Pułapki w prawdziwej sytuacji kryzysowej: prawo, etyka i realistyczne szanse powodzenia

Drobne zwierzęta, takie jak zające, króliki czy wiewiórki, nie poruszają się przypadkowo. Wciąż używają tych samych ścieżek między kryjówką, miejscami żerowania i wodą. Te ścieżki nazywa się szlakami zwierzęcymi. W trawie widać je jako wąski, przygnieciony ślad, w błocie jako rząd odcisków, a w śniegu szczególnie wyraźnie.

Pułapka łapie tylko wtedy, gdy zwierzę przechodzi tuż obok niej. Dlatego czytanie śladów jest ważniejsze niż samo budowanie pułapki. Najlepsze są wąskie gardła, gdzie szlak prowadzi między krzewami, skałami albo pod pniem: tam zwierzę prawie musi stanąć w tym samym miejscu.

Zwierzęta są ostrożne. Jeśli pachnie ludźmi albo świeżo ściętym drewnem, albo ścieżka nagle się zmieniła, omijają ją. Pracujesz więc z jak najmniejszym zakłóceniem, z materiałem, który już tam leży, i w rękawicach albo z dłońmi natartymi ziemią.

Najważniejsza decyzja zapada przed pierwszą pułapką: czy to naprawdę sytuacja awaryjna, w której chodzi o życie i nie nadchodzi ratunek? Kto jest głodny po dniu bez jedzenia, nie jest w niebezpieczeństwie życia. Dopóki nie zapewniono wezwania pomocy, sygnałów, wody, schronienia i ciepła, każda minuta poświęcona pułapkom jest źle zainwestowana.

Drugie pytanie to bilans energii. Budowanie, szukanie i sprawdzanie kosztują siły i ciepło ciała. Rzadka zdobycz w postaci chudego małego zwierzęcia często daje mniej, niż zużyłeś. Zbieranie roślin, które znasz na pewno, albo łowienie ryb w strumieniu lub jeziorze jest często wydajniejsze. Pułapki mają sens, gdy stoją blisko obozu i działają w tle, a ty oszczędzasz siły.

Trzecia zasada to porządek: kilka pułapek, każda z numerem, każda oznaczona, każda na liście ze szkicem. Tylko wtedy znajdziesz je wszystkie, sprawdzisz je rzetelnie i na koniec całkowicie rozbierzesz.

Pułapki nie rozróżniają, kto w nie wejdzie. Wnyk łapie też koty i psy, pułapka kamienna może złamać dziecku palce. Dlatego pułapki nigdy nie należą przy ścieżkach, obozowiskach, szałasach, pastwiskach ani w miejscach, gdzie poruszają się ludzie. Dzieci nie budują pułapek i dokładnie wiedzą, które obszary są zakazane.

Prawnie sytuacja jest jasna: w Niemczech i Austrii zastawianie pułapek bez uprawnień łowieckich to kłusownictwo, a więc przestępstwo. W Niemczech federalna ustawa łowiecka zakazuje wnyków nawet myśliwym; w Austrii krajowe ustawy łowieckie są podobnie surowe. Czy w danym przypadku rzeczywiście zachodziła sytuacja awaryjna, bada później urząd i sąd – w razie wątpliwości obowiązuje zakaz.

Dochodzi do tego dobrostan zwierząt: kto powoduje, że zwierzę niepotrzebnie długo cierpi, popełnia wykroczenie. Kto zastawia pułapki, musi je sprawdzać co najmniej codziennie, schwytane zwierzęta zabijać od razu i pewnie, a zwierzęta, których nie chciał złapać, wypuszczać. Pułapki na większe zwierzęta, potrzaski, pułapki z włócznią i sprężynowe, trucizna czy materiały wybuchowe są wykluczone – nie mają miejsca w żadnej sytuacji awaryjnej.

Pułapki mogą mieć sens tylko w długiej sytuacji awaryjnej, daleko od jakiejkolwiek pomocy, gdy podstawowe potrzeby są zaspokojone, w pobliżu obozu widać wyraźne ślady drobnej zwierzyny i możesz sprawdzać pułapki codziennie. Wtedy uzupełniają zbieranie roślin i łowienie ryb.

Nie mają sensu w krótkich sytuacjach awaryjnych, które w Europie Środkowej prawie zawsze kończą się ratunkiem po kilku godzinach lub dniach. Kto jest osłabiony, wychłodzony albo ranny, powinien też oszczędzać siły na ciepło, wodę i sygnały. A pułapki do ćwiczeń lub jako hobby nie wchodzą w grę – ćwiczyć można tylko w domu, na nieszkodliwych modelach bez przynęty.

Drobna zwierzyna, taka jak króliki, jest bardzo chuda. Kto długo żywi się prawie wyłącznie chudym mięsem, nie czuje się naprawdę syty i może zachorować, bo brakuje tłuszczu i węglowodanów. Samo zastawianie pułapek nie jest więc sposobem na życie.

Znajomość ścieżek, śladów i zachowań zwierząt jest cenna nawet bez pułapek: pokazuje ci miejsca z wodą, pomaga się orientować i czyni cię uważniejszym obserwatorem. Hasła o układach śladów, śladach żerowania i siedliskach wchodzą w to głębiej.

Wojskowe podręczniki przetrwania, takie jak FM 3-05.70 armii USA, opisują pułapki szczegółowo – ale zawsze jako środek na wypadek sytuacji awaryjnej. Mówią też, że wiele pułapek w dobrych miejscach, regularnie sprawdzanych, jest warunkiem sukcesu, a mimo to powodzenie nigdy nie jest pewne.