OgieĹ rozpalany od gĂłry (top-down / piramida)

Płomień na górze ogrzewa warstwę bezpośrednio pod sobą. Gdy drewno się nagrzewa, wydziela palne gazy, które płomień też spala. Kiedy górne patyki przepalą się, ich żar spada na następną warstwę i ją zapala. W ten sposób ogień przedostaje się w dół krok po kroku.

Wielka zaleta: ogień nigdy nie jest przygnieciony nowym drewnem. W zwykłym ognisku dokładane drewno przyciska zimne polana do płomienia i dymi, aż samo zacznie się palić. W ognisku odwróconym paliwo już leży na miejscu i jest podgrzewane od góry. Dlatego po rozpaleniu zwykle jest mało dymu.

Łańcuch nie może się przerwać. Skok grubości między dwiema warstwami nie może być za duży, inaczej żar cieńszej warstwy nie wystarczy do zapalenia grubszej. Pomyśl o schodach: każdy stopień powinien być tylko trochę wyższy niż poprzedni.

Na dole drewno musi być wyjątkowo suche. Wilgotne patyki w dolnych warstwach zatrzymują ogień dokładnie wtedy, gdy ma płonąć dalej sam. Dolną warstwę z najgrubszych kłód ułóż ciasno obok siebie, każdą następną warstwę w poprzek na wierzchu i nieco cieńszą.

Na górze potrzebujesz dość podpałki i najdrobniejszych szczap. Małe tipi na szczycie musi dać dość żaru, żeby pewnie zapalić pierwszą warstwę drewna. Nie oszczędzaj tu – lepiej przygotować trochę więcej drobnego materiału.

Ognisko odwrócone nadaje się na spokojny wieczorny ogień, który ma palić się długo bez ciągłego dokładania drewna. Tworzy trwały żar i wymaga niewiele opieki. Zapalanie od góry poleca się też w piecach opalanych drewnem, bo drewno spala się wtedy czyściej.

Gorzej nadaje się do szybkiego gotowania: żar potrzebuje trochę czasu, by dotrzeć na dół. Źle działa z mokrym drewnem, bo łańcuch urywa się wtedy na wilgotnej warstwie. Jeśli masz mało drewna albo się spieszysz, lepszy jest tipi.

Nawet ogień, który wymaga niewiele opieki, nigdy nie może pozostać bez nadzoru. Właśnie dlatego, że długo pali się sam, łatwo odejść za daleko albo zasnąć. Zostań w pobliżu i miej pod ręką wodę do gaszenia.

Przed każdym ogniskiem sprawdź lokalne przepisy i aktualne zagrożenie pożarowe lasu; zakazy rozpalania ognia obowiązują zawsze. Nie buduj stosu wyższego, niż to konieczne, żeby płomienie były małe i leciało mało iskier. Nigdy nie polewaj stosu łatwopalnymi płynami, nawet jeśli start idzie powoli.

Ponieważ ogień pali się długo, na końcu często zostaje gruba warstwa żaru. Ugaś ją dużą ilością wody, dokładnie wymieszaj i dolewaj, aż nic już nie syczy i wszystko jest zimne.

Pierwsze ognisko odwrócone (palone od góry) zbuduj wieczorem, gdy masz czas, w dozwolonym miejscu na ognisko. Zbierz wcześniej drewno w co najmniej czterech grubościach: grube kłody, patyki grubości przedramienia, kciuka i ołówka, a do tego podpałkę i drewno cienkie jak zapałka.

Zapal i obserwuj, nie ingerując. Gdzie ogień się zatrzymuje? Czy jakaś warstwa jest zbyt gruba lub zbyt wilgotna, albo patyki leżą zbyt blisko siebie? Z każdą próbą uczysz się, jak musi wyglądać te schody, żeby ogień przeszedł przez nie sam.