Karta awaryjna dla opiekunek, gości i opiekunów

Rodziny znają niezliczone rzeczy, nie zastanawiając się nad nimi: gdzie wisi gaśnica, jaki klucz otwiera drzwi wejściowe, które dziecko nie może jeść orzechów. Dla gościa wszystko to jest nieznane. Pod wpływem stresu prawie nikt nie myśli jasno i właśnie wtedy tej wiedzy brakuje. Kartka zapisuje ją na papierze, więc jest dostępna bez pytania i bez telefonu.

Rdzeniem jest stała kolejność: najpierw wezwanie pomocy, potem ludzie, na końcu dom. Na samej górze jest numer alarmowy, a pod nim pełny adres z piętrem, nazwiskiem na dzwonku i punktem orientacyjnym lub przecinającą ulicą. Dzięki temu w razie potrzeby można go po prostu odczytać. Niżej następują imiona i wiek dzieci lub osób pod opieką, alergie, leki i miejsce ich przechowywania, lekarze oraz numery telefonów obojga rodziców i osoby zapasowej.

Trzecia część dotyczy domu: droga ucieczki i miejsce zbiórki na zewnątrz, gaśnica, latarka, apteczka, skrzynka z bezpiecznikami i zawór odcinający wodę. Na końcu znajdują się zasady domowe: kto może odebrać dzieci, jakie są zwierzęta domowe i co obowiązuje podczas przerwy w dostawie prądu – na przykład latarka zamiast świec.

Adres to najczęstszy martwy punkt. Goście i opiekunki często przyjeżdżają samochodem albo z nawigacją i nigdy nie zapamiętali numeru domu. Kto dzwoni pod numer alarmowy, najpierw słyszy pytanie, gdzie jest zdarzenie. Bez adresu traci się cenne minuty. Dlatego adres znajduje się bezpośrednio pod numerem alarmowym, czytelny i kompletny.

Alergie i leki należą na kartkę na piśmie, a nie tylko do szybkiej rozmowy w drzwiach. To, co mówi się między zakładaniem płaszcza a pożegnaniem, łatwo ulatuje z pamięci. Ale na kartce nie ma instrukcji medycznych. Jeśli dziecko potrzebuje leku ratunkowego lub urządzenia medycznego, opiekun musi zostać poinstruowany osobiście, tak jak określa lekarz. Notatka nie zastępuje takiego szkolenia.

Kartka potrzebuje daty. Numery telefonów się zmieniają, dochodzą nowe leki albo się je odstawia, dziecko dorasta. Zmieniaj kartkę, gdy tylko coś się zmieni, i wpisz na niej datę ostatniej aktualizacji. Nieaktualna kartka w sytuacji zagrożenia może wprowadzić w błąd.

Najważniejsza zasada na kartce brzmi: w sytuacji zagrożenia życia najpierw zadzwoń pod lokalny numer alarmowy (112 w UE), dopiero potem do rodziców. Wiele opiekunek i opiekunów z niepewności dzwoniłoby najpierw do rodziców – i traci przez to czas. Powiedz tę zasadę na głos także przy pierwszej wizycie, żeby była jasna.

Przy wezwaniu pomocy pomaga prosta kolejność: gdzie to się stało? Co się stało? Ile osób jest poszkodowanych? Potem odpowiadaj na pytania i sam nie odkładaj słuchawki, dopóki dyspozytor nie zakończy rozmowy. Te punkty można zapisać małym drukiem pod adresem.

Kartka zawiera dane osobowe. Nie wieszaj jej tam, gdzie można ją odczytać przez okno albo od drzwi wejściowych, i poproś gości, żeby po wizycie nie zabierali jej ze sobą ani nie fotografowali i nie przekazywali dalej. Najlepiej zwykle sprawdza się miejsce po wewnętrznej stronie drzwiczek szafki albo przezroczysta koszulka w kuchni.

Kartka to dobra rzecz, wspólny obchód jest lepszy. Przy pierwszej wizycie poświęć pięć minut i pokaż tej osobie wyjścia, gaśnicę, latarkę i apteczkę. Pokaż też, jak od środka otwiera się zamknięte drzwi wejściowe – w wielu mieszkaniach nie jest to oczywiste.

W przypadku osób opiekujących się kimś, kto wymaga opieki, dochodzą dalsze punkty: jakie są pomoce i sprzęty, jak porozumiewa się osoba pod opieką, jak skontaktować się ze służbą opiekuńczą i co zrobić z urządzeniami zasilanymi prądem podczas awarii. Te kwestie wyjaśnia się wcześniej ze służbą opiekuńczą lub z lekarzem.