Własna studnia po powodzi

Studnia czerpie wodę gruntową z ziemi. Normalnie warstwy gleby powyżej odfiltrowują dużo brudu, a szczelna głowica studni nie pozwala wodzie powierzchniowej wpływać prosto do środka. Podczas powodzi oba te zabezpieczenia zawodzą: woda stoi nad głowicą studni, przez nieszczelności dostaje się do szybu i może też zanieczyścić otaczające wody gruntowe.

Woda powodziowa niesie ze sobą wszystko, co zbierze po drodze: ścieki z przepełnionych kanałów i szamb, gnojowicę z pól, ziemię i często olej opałowy, paliwo lub inne chemikalia. Płytkie studnie kopane i cysterny są zwykle bardziej narażone niż głębokie, dobrze uszczelnione studnie wiercone, ale i te po powodzi uważa się za niebezpieczne.

Zalana studnia staje się więc znów bezpieczna dopiero po oczyszczeniu, dezynfekcji, przepłukaniu i przebadaniu wody. Uzdatnianie domowe, takie jak gotowanie, nie może tego zastąpić, bo nic nie daje przeciw paliwom i chemikaliom.

Natychmiast przestań używać tej wody do picia, gotowania, mycia zębów, kostek lodu i żywności – i powiedz o tym wszystkim w domu oraz gościom. Pomaga kartka na każdym kranie, bo z przyzwyczajenia łatwo mimo wszystko wziąć łyk.

Następnie zapewnij wodę zastępczą: swój zapas, wodę butelkowaną lub oficjalne punkty wydawania. Używanie uzdatnionej wody ze studni wchodzi w grę tylko wtedy, gdy urząd wyraźnie to zaleci.

Potem zadzwoń do stacji sanitarno-epidemiologicznej lub właściwej instytucji. Tam dowiesz się, jak przeprowadzić dezynfekcję i pobranie próbek, które laboratoria badają wodę i czego wymaga twój region. W przeciwieństwie do sieci publicznej jako właściciel studni zwykle sam odpowiadasz za zorganizowanie tego.

Największym bezpośrednim niebezpieczeństwem jest prąd. Nie dotykaj ani nie włączaj pompy, sterowania ani kabli zalanej studni, gdy są mokre lub stoją w wodzie. Wykwalifikowany elektryk sprawdza instalację, zanim wróci do użytku.

Nigdy nie wchodź do szybu studni. W wąskich szybach mogą gromadzić się gazy powodujące uduszenie i grozi upadek. Prace w szybie należą do fachowców.

Dezynfekcję studni, często nazywaną „chlorowaniem szokowym”, przeprowadza się wyłącznie według zaleceń urzędu lub przez fachowców – w podanych tam ilościach, a nie na oko. Potem studnię się przepłukuje, a wody używa się ponownie dopiero po uzyskaniu wyniku z laboratorium. Przy podejrzeniu oleju, paliwa lub chemikaliów potrzebna jest wyspecjalizowana firma i urząd, a nie gospodarstwo domowe.

Dom wakacyjny lub gospodarstwo z własnym ujęciem wody znalazły się w strefie powodzi; woda opadła i z kranu leci czysta woda. Właśnie tu pokusa, by po prostu znów jej używać, jest największa. Ale przejrzystość nic nie mówi o zarazkach ani rozpuszczonych chemikaliach – dopóki nie zostanie dopuszczona, pozostaje zakazana.

Zanim studnia zostanie dopuszczona do użytku, mogą minąć dni lub tygodnie, a fachowcy i badania laboratoryjne kosztują. Wystarczający zapas wody i wiedza, gdzie jest najbliższy punkt wydawania, bardzo ułatwiają ten czas. Jeśli teren zostanie zalany ponownie, kontrole zaczynają się od nowa.

Zasady pobierania próbek i konserwacji studni różnią się w zależności od kraju i regionu. Właściwy urząd lokalny jest więc zawsze miarodajnym punktem kontaktu.