Noszenie żaru: przenoszenie ognia z obozu do obozu
Rozpalenie ognia od zera kosztuje hubkę, wysiłek, a w wilgoci czasem całe twoje szczęście. Dlatego dawniej noszono żar: w hubie, zwoju kory albo puszce. Tutaj nauczysz się wybrać materiał, który powoli się tli, wziąć go z ogniska, zapakować do pojemnika z małą ilością powietrza, sprawdzać go po drodze i rozdmuchać na nowym obozowisku, i dowiesz się, dlaczego działa to tylko przy niskim zagrożeniu pożarowym lasu i z dużą ostrożnością.
- Przygotowanie 15 minut; wytrzymuje od jednej do kilku godzin, zależnie od materiału
Wyjaśnione prosto
Rozpalanie ognia bywa trudne, szczególnie gdy wszystko jest mokre. Dlatego dawniej ludzie zabierali kawałek żaru ze starego ogniska.
Do tego bierzesz coś, co powoli się tli, na przykład hubę. Wkładasz żar do puszki z małym otworem. Dzięki temu dostaje akurat tyle powietrza, żeby dalej się żarzyć.
Na nowym obozowisku wkładasz żar w suchą trawę i delikatnie dmuchasz, aż pojawią się płomienie. Ale uwaga: żar może wszystko podpalić. Dlatego tylko w puszce i nigdy, gdy jest bardzo sucho.
Jak to działa
Żar to spalanie bez płomienia. Potrzebuje mało tlenu i powoli przesuwa się przez gęsty materiał. W puszce z małym otworem tlenu jest mało: żar się tli, ale nie może buchnąć płomieniem.
Żeby go rozdmuchać, dajesz mu znowu więcej tlenu, dmuchając w gniazdo z hubki. Temperatura rośnie i hubka się zapala.
Co najważniejsze
Gęsty materiał do tlenia: hubiak, suche spróchniałe drewno, węgiel drzewny lub ciasno zwinięta bawełna tlą się długo.
Odpowiednia ilość powietrza: za mało i żar się dusi; za dużo i szybko się wypala. Otwór można regulować odrobiną ziemi.
Regularnie sprawdzać: w drodze co pół godziny dotknąć i powąchać.
Bezpieczeństwo: na co zwracać uwagę
Ryzyko pożaru: noś tylko w niepalnych, zamkniętych pojemnikach, na zewnątrz plecaka. Zrezygnuj, gdy jest sucho i zagrożenie pożarowe lasu jest wysokie.
Zgasić stare ognisko: zanim opuścisz obóz, zalej ognisko wodą, zamieszaj i zalej ponownie, aż wszystko będzie zimne.
Tlenek węgla: nigdy nie wkładaj puszki do namiotu ani pojazdu.
Krok po kroku
Wybrać materiał do tlenia
Dobrze sprawdzają się kawałek hubiaka, suche spróchniałe drewno, garść węgla drzewnego z suchym mchem albo ciasno zwinięty kawałek bawełny. Tlą się długo i prawie nie buchają płomieniem.
- 1
Wybrać materiał do tlenia
Dobrze sprawdzają się kawałek hubiaka, suche spróchniałe drewno, garść węgla drzewnego z suchym mchem albo ciasno zwinięty kawałek bawełny. Tlą się długo i prawie nie buchają płomieniem.
- 2
Odpalić od ogniska
Przytrzymaj materiał przy żarze, aż w jednym miejscu będzie się równo żarzył na czerwono. Ma się tlić, a nie palić.
- 3
Zapakować do puszki
Wsyp do puszki trochę popiołu lub suchej ziemi, na to żar, i otocz go kolejnym tlącym się materiałem. Pokrywka na wierzch: mały otwór wpuszcza akurat tyle powietrza, ile trzeba.
- 4
Całkowicie zgasić stare ognisko
Zanim wyruszysz, zalej stare ognisko wodą, zamieszaj i zalej jeszcze raz, aż nic nie syczy i wszystko jest zimne.
- 5
Sprawdzać po drodze
Noś puszkę na zewnątrz plecaka albo w ręce, nigdy w plecaku między ubraniami. Sprawdzaj co pół godziny: czy jest ciepła? Czy czuć dym? Jeśli żarzy się za mocno, zmniejsz otwór; jeśli grozi zgaśnięciem, otwórz na chwilę.
Nigdy w plecaku między ubraniami.
- 6
Rozdmuchać na nowym obozowisku
Najpierw przygotuj gniazdo z hubki i drobne drewno. Włóż do środka żar, luźno zamknij wokół niego gniazdo i delikatnie dmuchaj, aż pojawią się płomienie. Potem ułóż ognisko jak zwykle.
Częste błędy
- Noszenie żaru w plecaku między ubraniami
- Noszenie żaru przy wysokim zagrożeniu pożarowym lasu
- Niezgaszenie starego ogniska
- Puszka bez otworu: żar się dusi
- Wkładanie puszki do namiotu
Krótki przegląd
Materiały
Mała blaszana puszka z pokrywką
Puszka z pokrywką i małym otworem
Powlekane lub lakierowane puszki najpierw wypal na zewnątrz.
W ogniu bardzo się nagrzewa.
Hubka
Sucha hubka do rozdmuchania
Nos w wodoszczelnym opakowaniu.
Nie używaj płynnych środków przyspieszających palenie jako podpałki.
Woda do gaszenia (wiadro, kanister lub garnek)
Przygotuj kilka litrów przed rozpaleniem.
