Podstawy dla tej sytuacji
Szacowanie dłonią czasu do zachodu słońca – i rozbijanie obozu na czas
Z wyciągniętą ręką i palcami ułożonymi poziomo mierzysz, jak wysoko nad horyzontem stoi jeszcze słońce. Z grubsza przyjmuje się, że jeden palec to około kwadransa – ale w zależności od miejsca, pory roku i dłoni jest to bardzo niedokładne. Góry i las sprawiają, że ciemno robi się wcześniej. Planuj więc od końca: schronienie, ogień i woda zajmują godziny, a obóz zaczynasz budować na długo przed tym, zanim słońce dotknie horyzontu.
Zabłądziłeś: reguła STOP
Gdy zorientujesz się, że zabłądziłeś, zatrzymaj się natychmiast zamiast iść dalej. STOP to skrót od angielskich słów Stop, Think, Observe, Plan – zatrzymaj się, pomyśl, obserwuj, planuj. Często bezpieczniej jest zostać w łatwym do znalezienia miejscu, zwłaszcza jeśli ktoś zna plan twojej wycieczki.
Orientacja w nocy, we mgle i podczas white-outu
Przy słabej widoczności punkty orientacyjne znikają, odległości mylą, a błędy się mnożą. Bezpieczniej jest iść krótkimi odcinkami, trzymać się obiektów prowadzących, liczyć kroki i czas oraz trzymać grupę blisko siebie – albo świadomie się zatrzymać i zaczekać, jeśli teren jest niebezpieczny.
Plan energetyczny dla łączności awaryjnej: akumulatory, zimno, rezerwa
Telefon, latarka, GPS i urządzenie satelitarne pomagają tylko wtedy, gdy mają zasilanie. Prosty plan zarządzania energią – start z pełnym naładowaniem, zapasowe zasilanie, ograniczanie zużycia, trzymanie baterii w cieple i nienaruszalna rezerwa awaryjna – często decyduje o tym, czy wezwanie pomocy będzie jeszcze możliwe.
Wzywanie pomocy: co powiedzieć, jak pozostać osiągalnym
Dobre zgłoszenie alarmowe jest krótkie, spokojne i uporządkowane: gdzie to się stało, co się stało, ilu ludzi jest poszkodowanych, jakie są obrażenia lub zagrożenia – a potem czekaj na pytania. Lokalny numer alarmowy w UE to 112. Po rozmowie pozostań osiągalny i oszczędzaj baterię.