontaktom awaryjnym, że są na twojej karcie, i przekaż im dane o podróży. Wtedy będą wiedziały, o co chodzi, gdy nagle zadzwoni telefon z zagranicy, i zareagują rozsądnie.