Wypadek na statku wycieczkowym: poważnie potraktuj ćwiczenia zbiórki, słuchaj załogi

Tysiące ludzi może opuścić statek w sposób uporządkowany tylko wtedy, gdy jest jasne, kto gdzie jest. Dlatego każdy pasażer ma przydzielone stanowisko zbiórki, zwykle podane na karcie pokładowej lub na drzwiach kabiny. Tam załoga odnotowuje, kto dotarł, i dzięki temu wie, kogo trzeba jeszcze odnaleźć.

Międzynarodowa konwencja o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS) ustanawia zasady dla statków w żegludze międzynarodowej dotyczące środków ratunkowych, alarmów, instrukcji bezpieczeństwa i ćwiczeń. To, jak armator przeprowadza ćwiczenie – jako zbiórkę na pokładzie, film w kabinie czy rejestrację cyfrową – może się różnić.

Zgodnie z wymogami SOLAS ogólny alarm awaryjny składa się zwykle z siedmiu lub więcej krótkich sygnałów, po których następuje jeden długi. Mimo to wysłuchaj dokładnego komunikatu na pokładzie: wyjaśnia on, co alarm oznacza na tym statku i co masz robić.

Potraktuj ćwiczenie zbiórki poważnie, nawet jeśli często podróżowałeś. Każdy statek jest zbudowany inaczej, a trasy na dużych statkach są długie i kręte. Jeśli wymagana jest rejestracja na stanowisku zbiórki, zarejestruj się.

Potem przejdź dwiema różnymi drogami od swojej kabiny do stanowiska zbiórki i zanotuj klatki schodowe oraz oznaczenia. W prawdziwej sytuacji zagrożenia jedna z dróg może być zablokowana lub zatłoczona. Znajomość alternatywy pomaga zachować spokój.

Ustalcie jako rodzina: gdziekolwiek jesteście, idziecie prosto do własnego stanowiska zbiórki. Jeśli dzieci są w klubie dziecięcym, zapytajcie tam, co się z nimi dzieje podczas alarmu i gdzie je znajdziecie. Dzięki temu w sytuacji zagrożenia nikt nie musi biegać po statku, szukając innych.

Weź ciepłe ubranie, solidne buty, swoje leki i kartę pokładową. Kamizelkę ratunkową zabieraj lub zakładaj tylko wtedy, gdy załoga tak poleci – na wielu statkach kamizelki wydaje się na stanowisku zbiórki. Idź szybko, ale nie biegnij.

Nie korzystaj z wind; używaj schodów i oznakowanych dróg ewakuacyjnych. Windy mogą utknąć, a w sytuacji zagrożenia często są potrzebne do innych zadań. Nie wracaj do kabiny po bagaż i nie idź na własną rękę do łodzi ratunkowych.

Wykonuj wyłącznie polecenia załogi. Jest wyszkolona do takich sytuacji i wie, które miejsca są bezpieczne i kiedy przychodzi kolej na każdą grupę. Czekanie może się dłużyć, ale jest częścią uporządkowanego procesu.

Jeśli zobaczysz, że ktoś wypadł za burtę, głośno krzyknij „człowiek za burtą”, żeby inni to usłyszeli. Nieprzerwanie obserwuj osobę i wskazuj na nią wyciągniętą ręką. Na otwartym morzu głowę w wodzie bardzo szybko traci się z oczu.

Rzuć koło ratunkowe, jeśli jest w zasięgu, i natychmiast powiadom załogę albo zadbaj, by zrobił to ktoś inny. Nie skacz sam do wody. Załoga zna procedury i może zawrócić statek lub zwodować łódź.

Zapobieganie jest proste: nie wychylaj się przez barierkę, nie wspinaj się, nie siadaj na barierkach i nigdy nie spuszczaj dzieci z oczu na pokładzie. Kto wpadnie do zimnej wody, powinien najpierw – tak jak przy małych łodziach – położyć się na plecach i unosić się na wodzie, aż oddech się uspokoi.

Na statkach wyprawowych oraz przy lądowaniach łodziami desantowymi lub pontonami obowiązują dodatkowe zasady, na przykład dotyczące noszenia kamizelek ratunkowych oraz wsiadania i wysiadania. Załoga wyjaśnia je wcześniej; tu także słuchaj uważnie.

Obsługa łodzi ratunkowych lub sterowanie statkiem to zadanie załogi i nie jest częścią tego hasła. Procedury różnią się między armatorami. Dla pasażerów najważniejsze jest: uczestniczyć w ćwiczeniach, znać drogę, rozpoznawać alarm, a w sytuacji zagrożenia spokojnie wykonywać polecenia załogi.