Metro i tunele: sytuacje awaryjne pod ziemią

Wiele metr i kolei miejskich pobiera prąd z dodatkowej szyny obok szyn jezdnych lub z sieci trakcyjnej nad torem. Ta szyna zasilająca może być pod napięciem, nawet gdy nie jedzie żaden pociąg. Poza tym pociągi w tunelu zbliżają się szybko i niemal bezgłośnie. Dlatego tor jest obszarem, na który wchodzi tylko przeszkolony personel, po wyłączeniu prądu.

Gdy pojawia się problem, operator planuje ewakuację centralnie: wyłącza prąd, zatrzymuje inne pociągi, otwiera drogi ewakuacyjne i wysyła personel. To czasem zajmuje trochę czasu, a oczekiwanie wydaje się długie. Ale osoby, które same otwierają drzwi i wchodzą do tunelu, trafiają na obszary, które nie zostały jeszcze zabezpieczone.

Dym w tunelu rozprzestrzenia się wzdłuż tuby, a schody i przejścia są wąskie. Gdy wiele osób chce wyjść jednocześnie, mogą powstać niebezpieczne ściski. Badania nad zachowaniem tłumu opisują, od jakiego zagęszczenia tłumu na schodach i w wąskich przejściach robi się niebezpiecznie – i jak spokojne, uporządkowane przemieszczanie się zmniejsza ryzyko.

Wystarczy kilka sekund uwagi w każdej podróży. Gdy wsiadasz, rozejrzyj się, gdzie w wagonie jest domofon alarmowy, gaśnica i otwieranie drzwi awaryjne. Na peronie zwróć uwagę na wyjścia. Dokładnie jak działają hamulec bezpieczeństwa, domofon i otwieranie drzwi, różni się między sieciami – wyjaśniają to komunikaty w wagonie.

Na peronie czekaj za linią bezpieczeństwa i trzymaj dzieci za rękę. Wózki zabezpiecz hamulcem, żeby nie stoczyły się w stronę krawędzi. Jeśli coś spadło na tory, nie wyciągaj tego sam; powiedz personelowi lub użyj punktu alarmowego.

Jeśli twój pociąg zatrzyma się w tunelu, zachowaj spokój, słuchaj komunikatów i użyj domofonu alarmowego, jeśli ktoś potrzebuje pomocy, na przykład przy problemach z krążeniem. Zostań w pociągu, dopóki personel nie poleci ci wysiąść.

Przy dymie lub ogniu oddalaj się od dymu, a nie zbliżaj się, żeby zobaczyć. Idź za znakami wyjścia i personelem i nie korzystaj z wind – mogą utknąć lub pojechać w dym. Ogólne poradniki przeciwpożarowe, takie jak „Are You Ready?” amerykańskiej agencji zarządzania kryzysowego FEMA, podkreślają dokładnie te zasady. Zadzwoń pod lokalny numer alarmowy (112 w UE), gdy tylko możesz.

Jeśli ogłoszono ewakuację, stosuj się do poleceń i zostaw bagaż. Torby i walizki zwężają i tak wąskie drogi i przewracają innych. Pomagajcie sobie nawzajem, zwłaszcza dzieciom, osobom starszym i osobom z niepełnosprawnościami. Na schodach i nierównym terenie idź powoli i świeć latarką lub światłem telefonu.

Aby uniknąć zgniecenia w tłumie, nie pchaj się, nie zatrzymuj się na schodach i odsuń się na bok, jeśli tłum gęstnieje. Spokojne, równe tempo pomaga wszystkim szybciej się wydostać.

Gdy na stacji zgaśnie prąd, włącza się oświetlenie awaryjne i pokazuje drogi ewakuacyjne. Schody ruchome zatrzymują się i stają się zwykłymi schodami – tylko z nietypowo wysokimi stopniami. Idź powoli i trzymaj się poręczy.

W niektórych tunelach nie ma zasięgu telefonii komórkowej. Wtedy domofony alarmowe i punkty alarmowe są sposobem na wezwanie pomocy. Mała latarka czołowa w torbie nie zaszkodzi, ale zwykle wystarcza latarka w telefonie.

Sieci metra mają dobrze wyszkolony personel, zaplanowane procedury, oświetlenie awaryjne i oznakowanie. Poważne zdarzenia są rzadkie. Liczą się komunikaty danego operatora, ponieważ szczegóły techniczne różnią się między miastami.

Ten tekst celowo nie wyjaśnia, jak ewakuować się torowiskiem bez personelu. To nie przeoczenie: samodzielne wychodzenie do tunelu zagraża życiu, a najlepszą pomocą, jaką możesz dać, jest spokój, wzgląd na innych i przekazanie informacji przez domofon alarmowy.