Przejdź do treści
SurviveBetter
Dziecko w czerwonej kurtce przytula drzewo w bukowym lesie, w oddali zbliżają się poszukiwacze

Moje dziecko zaginęło w lesie

Przed chwilą dziecko tu było, a teraz go nie ma. Od razu zadzwoń pod 112, zostań w miejscu, gdzie ostatnio je widziałeś, szukaj celowo – a dzieci naucz wcześniej: „Zatrzymaj się i przytul drzewo”.

Wyjaśnione prosto

W lesie można szybko się zgubić, na przykład podczas zbierania jagód albo zabawy poza ścieżką. Wszystko wygląda tak samo, a wiele dzieci idzie dalej, żeby samemu znaleźć drogę powrotną – i często kończy jeszcze dalej. Główne zagrożenia to woda, strome zbocza, drogi i, w nocy, zimno.

Jeśli się zgubiłeś: zatrzymaj się. Objmij drzewo albo usiądź obok niego – drzewo jest teraz twoim przyjacielem, który trzyma cię w jednym miejscu. Krzycz głośno albo użyj gwizdka: trzy gwizdnięcia oznaczają pomoc. Jeśli zmarzniesz, zapnij kurtkę, załóż kaptur i usiądź na plecaku albo na liściach, nie na mokrej ziemi.

Ważne: nie idź dalej i nie chowaj się. Jeśli ktoś woła twoje imię, odpowiedz – nawet jeśli to obcy, bo oni cię szukają. Nikt nie będzie się na ciebie gniewał, że się zgubiłeś. Twoi rodzice od razu dzwonią pod numer 112, żeby wielu pomocników mogło cię szukać.

Najpierw

  1. Jeśli nie możesz znaleźć dziecka w ciągu kilku minut – lub jeśli w pobliżu jest woda, drogi albo strome stoki – natychmiast zadzwoń pod 112 (w Austrii także policja pod 133). Nie szukaj długo na własną rękę: im wcześniej zaczną się poszukiwania, tym mniejszy obszar do przeszukania.
  2. Powiedz, gdzie i kiedy ostatnio widziałeś dziecko, ile ma lat, w co jest ubrane i czy potrzebuje leków. Potem trzymaj telefon wolny.
  3. Jeden dorosły zostaje w miejscu, gdzie dziecko widziano po raz ostatni, głośno woła je po imieniu, a potem cicho nasłuchuje. Dzieci często wracają dokładnie w to miejsce.
  4. Najpierw sprawdź niebezpieczne miejsca w pobliżu: wodę, drogi, strome stoki. Nie dotykaj rzeczy dziecka – psy tropiące potrzebują śladu zapachowego.

Zadzwoń po pomoc w przypadku

  • Natychmiast, gdy tylko nie możesz znaleźć dziecka w ciągu kilku minut
  • Zawsze od razu, jeśli w pobliżu jest woda, drogi lub stromy teren
  • Robi się ciemno, zimno lub pogoda się załamuje
  • Dziecko jest małe, chore, potrzebuje leków lub ma niepełnosprawność
  • Dziecko wróciło, ale jest ranne, wychłodzone lub splątane

Numery alarmowe dla Austria · Zmień region

Co się teraz dzieje

Podczas zbierania jagód, zabawy poza ścieżką albo gdy dziecko pobiegnie przodem: nagle znika z oczu w lesie. Większość dzieci wraca po kilku minutach. Ale ponieważ nie możesz tego wiedzieć z góry, zasada brzmi: jeśli nie możesz znaleźć dziecka w ciągu kilku minut, od razu zadzwoń pod 112. Nikt nie będzie miał do ciebie pretensji, jeśli sprawa szybko się wyjaśni.

