Szukanie pożywienia w różnych środowiskach: las, góry, wybrzeże, pustynia, Arktyka i tropiki

Twoje ciało cały czas spala energię: by oddychać, by się ogrzewać, by chodzić. Jeśli nic nie jesz, bierze energię ze swoich rezerw, głównie z tkanki tłuszczowej. U zdrowych osób działa to długo, ale stajesz się słabszy, szybciej marzniesz i wolniej myślisz. Bez wody natomiast ciału grozi śmierć w ciągu kilku dni, w upale szybciej.

Każde szukanie jedzenia jest więc rachunkiem. To, co znajdziesz, musi dać więcej energii, niż kosztuje cię szukanie, marznięcie i pocenie się. Liście dają bardzo mało, orzechy, ryby, tłuszcz, owady i małże znacznie więcej. Kto zostaje w schronieniu i mało się rusza, potrzebuje znacznie mniej.

Trawienie potrzebuje wody, zwłaszcza przy pokarmach bogatych w białko. Gdy więc brakuje wody, jesz mało, a przede wszystkim mało białka. Na pustyni często lepiej wcale nie jeść, niż żuć suszone mięso bez wody.

W lesie strefy umiarkowanej decydująca jest pora roku. Lato i jesień przynoszą jagody, orzechy laskowe i bukiew – bukiew tylko prażoną i w małych ilościach – a także owady i ryby. Zimą i wiosną prawie nic nie ma. W górach powyżej granicy lasu jest prawie nic; tam rozsądniej jest zejść do doliny, niż szukać.

Wybrzeże jest często najbogatszym środowiskiem, z małżami, ślimakami, wodorostami i rybami. Ale czyhają tam przypływ, fale, śliskie skały i niewidoczne toksyny z małży. Na pustyni jedzenia jest bardzo mało, a ruch kosztuje wodę; tam oszczędzanie wody stoi ponad wszystkim. W Arktyce roślin prawie zupełnie nie ma, tłuszcz staje się niezbędny, a wątroba niedźwiedzi polarnych i fok jest trująca z powodu bardzo wysokiej zawartości witaminy A.

Tropiki wyglądają bujnie, ale wiele roślin jest trujących, a woda bywa skażona. Tam jesz tylko owoce, które jedzą także miejscowi, wszystko inne dokładnie gotujesz i przegotowujesz wodę. Owady i ryby są tam często najbezpieczniejszym źródłem białka.

Największym niebezpieczeństwem przy szukaniu jedzenia nie jest głód, lecz ryzyko, które dla niego podejmujesz: wspinanie się po śliskich skałach, przekraczanie potoku, zachodzenie za daleko na płycizny. Kontuzja, upadek do zimnej wody lub wychłodzenie są w sytuacji zagrożenia znacznie groźniejsze niż kilka dni bez jedzenia.

Rośliny i grzyby to kolejne niebezpieczeństwo. „Testowanie” nieznanych rzeczy nie jest bezpieczną metodą; wielu śmiertelnych trucizn nie da się tak wykryć. Trzymaj się kilku gatunków, które naprawdę znasz, a grzyby pomiń zupełnie.

Wędkowanie, zastawianie sideł i polowanie są w Austrii i Niemczech nielegalne bez karty wędkarskiej lub prawa łowieckiego. Można je uzasadnić tylko realnym zagrożeniem życia, a i wtedy obowiązuje ochrona zwierząt: sprawdzaj sidła często, zabijaj zwierzęta szybko, po wszystkim rozbierz wszystkie pułapki.

W krótkich sytuacjach zagrożenia trwających jeden–dwa dni szukanie jedzenia zwykle się nie opłaca. Mądrzej jest wtedy oszczędzać energię, utrzymywać ciepło, pić i czekać na pomoc. Jedzenie, które masz przy sobie, racjonujesz.

W dłuższych sytuacjach zagrożenia, gdy szybki ratunek nie nadchodzi, jedzenie staje się ważniejsze. Wtedy szukasz celowo bogatych w energię, bezpiecznych źródeł w pobliżu obozu i łączysz wyprawy. Najlepiej jednak przed każdą wyprawą spakować dość jedzenia na jeden dodatkowy dzień.

Amerykański podręcznik przetrwania armii zajmuje się jedzeniem dopiero po schronieniu i wodzie i opisuje osobne źródła i zagrożenia dla każdej strefy klimatycznej. Reguła „tygodnie bez jedzenia, dni bez wody” to przybliżona wskazówka; jak długo naprawdę się sprawdza, zależy od temperatury, wysiłku i zdrowia.

Samo chude mięso, bez tłuszczu i bez węglowodanów, na dłuższą metę nie wystarcza – ciało potrzebuje też tłuszczu i skrobi. Dlatego orzechy, ryby ze skórą, larwy owadów i tłuszcz w zimnych regionach są tak cenne.