Sznur z włókien pokrzywy

Łodyga pokrzywy jest czworokątna i w środku pusta. Od zewnątrz do wewnątrz jest cienka zielona skórka, warstwa długich włókien łykowych i drewniejący, kruchy rdzeń. Włókna biegną niemal przez całą długość łodygi. Zasada jest więc taka: im dłuższa łodyga, tym dłuższe włókna dostaniesz – i tym mniej łączeń będzie potrzebował twój sznur.

Drewniejący rdzeń pęka przy zginaniu, a włókna są giętkie i wytrzymałe. Wykorzystujesz właśnie tę różnicę: zginasz rdzeń w krótkich odstępach i zdzierasz z niego wstęgi włókna. Podczas schnięcia wstęgi tracą wodę, jaśnieją i później można je rozszczepić na cienkie pęczki.

Przy skręcaniu dwużyłowym każdy z dwóch pęczków włókna skręcasz w jednym kierunku, a razem oplatasz je w kierunku przeciwnym. Oba skręty działają przeciwko sobie i wzajemnie się blokują. Dzięki temu sznur się nie rozpleta, choć pojedyncze włókna nie są nieskończenie długie.

Decyduje właściwy czas. Wiosną pędy są miękkie, a włókna krótkie i słabe. Późnym latem i jesienią łodygi są długie, a włókna dojrzałe. Wybieraj najdłuższe, najprostsze łodygi bez wielu bocznych pędów i z dużej kępy bierz tylko kilka.

Wyłamując rdzeń, pracuj cierpliwie od środka ku końcom. Jeśli ciągniesz zbyt szybko, wstęgi włókna się urywają. Zielona zewnętrzna skórka może zostać; po wyschnięciu częściowo sama się kruszy. Jeśli chcesz cieńszy sznur, wcześniej lekko ją zeskrob grzbietem noża.

Wstęgi susz zawieszone luźno w przewiewnym, cienistym miejscu. Zgniecione i wilgotne pleśnieją. Przed skręcaniem krótko je zwilż, żeby były giętkie. Podczas skręcania zawsze dokładaj nowe włókna w różnych miejscach, nigdy w obu pasmach w tym samym punkcie – tam sznur byłby najsłabszy.

Parzące włoski pokrzywy to maleńkie rurki, które po dotknięciu się łamią i uwalniają drażniące substancje do skóry. To piecze i swędzi, ale zwykle jest niegroźne i przechodzi samo. Rękawice i długie rękawy chronią prawie całkowicie. Kto reaguje alergicznie – obrzękiem twarzy albo trudnościami z oddychaniem – potrzebuje natychmiast pomocy: zadzwoń pod 112, w Austrii także pod 144.

Przy cięciu łodyg obowiązują zwykłe zasady pracy z nożem: tnij od siebie, wolną rękę trzymaj za ostrzem i zachowaj odpowiedni dystans od innych osób. Potem nóż wraca do pochwy.

Gotowy sznur ma nieznaną wytrzymałość. Domowej roboty sznur roślinny może nagle pęknąć w cienkim miejscu. Nigdy nie używaj go do wspinaczki, asekuracji ludzi ani do ładunków, pod którymi ktoś jest.

Sznur z pokrzywy świetnie pokazuje, jak ludzie robili sznury bez fabryk. W obozie nadaje się do lekkich powiązań, małej siatki, naszyjnika albo do wiązania pęczków hubki. Dla grupy to fajny projekt na kilka dni: zebrać, wysuszyć, skręcić.

Jeśli masz przy sobie porządny sznur, ten kupny jest zawsze mocniejszy i pewniejszy. Do namiotu, tarpa, ładunków albo w nagłych wypadkach z udziałem ludzi używasz więc linki paracord lub linki pomocniczej. Sznur z pokrzywy to dodatek i umiejętność, a nie zamiennik dobrego sprzętu.

Pokrzywy są rośliną żywicielską dla gąsienic wielu motyli, na przykład rusałki pawik i rusałki pokrzywnik. Bierzesz więc tylko niewielką część skupiska, a resztę zostawiasz. Na skrajach pól i na cudzym terenie zasada jest ta sama: najpierw zapytaj.

Skręcanie najłatwiej ćwiczyć na kupnym sznurku jutowym lub sizalowym, który się rozplata. Gdy ruch wejdzie ci w nawyk, przejście na włókno z pokrzywy jest proste. Włókno pokrzywy zachowuje się podobnie, tylko trochę mniej równomiernie.

Ten wpis dotyczy tylko włókna. Czy i jak jeść pokrzywy, nie należy tutaj – jesz tylko dzikie rośliny, które rozpoznajesz ze stuprocentową pewnością.