Czas jest najważniejszym czynnikiem. Z każdą minutą, w której dziecko idzie dalej, powiększa się obszar możliwych poszukiwań. Policja, pogotowie górskie i straż pożarna mają psy tropiące, drony, kamery termowizyjne i wielu ludzi – żadna rodzina sama tego nie zrobi. Doświadczenia z poszukiwań zaginionych pokazują też, że dzieci zachowują się różnie w zależności od wieku: małe dzieci często nie odchodzą daleko, tylko się chowają lub zasypiają. Starsze dzieci często próbują same znaleźć drogę powrotną i przy tym oddalają się coraz bardziej.

Wiele dzieci boi się „kłopotów” albo obawia się obcych poszukiwaczy i przed nimi się ukrywa. Dlatego istnieją programy takie jak „Hug-A-Tree and Survive”: dzieci uczą się zatrzymać, przytulić do drzewa, odpowiadać głośno i nie bać się ludzi, którzy je wołają. Drzewo daje oparcie, uspokaja i sprawia, że dziecko zostaje w jednym miejscu – dzięki temu znacznie łatwiej je znaleźć.

Największe zagrożenia dla zagubionego dziecka to woda, upadki na stromym terenie, drogi i – zwłaszcza w nocy – wychłodzenie. Dlatego szukasz najpierw tam, gdzie jest niebezpiecznie, a nie tam, gdzie jest najwygodniej.

Krok po kroku

Moje dziecko zaginęło w lesie – Etap 1 z 4Pierwsze minuty. Zawołaj głośno po imieniu, a potem nasłuchuj w zupełnej ciszy – kilka razy. Inne dzieci trzymaj przy sobie. Zapamiętaj dokładnie miejsce, w którym ostatnio widziałeś swoje dziecko. Jeśli możesz, oznacz je (kurtka, plecak, zapisz lokalizację w telefonie). Szybko sprawdź pobliskie niebezpieczne miejsca: strumień, staw, skarpę, drogę, parking. Jeśli dziecko nie pojawi się po kilku minutach: zadzwoń pod 112 (w Austrii także na policję pod 133). Nie czekaj, aż będzie „na pewno poważnie”.
Etap 1 z 4

Etap 1 z 4

Pierwsze minuty

Zawołaj głośno po imieniu, a potem nasłuchuj w zupełnej ciszy – kilka razy. Inne dzieci trzymaj przy sobie. Zapamiętaj dokładnie miejsce, w którym ostatnio widziałeś swoje dziecko. Jeśli możesz, oznacz je (kurtka, plecak, zapisz lokalizację w telefonie). Szybko sprawdź pobliskie niebezpieczne miejsca: strumień, staw, skarpę, drogę, parking. Jeśli dziecko nie pojawi się po kilku minutach: zadzwoń pod 112 (w Austrii także na policję pod 133). Nie czekaj, aż będzie „na pewno poważnie”.

Animacja schematycznie pokazuje najważniejsze działania w każdym etapie; liczy się tekst poniżej.

  1. Etap 1

    Pierwsze minuty

    • Zawołaj głośno po imieniu, a potem nasłuchuj w zupełnej ciszy – kilka razy. Inne dzieci trzymaj przy sobie.
    • Zapamiętaj dokładnie miejsce, w którym ostatnio widziałeś swoje dziecko. Jeśli możesz, oznacz je (kurtka, plecak, zapisz lokalizację w telefonie).
    • Szybko sprawdź pobliskie niebezpieczne miejsca: strumień, staw, skarpę, drogę, parking.
    • Jeśli dziecko nie pojawi się po kilku minutach: zadzwoń pod 112 (w Austrii także na policję pod 133). Nie czekaj, aż będzie „na pewno poważnie”.