Nadaje się dla
- Krótkie przenosiny między dwoma obozami
- Mokra pogoda, przy której trudno rozpalić ogień
- Oszczędzanie hubki
Nie nadaje się dla
- Wysokie zagrożenie pożarowe lasu lub susza
- W plecaku, namiocie lub pojeździe bez niepalnego pojemnika
- Długie odcinki bez sprawdzania
Wymagania wstępne
- Płonące ognisko z dobrym żarem
- Niskie zagrożenie pożarowe lasu
- Ogień dozwolony na docelowym obozowisku
Bezpieczeństwo
- Hubiaka bierz tylko z martwych drzew lub leżącego drewna i nigdy na obszarach chronionych. Nie myl go z innymi hubami.
Jak to działa
Żar się żarzy, dopóki dostaje trochę tlenu, ale nie tyle, żeby buchnął płomieniem. Gęste, włókniste materiały, takie jak hubiak, suche spróchniałe drewno czy węgiel drzewny, tlą się bardzo powoli. W puszce z małym otworem żar dostaje akurat tyle powietrza, żeby nadal się żarzyć. Na nowym obozowisku wkładasz go do gniazda z hubki i delikatnie dmuchasz: więcej tlenu sprawia, że znów się rozpala.
Zalety
- Oszczędza hubkę i wysiłek
- Pomaga przy mokrej pogodzie
Wady
- Ryzyko pożaru podczas noszenia
- Tylko na krótkie odległości
- Trzeba stale sprawdzać
Wiedza pogłębiona
Tło merytoryczne
Zanim istniały zapałki, ogień był cenny. Wiele ludów nosiło żar w rogach, muszlach albo pojemnikach z kory z obozu do obozu. Przy Ötzim znaleziono hubę i resztki węgla drzewnego w pojemniku z kory brzozowej.
W niektórych wsiach ognia w palenisku nigdy nie gaszono całkiem: wieczorem przykrywano go popiołem, a rano rozdmuchiwano.
Warianty
- Hubiak pospolity
- Brązowa środkowa warstwa hubiaka tli się godzinami. Ötzi miał przy sobie jej kawałek. Cały kawałek z żarzącym się miejscem zmieści się w małej puszce.
- Zwój ognia z kory
- Żar i suche, spróchniałe drewno zwija się w kawałek kory brzozowej lub grubej kory i obwiązuje sznurkiem. Wytrzymuje krócej niż puszka, ale nie wymaga metalu.
Częste błędy
- Noszenie żaru w plecaku między ubraniami
- Noszenie żaru przy wysokim zagrożeniu pożarowym lasu
- Niezgaszenie starego ogniska
- Puszka bez otworu: żar się dusi
- Wkładanie puszki do namiotu
Ograniczenia i ryzyka
- Brak dokładnych czasów tlenia
- Nie stosować przy zagrożeniu pożarowym lasu
Zamienniki materiałów
Wyprowadzone z właściwości materiałów: zamiennik musi mieć wszystkie istotne właściwości. Przestrzegaj uwag dotyczących zamiennika.
- Mała blaszana puszka z pokrywką
- Jednościenna butelka ze stali nierdzewnej (Podgrzewaj tylko butelki jednoĹ›cienne, bez lakieru i plastiku; przed podgrzewaniem zdejmij zakrÄ™tkÄ™.)
- Hubka
- Suche drewno opałowe (Zbieraj tylko tam, gdzie jest to dozwolone.), Zwęglony materiał (zwęglona bawełna) (Przechowuj w suchym miejscu, w puszce.), Wełna stalowa o najdrobniejszym stopniu (Przechowuj osobno od baterii – ryzyko pożaru.), Smolak (drewno bogate w żywicę) (Zbieraj tylko martwe drewno, tam gdzie wolno.), Paliwo do kuchenki (kartusz, paliwo płynne, alkohol) (Przechowuj paliwa osobno od żywności i w oryginalnych pojemnikach lub butelkach do tego przeznaczonych.), waciki z wazeliną (Używaj wyłącznie czystej bawełny.), Olej lub tłuszcz jadalny (łój, smalec) (Nigdy nie gaś płonącego tłuszczu wodą – przykryj go pokrywką, żeby zdusić ogień.), Żywica drzew (świerk, sosna) (Żywica jest łatwopalna, a gorąca przykleja się do skóry – topij ją tylko powoli, na małym ogniu.), Kora brzozowa (z martwego, opadłego drewna) (Nigdy nie zdzieraj kory z żywych drzew.)
Wyniki pochodzą wyłącznie z uporządkowanych haseł. Nie są generowane żadne improwizowane instrukcje.
Źródła (4)
- USDA Forest Service / Ad Council / National Association of State Foresters: Campfire Safety (Smokey Bear wildfire prevention campaign) · Nigdy nie zostawiaj ogniska bez nadzoru, miej pod ręką wodę do gaszenia, wygaś je całkowicie
- Centers for Disease Control and Prevention: Carbon Monoxide Poisoning – Prevention guidance · Nigdy nie używaj żaru, węgla ani ognia w zamkniętych pomieszczeniach, namiotach czy pojazdach: tlenek węgla
- Deutscher Wetterdienst (DWD): Waldbrandgefahrenindex (WBI) · Sprawdź zagrożenie pożarowe lasu; przy wysokim zagrożeniu żadnego otwartego ognia
- Ray Mears – Hodder & Stoughton (2002): Bushcraft · Przechowywanie i noszenie żaru; hubiak pospolity