DĹugi ogieĹ i Ĺciana odbijajÄ ca ciepĹo

Ognisko ogrzewa cię głównie promieniowaniem – to takie samo ciepło, jakie czujesz, gdy słońce grzeje ci twarz, choć powietrze jest zimne. Ciepło to biegnie po liniach prostych. To, co nie jest zwrócone do ognia, prawie go nie dostaje. Ognisko długie jak twoje ciało promieniuje więc równomiernie na całą stronę ciała.

Ścianka za ogniem przede wszystkim osłania od wiatru, który inaczej unosiłby ciepło i wirował dymem oraz iskrami. Sama też się nagrzewa i odbija część tego ciepła z powrotem. Trochę to pomaga, ale nie tak bardzo, jak się często mówi. Większą korzyścią jest zwykle osłona przed wiatrem.

Długie ognisko działa najlepiej przed otwartym schronieniem, na przykład przed pochyłym dachem z płachty, którego otwarta strona jest zwrócona do ognia. Wtedy ciepło dociera do ciebie bezpośrednio, a dach chroni przed deszczem.

Drewno, drewno i jeszcze więcej drewna. Ognisko na całą noc pochłania ogromne ilości – znacznie więcej, niż większość ludzi zakłada. Zbieraj przed zmrokiem, a potem zbierz jeszcze raz tyle samo. Szukanie drewna po ciemku jest uciążliwe i niebezpieczne.

Wybierz otwarte miejsce bez zwisających gałęzi, ułożone w poprzek wiatru, żeby dym nie wiał do schronienia. Zachowaj wystarczający odstęp między ogniem a miejscem do spania: masz czuć ciepło, ale żadna iskra nie może do ciebie dolecieć. Lepszy mały, spokojny ogień niż duży, który sypie iskrami.

Ściankę odbijającą zbuduj z kłód ułożonych między wbitymi w ziemię palikami albo z suchych kamieni. Nie używaj mokrych kamieni ani kamieni ze strumieni czy jezior: pod wpływem ciepła mogą pęknąć i rozrzucić odłamki.

Ogień, obok którego śpisz, zawsze jest ryzykowny. Iskry mogą zapalić śpiwory, plandeki i odzież; włókna syntetyczne topią się i przyklejają do skóry. Dlatego nigdy nie zostawiaj ognia bez nadzoru. W grupie zawsze ktoś czuwa i dokłada drewna, gdy inni śpią; samotnie nie da się bezpiecznie prowadzić długiego ognia przez noc.

Nigdy nie wnoś ognia ani żaru do namiotu, pojazdu, schronienia ze śniegu ani zamkniętego pomieszczenia. Może się tam gromadzić tlenek węgla – niewidzialny gaz bez zapachu, który może być śmiertelny. Schronienie przed długim ogniem musi być otwarte w stronę ognia.

Przed każdym ogniskiem sprawdź lokalne przepisy i zagrożenie pożarowe lasu. Podczas zakazu rozpalania ognia lub suszy długie ognisko nie wchodzi w grę. Miej pod ręką wodę do gaszenia i rano ugaś ogień całkowicie. Oparzenie od razu schładzaj chłodną bieżącą wodą, a przy poważnych oparzeniach zadzwoń pod lokalny numer alarmowy (112 w UE).

Długi ogień to technika na rzeczywiste awarie w zimnie: nieplanowany biwak na mrozie z otwartym schronieniem, dużą ilością suchego drewna w pobliżu i grupą, która może zmieniać się na warcie. W północnoamerykańskich i skandynawskich tradycjach życia w dziczy jest to klasyczny element; autorzy bushcraftu, tacy jak Mors Kochanski, opisywali go w związku z otwartymi schronieniami.

W wielu sytuacjach nie jest to właściwy wybór: samotnie, bez nikogo do zmiany, na terenach z małą ilością suchego drewna, pod drzewami, w deszczu, gdy ledwo da się go utrzymać, albo wszędzie tam, gdzie ogień jest niedozwolony. Odzież, izolacja od podłoża i osłona przed wiatrem pozostają podstawą. Ogień jest uzupełnieniem, a nie zamiennikiem.