Ręczne pranie i suszenie ubrań

Pranie opiera się na trzech współdziałających elementach: detergencie, ruchu i płukaniu. Detergent i mydło zawierają substancje, które z jednej strony przylegają do tłuszczu i brudu, a z drugiej do wody. W ten sposób odrywają brud od włókien i utrzymują go w wodzie. Letnia woda pomaga, szczególnie przy tłustych zabrudzeniach.

Ruch to część, którą normalnie wykonuje bęben pralki. Ugniatanie, ściskanie, pocieranie albo tłuczek – kij z głowicą, który porusza pranie w wodzie w górę i w dół – przepychają wodę przez tkaninę i wynoszą rozluźniony brud. Namaczanie oszczędza tu wysiłek, bo zaschnięty brud wcześniej się rozluźnia.

Płukanie opiera się na prostej zasadzie: kilka małych płukań usuwa więcej detergentu niż jedno duże przy tej samej ilości wody. Każda runda dalej rozcieńcza to, co zostało w tkaninie. To oszczędza wodę – wielka zaleta, gdy jej brakuje.

Najpierw posortuj: jasne, ciemne i mocno zabrudzone rzeczy osobno, żeby nic nie farbowało i żeby najczystsze rzeczy prać jako pierwsze – dzięki temu woda dłużej się nadaje do użycia. Gdy woda i energia są ograniczone, pierwszeństwo mają bielizna, skarpetki, ubranka dziecięce i ręczniki. Odzież wierzchnią często można nosić dłużej i wietrzyć.

Wystarczy odrobina detergentu. Zbyt duża ilość piany jest trudna do wypłukania ręcznie i zostaje w tkaninie, co może podrażniać skórę. Mydło wcieraj bezpośrednio w plamy. Przy płukaniu pomaga pewna kolejność: ostatnia, prawie czysta woda z płukania jednego prania może posłużyć jako pierwsza woda do płukania następnego.

Wyżymanie jest ważniejsze, niż się wydaje: im mniej wody zostaje w tkaninie, tym szybciej schnie. Duże rzeczy zwiń w suchy ręcznik i dociśnij. Potem powieś wszystko z odstępami, żeby dostało się powietrze.

Gdy zaopatrzenie w wodę jest niepewne, picie i gotowanie zawsze mają pierwszeństwo. Do prania używaj wody, która nie jest do tego potrzebna. Nie wylewaj zużytej wody z prania do strumieni, jezior ani na grządki z warzywami, bo detergent i brud nie należą do wód ani do żywności. Podczas awarii wodociągów można jej jeszcze użyć na przykład do spłukania toalety.

Odzież, która miała kontakt z wodą powodziową, chemikaliami lub olejem, może nosić zarazki i zanieczyszczenia. Traktuj ją osobno albo wyrzuć, dotykaj jej w rękawicach i czyść zgodnie z zaleceniami urzędowymi. Pranie ręczne nie zastępuje dezynfekcji.

Suszenie w pobliżu źródła ciepła jest w porządku, ale nigdy na nim ani nad nim. Pranie nad świecami, piecami czy promiennikami może się zapalić. W pomieszczeniach susz tylko przy dobrej wentylacji, w przeciwnym razie rośnie wilgotność i może pojawić się pleśń.

Na początek wystarczy duża balia albo dwa wiadra – jedno do prania, jedno do płukania. Tłuczek do prania albo czysty przepychacz używany tylko do tego oszczędza dłonie. Tarka do prania pomaga przy upartych zabrudzeniach. Gumowe rękawice chronią skórę, jeśli długo pracujesz z detergentem.

Dodaj sznur do suszenia, klamerki i miejsce z przewiewem. Na zewnątrz wiatr i słońce suszą najszybciej. W drodze wystarczy szczelna torba lub worek wodoszczelny: wlej wodę i trochę mydła, zamknij, ugniataj, wypłucz. Ściekami po praniu pozbywaj się z dala od strumieni i jezior.

Pranie ręczne było normą, dopóki nie upowszechniły się pralki, i nadal jest codzienną praktyką w wielu częściach świata. Jest fizycznie męczące – zwłaszcza pościel i ręczniki są ciężkie, gdy są mokre. Przy dużych ilościach przez długi czas jest więc tylko rozwiązaniem zastępczym.

W sytuacjach awaryjnych czysta odzież to coś więcej niż wygoda. Czyste, suche skarpetki i bielizna pomagają zapobiegać problemom ze skórą, otarciom i infekcjom. Jeśli raz przećwiczyłeś pranie ręczne – na przykład na wakacjach albo podczas weekendu bez pralki – w sytuacji awaryjnej będziesz wiedział, ile wody, czasu i energii to wymaga.