Ustawianie i używanie kijów trekkingowych

Kijki przenoszą część twojego ciężaru i ciężaru plecaka na ramiona. W dół pochłaniają część uderzenia z każdego kroku, które inaczej poszłoby w całości na kolana i biodra. Pod górę możesz się nimi odpychać i odciążyć nogi. Na nierównym, śliskim lub sypkim terenie dają dodatkowe punkty podparcia, którymi często można jeszcze zatrzymać poślizg.

Pętla ma większe znaczenie, niż wielu ludzi myśli. Jeśli włożysz dłoń od dołu i potem chwycisz razem rączkę i pętlę, nadgarstek spoczywa w pętli. Nacisk idzie wtedy przez pętlę w kijek, a dłoń może pozostać rozluźniona. Kto nie używa pętli, musi cały czas mocno ściskać rączkę i szybciej się męczy.

Przy przekraczaniu potoków i na polach śnieżnych kijki są szczególnie przydatne: możesz nimi sprawdzać głębokość i twardość podłoża i masz zawsze co najmniej dwa punkty oparcia na ziemi, gdy przestawiasz jedną stopę.

Aby ustalić podstawową długość, postaw kijek pionowo obok stopy i chwyć rączkę. Przedramię powinno być wtedy mniej więcej poziome, a łokieć zgięty mniej więcej pod kątem prostym. To wskazówka, a nie dokładna miara – jeśli inaczej jest ci wygodniej, to w porządku.

Pod górę nieco skracasz kijki, żeby nie iść ze zgarbionymi ramionami. W dół nieco je wydłużasz, żeby móc postawić kijek dalej przed sobą bez pochylania się do przodu. Na długich trawersach po zboczu ustaw kijek od strony doliny dłuższy niż ten od strony góry. Częstym błędem jest wspinanie się z kijkami, które są za długie.

Na płaskim terenie stawiasz kijki na przemian z krokiem: prawy kijek razem z lewą stopą, jak przy normalnym wymachu ramion. Na stromym terenie często używasz obu kijków jednocześnie. Na miękkie podłoże i śnieg są talerzyki, które zmniejszają zapadanie się; na asfalcie i skale gumowe nakładki chronią końcówkę i ścieżkę.

Tam, gdzie możliwy jest upadek, na przykład na stromym terenie, nie wkładaj dłoni w pętle. Jeśli kijek utknie między skałami, twoja ręka może się wtedy uwolnić, zamiast żeby kijek się wykręcił lub cię przytrzymał. Przed każdą wyprawą sprawdzaj też zaciski lub blokady skrętne. Kijek, który nagle się składa, gdy się na nim oprzesz, może spowodować upadek.

Kijki nie zastąpią pewnego kroku. Pomagają, ale nie zrekompensują niepewnego chodzenia po trudnym terenie. Na odcinkach wspinaczkowych, drabinach i łańcuchach, gdzie potrzebujesz rąk, skróć kijki i przymocuj je solidnie do plecaka, końcówkami w dół lub zabezpieczonymi.

Podczas burzy na odsłoniętej grani nie trzymaj kijków wysoko. Najważniejsze przy zbliżających się burzach jest jednak opuszczenie odsłoniętych miejsc w odpowiednim czasie. W autobusach i pociągach zabezpiecz końcówki gumowymi nakładkami, żeby nikt się nie skaleczył.

Ustaw kijki w domu i najpierw przejdź się z nimi łatwą ścieżką z lekkim nachyleniem. Zwróć uwagę, jak czują się twoje ramiona, i dostosuj długość tak, by było wygodnie. Specjalnie spróbuj ustawić kijki krócej pod górę i dłużej w dół i zapamiętaj ustawienia – niektóre kijki mają do tego skalę.

Przećwicz też szybkie mocowanie ich do plecaka, żeby nie zajmowało to dużo czasu w miejscu wymagającym użycia rąk. A jeśli masz lekką płachtę lub namiot rozstawiany na kijkach trekkingowych, przetestuj potrzebną długość w ogrodzie lub w parku przed wyprawą.

Kijki mają też wady: nie masz wolnych rąk, trochę ważą, a metalowe końcówki mogą rozryć podłoże na miękkich ścieżkach. Przy ostatnim problemie pomagają gumowe nakładki. Osoby z problemami z kolanami lub stawami powinny zasięgnąć indywidualnej porady u lekarza lub fizjoterapeuty.