Prosty zapas wody w domu

Woda z kranu z sieci publicznej jest czysta w chwili nalewania. To, czy taka pozostanie, zależy głównie od dwóch rzeczy: czy podczas napełniania i pobierania nie dostaną się do niej zarazki oraz czy pojemnik jest odpowiedni. Miesiące na półce są mniejszym problemem niż brudna szyjka butelki, palec na wewnętrznej stronie zakrętki albo kanister, w którym kiedyś było coś innego.

Światło i ciepło sprzyjają rozwojowi glonów i zarazków, zwłaszcza w przezroczystych pojemnikach. Plastik może też wchłaniać zapachy z otoczenia – woda przechowywana obok farb, rozpuszczalników czy benzyny w końcu będzie miała ich smak. Dlatego zapas należy trzymać w chłodnym, ciemnym miejscu, z dala od chemikaliów.

Kupiona, zamknięta woda jest najbardziej niezawodna, bo została czysto rozlana w warunkach przemysłowych i szczelnie zamknięta. Ma datę przydatności; używasz jej na co dzień przed tym terminem i kupujesz nową. Dzięki temu zapas pozostaje świeży i nic nie trzeba wyrzucać.

Ilość zależy od zaleceń twojej instytucji. Niemiecki BBK podaje około dwóch litrów na osobę dziennie na potrzeby gotowości kryzysowej, Ready.gov w USA jeden galon (około 3,8 litra) na osobę dziennie wraz z higieną. Przykładowe obliczenie: cztery osoby razy dwa litry razy pięć dni to 40 litrów. Dzieci, osoby chore, zwierzęta domowe i upalna pogoda wymagają dodatkowych rezerw – i nie zapominaj o wodzie do gotowania makaronu lub ryżu.

Własne pojemniki: przeznaczone do żywności, z szczelną zakrętką i łatwe do czyszczenia. Butelki po mleku i soku są kiepskie, bo resztki zostają w zakamarkach. Umyj pojemnik gorącą wodą z płynem do naczyń, dokładnie wypłucz, umyj ręce i nie dotykaj wnętrza zakrętki ani otworu. Następnie napełnij po brzegi wodą z kranu, szczelnie zamknij i zapisz datę.

Wodę nalaną samodzielnie wymieniasz w stałych odstępach; Ready.gov podaje sześć miesięcy. Pomaga stały termin, na przykład zmiana czasu wiosną i jesienią. Stara woda się nie marnuje: można nią podlewać rośliny, sprzątać lub spłukiwać toaletę.

Pojemniki, w których kiedykolwiek znajdowało się paliwo, chemikalia lub środki czystości, nie nadają się do wody pitnej. Pozostałości nie da się niezawodnie usunąć, a niektóre substancje są szkodliwe nawet w małych ilościach. Kanister przeznaczony kiedyś na wodę nie powinien też nigdy służyć do niczego innego – najlepiej opisz go „Tylko woda pitna”.

Jeśli nie wiadomo, czy przechowywana woda jest jeszcze w porządku – pojemnik jest uszkodzony, woda brzydko pachnie lub jest mętna albo nikt nie wie, ile ma lat – nie pij jej po prostu. Albo uzdatnij ją przed piciem (wyjaśnia to świat „Woda”), albo używaj jej tylko do spłukiwania i sprzątania. Zwracaj też uwagę na komunikaty urzędowe: jeśli sama woda z kranu jest zanieczyszczona, władze powiedzą, co robić.

Pomyśl o ciężarze: jeden litr wody waży około jednego kilograma. Pełny 20-litrowy kanister jest więc ciężki i należy go trzymać na podłodze lub na solidnej niskiej półce, nie wysoko. Dzięki temu nic się nie przewróci i nikt nie będzie musiał podnosić ciężkich pojemników powyżej głowy.

Jeśli zakłócenie zostało zapowiedziane – ostrzeżenie przed ciężką pogodą lub planowane przerwanie dostaw wody – możesz też tuż wcześniej napełnić czyste garnki, butelki i dzbanki. Wannę można napełnić jako rezerwę do spłukiwania toalety. Woda z wanny nie jest jednak wodą pitną, bo wanna nie jest wystarczająco czysta.

W wysokich budynkach elektryczne pompy często tłoczą wodę na wyższe piętra. Gdy zabraknie prądu, woda może tam przestać docierać, mimo że sieć nadal działa. Dla osób mieszkających wysoko zapas jest więc szczególnie przydatny – także dlatego, że w sytuacji awaryjnej wody nie da się łatwo wnieść po schodach.

Jeśli brakuje miejsca, możesz rozdzielić zapas: kilka zgrzewek butelek pod łóżkiem, w szafie, w piwnicy. Ważne, by każde miejsce było chłodne i ciemne oraz żebyś miał nad tym kontrolę. Pomaga w tym mała lista z miejscem i datą na wewnętrznej stronie drzwi szafy.

Instytucje zalecają zapas wody, ponieważ jest dostępny od razu, niezależnie od prądu, pomp i rur – bez żadnej uzdatniania. To najprostsza i najtańsza forma przygotowania. Dokładne ilości mogą się zmieniać, więc warto sprawdzać aktualną wersję zaleceń swojej instytucji.

Ten artykuł dotyczy wyłącznie przechowywania wody, która jest już bezpieczna do picia. Wodę z beczki na deszczówkę, strumienia lub studni trzeba przed piciem uzdatnić; samo filtrowanie nie wystarczy. Chemicznych środków do długotrwałego konserwowania tu celowo nie opisujemy.

Dobry zapas jest „żywy”: używa się go, uzupełnia i sprawdza. Jeśli i tak pijesz wodę butelkowaną na co dzień i zawsze kupujesz nowe opakowanie, zanim otworzysz ostatnie, masz zawsze świeży zapas bez większego wysiłku.