Sygnalizowanie potrzeby pomocy z domu lub mieszkania (np. podczas powodzi)

Ratownicy na terenie katastrofy celowo szukają śladów obecności ludzi. Płyną łodziami zalanymi ulicami, idą pieszo lub latają helikopterami. Przyciąga ich uwagę wszystko, co nie pasuje do otoczenia: duże jasne powierzchnie, napisy, ruch, a w nocy światło.

Trzy rzeczy sprawiają, że sygnał jest widoczny: wielkość, kontrast i ruch. Duża tkanina jest lepsza niż mała. Jasne na ciemnym tle lub odwrotnie jest lepsze niż podobne kolory. A poruszana tkanina przyciąga wzrok znacznie mocniej niż ta, która tylko wisi. To te same zasady, co przy sygnałach naziemnych w terenie.

W nocy podczas powodzi lub burz często gaśnie oświetlenie uliczne. Wtedy każde światło w oknie rzuca się w oczy, a światło migające jeszcze bardziej. Nawet mała latarka lub światło telefonu bywa widoczne z daleka.

Zawsze najpierw spróbuj wezwać pomoc numerem alarmowym. Jeśli się nie uda, wyślij zaufanym osobom wiadomość z twoim adresem i liczbą osób, które są z tobą. Pomaga to ratownikom zaplanować, ile miejsc potrzebują w łodzi.

Wybierz miejsce na najwyższym piętrze, do którego możesz dotrzeć, z oknem lub balkonem wychodzącym na ulicę lub wodę – tam, gdzie przepływają łodzie i przejeżdżają pojazdy. Powieś na zewnątrz jasne prześcieradło lub duży ręcznik i, jeśli to możliwe, napisz na nim dużymi literami „SOS” lub „POMOCY” oraz liczbę osób. Dobrze go zamocuj, by wiatr i deszcz go nie zerwały.

Gdy tylko w polu widzenia pojawi się łódź, pojazd lub helikopter, ruszaj się: wyraźnie machaj tkaniną lub obiema rękami i dmij w gwizdek. W nocy błyskaj w odstępach latarką lub światłem telefonu. Oszczędzaj przy tym baterię, bo oczekiwanie może być długie.

Nigdy nie przechodź przez wodę powodziową ani nie płyń w niej po pomoc. Nawet płytka, płynąca woda może przewrócić człowieka. W wodzie unoszą się szczątki, mogą brakować włazów studzienek, a prąd z uszkodzonych linii może uczynić wodę śmiertelną.

Przy podnoszącej się wodzie nie chowaj się na zamkniętym strychu bez wyjścia. Jeśli woda będzie rosnąć, znajdziesz się tam w pułapce. Oficjalne zalecenia dotyczące powodzi mówią: idź na najwyższe piętro, a na dach tylko wtedy, gdy jest to naprawdę konieczne – i stamtąd sygnalizuj, że potrzebujesz pomocy.

Podczas sygnalizowania nie wychylaj się daleko z okna i przytrzymuj dzieci. Na dachach, zwłaszcza stromych lub mokrych, grozi upadek; znajdź tam pewne oparcie. Trzymaj się z dala od linii energetycznych. Jeśli w budynku jest pożar, nic z tego nie obowiązuje: stosuj się do poleceń straży pożarnej i dyspozytora.

Nie potrzebujesz specjalnego sprzętu. Dobrze sprawdzą się jasne prześcieradła, białe lub kolorowe ręczniki, obrusy albo koc ratunkowy. Do napisu użyj grubego markera, farby lub taśmy albo ułóż ciemne ubrania w litery na jasnej tkaninie.

Gwizdek, latarka z zapasowymi bateriami i naładowany telefon powinny zawsze być w zasięgu ręki w domu, np. w plecaku awaryjnym. Na terenach zagrożonych powodzią warto przenieść te rzeczy z góry na wyższe piętro.

W niektórych gminach działają systemy, którymi gospodarstwa domowe po katastrofie pokazują „wszystko w porządku” lub „potrzebna pomoc”, np. kolorowe kartki w oknie. Używaj takiego znaku tylko wtedy, gdy jest znany i uzgodniony lokalnie; w przeciwnym razie może zostać źle zrozumiany.

Gdy wszyscy opuszczą budynek, zdejmij sygnał lub wyraźnie go przekreśl, jeśli można to zrobić bezpiecznie. Zapomniana kartka z „SOS” może później sprowadzić ratowników do pustego domu, podczas gdy gdzie indziej ludzie czekają.

Z tego samego powodu: wywieszaj znaki wzywające pomocy tylko wtedy, gdy pomoc jest naprawdę potrzebna. W katastrofie łodzi i helikopterów jest mało. Każdy niepotrzebny wyjazd kosztuje czas, którego potrzebują inni.

Powiedz ratownikom, jeśli w sąsiednich domach mogą jeszcze być uwięzieni inni ludzie lub zwierzęta. Mogłeś widzieć rzeczy, o których oni nie wiedzą.