Planowanie na wypadek sytuacji awaryjnej dla samotnych rodziców

Większość planów awaryjnych po cichu zakłada obecność dwóch dorosłych: jeden zajmuje się problemem, drugi dziećmi. W gospodarstwie z jednym dorosłym nie ma takiego podziału pracy. Dobry plan musi więc działać także wtedy, gdy właśnie ten dorosły wypadnie z gry.

Droga do tego prowadzi przez rozłożenie wiedzy z wyprzedzeniem. Osoba zastępująca zna rutyny dzieci, ich zdrowie i dokumenty. Dzieci znają osobę zastępującą i wiedzą, jak wezwać pomoc. A szkoła lub placówka opiekuńcza wie na piśmie, że osoba zastępująca może odebrać dzieci. Dzięki temu w sytuacji awaryjnej wszystko nie zależy od jednej głowy.

Idealnie jest mieć dwie osoby zastępujące: jedną w pobliżu, która może szybko przyjechać, i jedną spoza regionu. Przy dużym zdarzeniu, takim jak powódź, osoba zastępująca z sąsiedztwa może też być dotknięta; wtedy wkracza druga albo przynajmniej utrzymuje kontakt.

Ustalenia poczynione tylko ustnie często niewiele pomagają, gdy naprawdę trzeba. Zgłoś osobę zastępującą na piśmie w szkole i placówce opiekuńczej jako upoważnioną do odbioru dzieci. Daj jej kartę awaryjną z alergiami, lekami, lekarzami i najważniejszymi rutynami dzieci, pisemną zgodę oraz kopie ważnych dokumentów. Ustalcie też, jak osoba zastępująca dostanie się do mieszkania – na przykład przez klucz zostawiony u kogoś.

Pomyśl także o sobie. Jeśli ulegniesz wypadkowi poza domem, pomocnicy nie wiedzą, że w domu czekają na ciebie dzieci. Karteczka w portfelu – „Jestem samotnym rodzicem. Proszę powiadomić: …” z imieniem i numerem osoby zastępującej – zapewnia, że o dzieciach nie zapomną. Wiele smartfonów pozwala też zapisać kontakty alarmowe tak, by były widoczne nawet przy zablokowanym ekranie.

Pełnomocnictwa i sprawy opieki prawnej są w każdym kraju uregulowane inaczej. W sprawach wiążących prawnie, na przykład kto w najgorszym razie zająłby się dziećmi na dłużej, skorzystaj z fachowej porady. Ten wpis nie zastępuje porady prawnej.

Dzieci mogą wcześnie nauczyć się wzywać pomoc. Ćwicz to odpowiednio do wieku i w formie zabawy: wybieranie numeru alarmowego (na wyłączonym telefonie albo zabawkowym), podawanie adresu, znajomość numeru osoby zastępującej i wiedza, gdzie leży karta awaryjna. Prawdziwy numer nigdy nie jest wybierany na próbę. Młodszym dzieciom adres może być łatwiej zapamiętać w formie rymowanki lub piosenki.

Wyjaśnij najważniejszą zasadę spokojnie i bez dramatyzowania: „Jeśli kiedyś upadnę i przestanę odpowiadać, dzwonisz pod 112. Mówisz, gdzie mieszkamy i co się stało. Potem otwierasz drzwi, żeby pomocnicy mogli wejść”. Dzieci muszą wiedzieć, że mogą to zrobić i że nigdy nie będą za to miały kłopotów. Osoby w centrum powiadamiania są życzliwe i krok po kroku pomagają także dzieciom.

Powtarzaj tę rozmowę od czasu do czasu, na przykład gdy dziecko dorasta albo gdy się przeprowadzacie. Jeśli dziecko dobrze zna osobę zastępującą także z życia codziennego, na przykład dzięki regularnym odwiedzinom, zmiana w sytuacji awaryjnej jest dla niego znacznie łatwiejsza.

Nie każdy samotny rodzic ma w pobliżu krewnych. Dobrym rozwiązaniem jest wzajemne porozumienie z innymi rodzicami: ja jestem twoim zastępstwem, ty moim. Obowiązują te same zasady co przy każdym zastępstwie – na piśmie, z kartą awaryjną i upoważnieniem do odbioru dziecka.

Zadbaj o to, żeby nie wszystkie osoby zastępujące mogły zostać dotknięte tym samym zdarzeniem. Jeśli wszyscy mieszkają w tym samym budynku albo pracują w tym samym miejscu, w sytuacji kryzysowej mogą wypaść z gry jednocześnie. Mieszanka bliskich i dalekich osób sprawia, że plan jest bardziej odporny.