Jak pozostać suchym przy długotrwałym deszczu: strefa mokra i sucha

Ubrania i śpiwory grzeją, bo zatrzymują nieruchome powietrze między włóknami. Gdy materiał jest mokry, wodą wypełniają się te przestrzenie. Woda przewodzi ciepło znacznie lepiej niż powietrze – dlatego w mokrym ubraniu tak szybko tracisz ciepło, nawet gdy na zewnątrz jest powyżej zera. Puch w mokrym stanie bardzo się zbija; włókna syntetyczne zachowują nieco więcej ciepła, ale też działają gorzej.

Wilgoć dostaje się do twojego zestawu do spania na trzy sposoby: z góry jako deszcz i krople, od środka jako skroplona para z oddechu oraz z mokrych rzeczy, które wnosisz. Na każdy z nich pomaga coś innego: szczelny dach, dobra wentylacja i konsekwentne oddzielanie rzeczy mokrych od suchych.

Wielka zaleta tego zwyczaju: dopóki śpiwór jest suchy, w nocy możesz znów się rozgrzać, nawet po całym dniu w deszczu. Ciało odpoczywa, a następnego ranka startujesz z zapasem sił, a nie od razu wychłodzony.

Pakowanie zaczyna się w domu. Plecak prawie nigdy nie jest naprawdę wodoszczelny, nawet z pokrowcem przeciwdeszczowym. Śpiwór, ubranie do spania i elektronika należą więc do osobnych worków wodoszczelnych albo do dużego, mocnego worka wewnętrznego, na przykład wytrzymałego worka na śmieci. Dzięki temu pozostają suche, nawet gdy plecak przemoknie.

Przy rozstawianiu w deszczu liczy się kolejność. Jeśli to możliwe, najpierw idzie dach – płachta lub tropik – i dopiero pod nim się rozpakowujesz. Potem ustal, gdzie jest strefa mokra: przedsionek albo brzeg pod płachtą. Tam zdejmujesz kurtkę przeciwdeszczową i buty, zanim wczołgasz się do suchego wnętrza.

Jeden komplet ubrań jest tylko na noc. Nigdy nie zakładaj go w dzień, nawet jeśli rano kusi, żeby wskoczyć w suche rzeczy. Inaczej następnego wieczoru nie zostanie ci nic suchego. Mokre skarpetki nie wyschną w śpiworze, tylko go zawilgocą.

Wilgoć jest jedną z głównych przyczyn wychłodzenia, nawet przy temperaturach powyżej zera. Zwracaj uwagę na uporczywe drżenie, niezdarność, splątanie lub apatię – u siebie i u innych. Przy takich objawach pomagają suche ubrania, ochrona przed wiatrem i wilgocią, jedzenie, a w razie potrzeby pomoc przez lokalny numer alarmowy (112 w UE).

Przy długotrwałym deszczu strumienie i małe rzeki mogą bardzo szybko wezbrać, czasem także z powodu deszczu padającego wyżej w dolinie. Nie rozbijaj obozu w wąwozach, zagłębieniach, suchych korytach strumieni ani tuż nad brzegiem i zwracaj uwagę na ostrzeżenia przed powodzią.

Bardzo kusi, by gotować lub ogrzewać się w zamkniętym namiocie, żeby coś wysuszyć. To niebezpieczne: kuchenki mogą wytwarzać tlenek węgla, niewidoczny gaz bez zapachu, a tkaniny namiotowe szybko się palą. Gotuje się na zewnątrz albo pod dobrze wentylowaną płachtą, z dużym odstępem od materiału – i tylko tam, gdzie jest to dozwolone.

W namiocie podczas deszczu często powstaje dużo skroplonej pary, bo powietrze na zewnątrz jest już wilgotne. Mimo to trzymaj otwarte otwory wentylacyjne i wytrzyj wnętrze tropiku małą ściereczką, zanim spadną krople. Dbaj, żeby śpiwór nie dotykał ściany namiotu.

W obozie z hamakami rozwieś linkę na mokre ubrania pod płachtą – ale poza strefą leżenia, żeby nic na ciebie nie kapało. Małe linki ściekowe na zawieszeniu sprawiają, że woda deszczowa spływa kroplami z liny zamiast wpływać do hamaka.

Każda przerwa w deszczu jest cenna. Powieś śpiwór i ubrania na chwilę do przewietrzenia, nawet jeśli nie świeci słońce – wiatr też suszy. Spakuj wszystko z powrotem w porę, zanim nadejdzie kolejny przelotny deszcz.

Rutyna mokre–suche opłaca się na każdej wielodniowej wyprawie w deszczowych regionach, czy to z namiotem, płachtą, czy hamakiem. Prawie nie dodaje wagi – kilka worków wodoszczelnych – ale wymaga dyscypliny, zwłaszcza gdy jesteś zmęczony i wychłodzony.

Nie zastępuje wycofania się podczas powodzi lub ciężkiej pogody. Kto zauważy, że systemu do spania nie da się już utrzymać w suchości, powinien w porę zawrócić albo poszukać schroniska, zamiast ryzykować kolejną mokrą, zimną noc.