Pułapka na ryby i kamienna zapora (wiedza na wypadek kryzysu)

Ryby nie pływają bez celu. Podążają za brzegami, krawędziami, skrajami łąk podwodnych i prądem, szukając pokarmu i osłony. Pułapka to wykorzystuje: lejek albo dwie ustawione pod kątem ścianki kierują ryby do wąskiego otworu. Za nim leży zamknięta przestrzeń, w której od środka trudno znaleźć otwór, bo wygląda jak część ściany.

W pułapce z butelki lejkiem jest odwrócona górna część butelki. Odrobina przynęty w środku przyciąga małe ryby; wpływają przez szyjkę, a potem szukają wzdłuż ścian drogi wyjścia. Małe otwory w butelce pozwalają przepływać wodzie i zapachowi przynęty.

Kamienna pułapka pływowa działa dzięki poziomowi wody zamiast lejka. Przy przypływie niski murek jest pod wodą, a ryby przepływają nad nim blisko brzegu. Przy odpływie woda opada, a ryby, które zawrócą za późno, zostają w basenie za murkiem.

Miejsce ma większe znaczenie niż konstrukcja. Pułapka należy do spokojnej, płytkiej wody blisko brzegu, gdzie małe ryby i tak się poruszają: wzdłuż skraju roślinności wodnej, w małych zatoczkach, w miejscach z wolną wodą. Musi leżeć na dnie, być obciążona i przymocowana sznurkiem do brzegu, żeby prąd jej nie porwał.

Przy kamiennej przegrodzie w potoku szeroka strona litery V skierowana jest w dół prądu, a w wąskim miejscu otwór szerokości dłoni prowadzi do zagrody. Zagroda musi być zamknięta ze wszystkich stron, a kamienie muszą leżeć dość blisko siebie. Najważniejsze: nigdy nie zagradza się całego potoku – obok przegrody zawsze musi być dość przejścia dla wody i ryb.

Pułapka jest tak dobra, jak jej kontrola. Sprawdzanie rano i wieczorem to minimum. Przy każdej kontroli od razu decydujesz: młode ryby, raki, żaby, gatunki chronione lub nieznane wypuszczasz natychmiast; rybę, której potrzebujesz, od razu ogłuszasz i zabijasz.

Stan prawny jest jasny: w Austrii i w Niemczech pułapki, przegrody i zagrody dla ryb są zabronione bez specjalnego zezwolenia na gruncie prawa rybackiego, nawet dla wędkarzy z kartą. Uzasadnić je może jedynie prawdziwe zagrożenie życia, gdy pomoc jest poza zasięgiem. Kto może sprowadzić pomoc, nie buduje pułapki.

Największym niebezpieczeństwem dla ciebie jest woda. Zimna woda szybko drętwi ręce i stopy, mokre kamienie są śliskie, a prąd może cię przewrócić. Buduj tylko w spokojnej wodzie sięgającej do kostek, nigdy sam w prądzie i nigdy gdy poziom wody rośnie albo nadchodzi burza. Na wybrzeżu przypływ może odciąć ci drogę powrotną – znaj tabelę pływów i cały czas obserwuj wodę.

Zapomniana pułapka dalej zabija, a nikomu to nie służy. Dlatego po sytuacji awaryjnej każdą pułapkę i każdy kamienny murek rozbiera się całkowicie: kamienie na miejsce, butelki i sznurki zabrać, pręty rozrzucić. Pułapki, które mogłyby zranić ludzi, oraz trucizny są w każdym przypadku wykluczone.

Pułapka ma sens tylko w prawdziwej, dłuższej sytuacji awaryjnej, gdy zostajesz w jednym miejscu, woda, ciepło i schronienie są już zapewnione i możesz regularnie sprawdzać pułapkę. Wtedy działa, podczas gdy zajmujesz się innymi zadaniami.

We wszystkich innych przypadkach jest nie na miejscu: w krótkiej sytuacji awaryjnej, gdy pomoc jest w zasięgu, w rezerwatach przyrody i na wodach tarliskowych, w szybkiej lub zimnej wodzie oraz gdy musisz iść dalej. Realistycznie pułapka z butelki łowi i tak tylko bardzo małe ryby – nie zastępuje ratunku.

Kamienne przegrody i pułapki należą do najstarszych metod połowu. Pozostałości dawnych kamiennych pułapek pływowych znajdują się na wielu wybrzeżach świata, a plecione pułapki z wikliny przez stulecia stosowali w Europie rybacy zawodowi. Właśnie dlatego, że te metody mogą być tak skuteczne, dziś są ściśle uregulowane.

Wiedza o pułapkach pomaga też zrozumieć przepisy: kto widział, jak pułapka łowi dalej bez nadzoru, rozumie, dlaczego wędkarze wolno łowić tylko na wędkę i żyłkę oraz dlaczego tak ważne są przyłów i kontrola.