  2. Etap 2

    Podczas zgłoszenia i do czasu przybycia pomocy

    • Podaj: miejsce ze współrzędnymi lub opisem dojazdu, godzinę, imię i wiek, wzrost, ubranie (kolory!), buty, znaki szczególne, choroby, leki.
    • Miej gotowe w telefonie aktualne zdjęcie dziecka.
    • Jedna dorosła osoba zostaje w miejscu, gdzie dziecko widziano ostatnio, lub przy samochodzie, regularnie dzwoni i tam czeka. Dzieci często wracają w znane miejsca.
    • Nie dotykaj rzeczy dziecka (czapki, swetra, pluszaka) i nie podawaj ich innym – przewodnicy psów tropiących wskażą, jak będą potrzebne.
    • Niech jak najmniej osób biega tam i z powrotem: zaciera to ślady i zapach. Lepiej szukaj celowo na ścieżkach, skrzyżowaniach i przy wodzie.
    • Trzymaj telefon wolny i ustaw głośny dzwonek – dyspozytornia oddzwoni.

  3. Etap 3

    Gdy poszukiwania trwają

    • Stosuj się do poleceń kierujących poszukiwaniami, nawet jeśli trudno nie biec na własną rękę.
    • Przekaż informacje: ulubione miejsca, nawyki, lęki (np. przed psami lub mundurami), czy dziecko reaguje na swoje imię.
    • Zachowaj tyle spokoju, ile potrafisz – dla siebie i dla innych dzieci. Ktoś powinien być przy tobie.

  4. Etap 4

    Gdy dziecko się odnajdzie

    • Od razu powiadom centrum dyspozytorskie, aby wszystkich poszukujących można było odwołać.
    • Przytul, nie besztaj. Dziecko ma się nauczyć, że pozwolenie, by je znaleziono, było właściwym postępowaniem.
    • Owiń je ciepło, daj coś do picia, obserwuj, czy nie ma urazów, dreszczy i splątania – w razie wątpliwości niech obejrzy je lekarz.
    • Później spokojnie omówcie razem, co się stało, i poćwiczcie „zasadę drzewa”.

★ Wskazówki od profesjonalistów

Co doświadczeni robią inaczej: sprawdzone praktyki ratowników górskich, straży pożarnej, ratowników wodnych i obrony cywilnej, których początkujący rzadko znają.

  1. Zrób odcisk buta przed wędrówką

    Przed wyjściem niech dziecko stanie na kawałku folii kuchennej lub miękkiej ziemi, a ty zrób zdjęcie odcisku. Ekipy poszukiwawcze odróżnią wtedy jego ślady od wszystkich innych. To część programu „Hug-A-Tree” dla dzieci i zajmuje minutę.

  2. Duży worek na śmieci jako awaryjne ponczo

    Włóż do kieszeni kurtki dziecka duży, jaskrawy worek na śmieci. Z wyciętym otworem na twarz – nigdy nie naciągany na głowę bez niego – staje się ochroną przed wiatrem i deszczem. Przećwiczcie to raz w formie zabawy, by dziecko wiedziało, jak to działa, gdy będzie trzeba.

  3. Karteczka z imieniem i numerem telefonu

    Włóż karteczkę z imieniem dziecka i twoim numerem komórkowym do zamykanej kieszeni jego kurtki. Małe dzieci często nie potrafią podać numeru, gdy są zdenerwowane. Powiedz dziecku, że może pokazać kartkę ratownikom lub innym dorosłym.

  4. Wspomnij w zgłoszeniu o zegarku lub telefonie dziecka

    Jeśli twoje dziecko ma smartwatch dla dzieci, lokalizator GPS lub własny telefon, powiedz o tym od razu podczas zgłoszenia. Jednocześnie sprawdź w odpowiedniej aplikacji ostatnią znaną lokalizację. Ta informacja może znacznie zawęzić obszar poszukiwań.

Na co musisz uważać

  • Zbyt długie szukanie w pojedynkę

    Najczęstszy błąd to zbyt długie samotne szukanie ze wstydu lub z nadziei. Wczesne wezwanie nic nie kosztuje – godzina opóźnienia może znacznie powiększyć obszar poszukiwań.

  • Woda

    Strumienie, stawy i jeziora przyciągają dzieci jak magnes. Nawet płytka woda może być niebezpieczna dla małych dzieci. Miejsca przy wodzie należą do pierwszych, które trzeba przeszukać.

