Układ ogniska szałas (piramida)

Ogień potrzebuje trzech rzeczy: paliwa, ciepła i tlenu. Tipi zapewnia wszystkie trzy naraz. Patyki stoją ukośnie i wskazują na płomień. Dzięki temu są równomiernie podgrzewane od dołu do góry, zanim same zaczną się palić.

Jednocześnie powstaje efekt komina. Gorące powietrze jest lżejsze od zimnego i unosi się w środku stożka. Zasysa to świeże powietrze na dole przez szczeliny między patykami. Ogień sam zaopatruje się więc w tlen – o ile patyki nie są ułożone zbyt ciasno.

Przed rozpaleniem posortuj drewno według grubości: podpałka, patyki cienkie jak zapałka, grubości ołówka i grubości kciuka. Najcieńsze idą do środka, grubsze na zewnątrz. Jeśli od razu ustawisz grube kłody, zdusisz mały płomień albo nigdy nie dosięgnie on drewna.

Po stronie nawietrznej zostaw mały otwór, żeby móc zapalić wiązkę od dołu. Wiatr wieje wtedy w ogień, zamiast odwiewać płomień od podpałki. Ustaw stożek na tyle luźno, żebyś nadal widział między patykami.

Gdy płomienie wydostaną się na górze, opieraj kolejne, nieco grubsze drewno. Nie za wcześnie i nie za dużo naraz – inaczej tipi zawali się, zanim nowe drewno zdąży się zająć.

Tipi jest idealne dla początkujących i zawsze wtedy, gdy ogień ma szybko się rozpalić. Dzięki wysokiemu, skoncentrowanemu płomieniowi szybko doprowadza garnek wody do wrzenia. Wielu doświadczonych ludzi używa małego tipi jako ognia startowego, a dopiero wokół niego buduje później chatę z bali lub ognisko gwiazdowe.

Mniej nadaje się na ogień długotrwały: szybko wypala drewno i ciągle wymaga dokładania. Przy silnym wietrze to zły wybór, bo wysokie płomienie unoszą w powietrze wiele iskier. Lepszy jest wtedy niski układ, taki jak ognisko osłonięte (lean-to).

Przed każdym ogniskiem sprawdź lokalne przepisy i aktualne zagrożenie pożarowe lasu. Zakazy rozpalania ognia obowiązują zawsze, także przy małych ogniskach ćwiczebnych. Jeśli to możliwe, korzystaj z istniejących miejsc na ognisko i miej pod ręką wodę lub ziemię do gaszenia.

Tipi podczas palenia się zawala. Płonące kawałki mogą się stoczyć na bok. Dlatego usuń z otoczenia miejsca na ognisko suche liście, trawę i gałązki i sam zachowuj rozsądną odległość. Nigdy nie wlewaj na ogień ani na żar benzyny, spirytusu ani innych łatwopalnych płynów – opary mogą wybuchowo się zapalić.

Nigdy nie zostawiaj ognia bez nadzoru. Gdy skończysz, ugaś go całkowicie dużą ilością wody, wymieszaj popiół i z bezpiecznej odległości sprawdź grzbietem dłoni, czy nie czuć już ciepła.

Tipi to najlepszy sposób, by zacząć naukę rozpalania ognia. Ćwicz w dozwolonym miejscu na ognisko i wyznacz sobie mały cel: rozpal ogień jedną zapałką. Do tego musisz wcześniej zebrać dość cienkiego, suchego materiału – zwykle więcej, niż myślisz.

Podczas ćwiczeń zauważ, co się dzieje, gdy zbudujesz stożek ciaśniej lub luźniej. W ten sposób sam uczysz się, ile powietrza potrzebuje ogień. Ta wiedza pomoże ci później przy każdym innym układzie ogniska.