Pług ogniowy

Jak wszystkie metody tarcia, pług ogniowy zamienia ruch w ciepło. Twarda końcówka patyka pod dużym naciskiem trze o rowek w miększym drewnie bazowym. Włókna drewna są ścierane i rozgrzewane.

Szybkie ruchy tam i z powrotem spychają pył drzewny na koniec rowka. Tam się gromadzi, pył sam się izoluje i narasta ciepło, aż zaczyna się tlić. W odróżnieniu od łuku ogniowego nie ma tu wycięcia; tę rolę pełni sam rowek i jego koniec.

Żeby narosło dość ciepła, drewno bazowe musi być bardzo suche i bardziej miękkie niż patyk pługa. Jeśli jest wilgotne, ciepło idzie na odparowanie wody i żar się nie tworzy.

Połóż drewno bazowe mocno na ziemi, żeby się nie przesuwało, i wetrzyj w nie rowek końcem patyka lub najpierw lekko go wystrugaj. Na końcu rowka połóż kawałek kory jako podstawę dla żaru. Wiązka podpałki leży gotowa obok.

Trzymaj patyk obiema rękami pod małym kątem i mocno, równomiernie przesuwaj go tam i z powrotem w rowku – najpierw powoli, potem coraz szybciej. Długie, równe pociągnięcia są lepsze niż krótkie, nerwowe. Dopilnuj, żeby pył zbierał się na końcu rowka, zamiast być wypychany z rowka przez patyk.

Gdy pył na końcu rowka zacznie żarzyć się, przenieś go wraz z podstawą do wiązki podpałki i rozdmuchaj do płomienia. Wiele nieudanych prób to norma – także u wprawnych.

Pług ogniowy nadaje się przede wszystkim do suchych, ciepłych regionów i do treningu umiejętności. Jego zaleta: prawie nie wymaga struganiu i nie potrzebuje sznurka. Jego wada: kosztuje ogromną ilość siły w krótkim czasie.

W wilgotnych warunkach, dla osób wyczerpanych i jako jedyna metoda w sytuacji zagrożenia jest nieodpowiedni. Ogień z tarcia nie jest niezawodnym planem awaryjnym, bo udaje się tylko z odpowiednim, suchym drewnem i dużą wprawą. Kto jest zmarznięty lub wyczerpany, traci nieudaną próbą cenną energię. Dlatego do plecaka zawsze należą co najmniej dwa nowoczesne źródła ognia.

Patyk może się wyślizgnąć podczas mocnych pociągnięć. Trzymaj palce, kolana i stopy z dala od jego toru i uklęknij tak, żeby nie upaść do przodu, jeśli się wyślizgnie. Drzazgi w dłoniach są możliwe; pomagają mocne rękawice lub dobrze wygładzone drewno.

Metoda jest bardzo wymagająca fizycznie. Rób przerwy, pij dość wody i przerwij, gdy zauważysz, że wysiłek cię wyczerpuje. Jak przy każdym ogniu: wcześniej sprawdź lokalne przepisy i zagrożenie pożarowe; zakazy rozpalania ognia obowiązują także przy ogniskach ćwiczebnych.

Pług ogniowy znany jest przede wszystkim z regionu Pacyfiku. Podręczniki survivalu opisują go jako prostą, ale wyczerpującą metodę tarcia.

Jak wszystkie metody tarcia, jest to umiejętność treningowa, która uczy szacunku do ognia i rozumienia materiałów – a nie substytut noszonych ze sobą źródeł ognia. Kto porówna łuk ogniowy, wiertło ręczne i pług ogniowy, szybko zauważy: ostatecznie o sukcesie we wszystkich trzech decyduje suche, odpowiednie drewno.