  • Dzieci często nie odpowiadają

    Małe dzieci zasypiają, chowają się ze strachu lub wstydu albo nie odważają się odpowiadać obcym głosom. Dlatego szukaj dokładnie blisko miejsca, gdzie dziecko widziano ostatnio – pod krzakami, w zagłębieniach i w dziuplach pni.

  • Narażanie siebie na niebezpieczeństwo

    W panice rodzice wspinają się do wąwozów lub wskakują do wody. Wtedy są dwa zdarzenia awaryjne. W niebezpiecznym terenie to zadanie dla służb ratunkowych.

  • Noc i zimno

    Dzieci wychładzają się szybciej niż dorośli. Nawet łagodna letnia noc może być niebezpieczna dla mokrego, lekko ubranego dziecka. Dlatego o zmierzchu nie trać już ani chwili.

Częste błędy

  • Zbyt długie czekanie przed wybraniem numeru 112.
  • Wszyscy biegną naraz i nikt nie zostaje w miejscu, gdzie dziecko widziano ostatnio.
  • Dotykanie rzeczy dziecka i pokazywanie ich innym, zanim przyjedzie przewodnik z psem tropiącym.
  • Ciągłe wołanie bez nasłuchiwania w ciszy po każdym zawołaniu.
  • Besztanie odnalezionego dziecka – następnym razem może się schować.
  • Szukanie samochodem i opuszczenie miejsca, gdzie dziecko widziano ostatnio.

Przygotuj wcześniej

  • Ćwicz z dziećmi „zasadę drzewa”: „Jeśli przestaniesz nas widzieć, zatrzymaj się, przytul drzewo i głośno krzycz. Znajdziemy cię.”
  • Daj każdemu dziecku gwizdek przymocowany do kurtki (do suwaka lub na zrywalnym sznurku, nigdy na sztywnym sznurku wokół szyi) i wyjaśnij: trzy gwizdnięcia oznaczają pomoc.
  • Powiedz dzieciom: „Nikt nie będzie zły, jeśli się zgubisz. Jeśli ktoś woła twoje imię, odpowiedz – nawet jeśli to obcy.”
  • Wysyłaj dzieci w jaskrawych, bardzo widocznych ubraniach; przed spacerem zrób zdjęcie pokazujące ich strój.
  • Starsze dzieci: własny telefon z naładowaną baterią, przećwiczone dzwonienie pod 112 i udostępnianie lokalizacji.
  • Stałe zasady na spacerach: zawsze w zasięgu wzroku, czekanie na rozwidleniach, ustalone miejsce spotkania.

Szczególna troska

Co powinno zrobić samo dziecko
Stań. Przytul drzewo albo usiądź obok niego. Głośno krzycz lub gwiżdż. Nie idź dalej i nie chowaj się. Jeśli ktoś woła – odpowiedz, nawet jeśli to obcy. Jeśli robi się zimno: zapnij kurtkę, załóż kaptur, usiądź na plecaku lub na liściach, nie na mokrej ziemi.
Dzieci z autyzmem lub innymi szczególnymi potrzebami
Niektóre dzieci nie reagują na wołanie, idą prosto do wody albo chowają się, gdy jest głośno. Powiedz o tym od razu przy wezwaniu pomocy, a także, co uspokaja dziecko (ulubiona piosenka, ulubione słowo).

Twoja sytuacja

Wiek dziecka
Teren w pobliżu
Kto może szukać?
Pora dnia

Pasujące hasła

Pasujące zasady: 0

Wybierz powyżej szczegóły swojej sytuacji, aby uzyskać bardziej dopasowane wskazówki.

Podstawy dla tej sytuacji

Dlaczego: Obowiązuje zawsze w tej sytuacji – niezależnie od twoich odpowiedzi.

