Układ ogniska z osłoną (lean-to)

Wiatr hamuje młody ogień na dwa sposoby: chłodzi mały płomień i odwiewa go od paliwa. Gruba kłoda lub ukośny patyk tworzą ściankę, za którą powietrze jest spokojniejsze. Tam podpałka może zająć się bez zakłóceń.

Oparte o nią szczapy leżą ukośnie nad podpałką. Wznoszący się płomień dosięga ich od dołu, a szczapy nie przygniatają wiązki i nie dławią płomienia. Później często zajmuje się też gruba kłoda osłaniająca przed wiatrem i utrzymuje żar razem.

Ścianka musi stać po właściwej stronie – czyli między wiatrem a podpałką. Zanim zaczniesz budować, sprawdź kierunek wiatru: unieś zwilżony palec albo obserwuj trawę, liście lub dym. Patyk wbity ukośnie kieruje wierzchołek pod wiatr; wiązka leży pod nim, po stronie odwrotnej do wiatru.

Wiązka musi leżeć tuż przy ściance, nie o szerokość dłoni przed nią. Inaczej wiatr i tak dosięgnie jej bokiem. Najpierw oprzyj o ściankę bardzo cienkie drewno, potem nieco grubsze na wierzchu, a po otwartej stronie zostaw mały otwór, przez który zapalisz.

Potem dokładaj drewno stopniowo. Gdy ogień dobrze się pali, możesz przekształcić go w inny układ, na przykład ognisko typu chata z bali do gotowania.

Ognisko osłonięte jest idealne, gdy wieje słaby lub umiarkowany wiatr, a potrzebujesz małego ognia do gotowania lub podgrzania wody. Wymaga niewiele materiału: wystarczy jedna gruba kłoda i trochę drobnych szczap.

Nie zastępuje jednak dobrze wybranego, osłoniętego miejsca. Jeśli wiatr zmieni kierunek, ścianka traci działanie. Na duży ogień do ogrzewania ten układ jest za mały. A podczas burzy lub dużej suszy iskry lecą daleko – wtedy ryzyko pożaru lasu jest zbyt duże, bez względu na to, jak dobra jest osłona.

Wiatr jest zawsze sygnałem ostrzegawczym przy rozpalaniu ognia. Przed każdym ogniskiem sprawdź lokalne przepisy i aktualne zagrożenie pożarowe lasu; podczas zakazu rozpalania ognia lub przy silnym wietrze ognia się nie rozpala. Usuń z otoczenia suche liście i trawę, zwłaszcza po stronie zawietrznej, gdzie wiatr niesie iskry.

Nigdy nie wlewaj na ogień benzyny, spirytusu ani innych łatwopalnych płynów, nawet jeśli na wietrze trudno go rozpalić – opary mogą wybuchowo się zapalić, a wiatr może pchnąć płomienie w twoją stronę. Miej pod ręką wodę do gaszenia i nigdy nie zostawiaj ognia samego.

Ognisko osłonięte (lean-to) to klasyczny układ ogniska z wojskowych podręczników przetrwania. Dobrze łączy się z innymi pomysłami: plecak, skała lub twoje własne ciało mogą służyć jako dodatkowa osłona od wiatru podczas rozpalania.

Dobra zasada: najpierw miejsce, potem układ. Zagłębienie terenu, duża skała lub gęste krzewy w pewnej odległości często chronią przed wiatrem lepiej niż jakakolwiek drewniana ścianka. Ognisko osłonięte to dopracowanie w miejscu, które jest już dobrze wybrane.