Wszystkie zasady dla tej sytuacji (8)

  1. [nieaktywna] Jeśli Wiek dziecka = Małe dziecko / przedszkolak

    Małe dzieci zwykle nie odchodzą daleko, ale często się chowają lub zasypiają i nie odpowiadają na wołanie. Dokładnie przeszukaj okolicę miejsca ostatniego zobaczenia: pod krzakami, w zagłębieniach, za powalonymi drzewami.

  2. [nieaktywna] Jeśli Wiek dziecka = Wiek wczesnoszkolny

    Dzieci w wieku szkolnym często próbują samodzielnie wrócić i oddalają się jeszcze bardziej. Zawołaj, potem długo cicho nasłuchuj – także gwizdka. Najpierw przeszukaj pobliskie ścieżki i rozwidlenia.

  3. [nieaktywna] Jeśli Wiek dziecka = Starsze dziecko / nastolatek z telefonem

    Jeśli dziecko ma telefon: zadzwoń lub napisz, by się zatrzymało, wybierz 112 i udostępnij jego lokalizację. Potem oszczędzaj baterię – nie dzwoń do niego bez przerwy.

  4. [nieaktywna] Jeśli Teren w pobliżu = Strumień, staw lub jezioro w pobliżu

    Woda przyciąga dzieci i jest największym zagrożeniem. Najpierw przeszukaj brzegi i płytkie miejsca i od razu powiedz w zgłoszeniu alarmowym, że w pobliżu jest woda.

  5. [nieaktywna] Jeśli Teren w pobliżu = Stromy teren, skały, wąwozy

    Na stromym terenie nie wspinaj się sam do żlebów ani skał – inaczej będą dwa wypadki. Wołaj i patrz z bezpiecznych miejsc; ratownictwo górskie (140 w Austrii) ma sprzęt i doświadczenie.

  6. [nieaktywna] Jeśli Kto może szukać? = Kilku dorosłych

    Jasno podziel zadania: jedna osoba zostaje w miejscu ostatniego zobaczenia, jedna utrzymuje kontakt z centrum dyspozytorskim, pozostałe szukają w ustalonych kierunkach i wracają o uzgodnionej porze. Nikt nie szuka bez telefonu lub bez umowy.

  7. [nieaktywna] Jeśli Kto może szukać? = Jestem sam (z innymi dziećmi)

    Sam: zatrzymaj pozostałe dzieci przy sobie i nie oddalaj się daleko od miejsca ostatniego zobaczenia. Wołaj, czekaj, nasłuchuj – i wyjdź na spotkanie ratowników, gdy tylko przybędą.

  8. [nieaktywna] Jeśli Pora dnia = Zmierzch / noc

    O zmierzchu szybko robi się zimno, a dzieci się boją. Włącz światła i machaj nimi, wołaj dalej. W nocy poszukiwania przejmują policja i ratownictwo górskie – z kamerami termowizyjnymi i psami.

Źródła (7)
  1. Hug-A-Tree and Survive (Kinder-Präventionsprogramm, entwickelt von Ab Taylor und Jacqueline Heet, San Diego) (1981): Hug-A-Tree and Survive
  2. Robert J. Koester – dbS Productions (2008): Lost Person Behavior: A Search and Rescue Guide on Where to Look – for Land, Air and Water
  3. ICAR – International Commission for Alpine Rescue: International Commission for Alpine Rescue (ICAR) – recommendations and information (organisation website)
  4. European Commission: 112 – the European emergency number
  5. Bundesministerium für Finanzen – Amtshelfer oesterreich.gv.at: Notrufnummern (oesterreich.gv.at)
  6. Ready.gov – U.S. Federal Emergency Management Agency (FEMA): Ready Kids
  7. Wilderness & Environmental Medicine (Wilderness Medical Society) (2019): Wilderness Medical Society Clinical Practice Guidelines for the Out-of-Hospital Evaluation and Treatment of Accidental Hypothermia: 2019 Update