Kontrolowanie pułapek, szybkie zabijanie zwierząt i rozbieranie pułapek

Sprawdzanie zaczyna się od planu: stały obchód, zawsze o tej samej porze, z listą wszystkich pułapek w ręku. Wiele małych zwierząt jest aktywnych o zmierzchu i o świcie, więc dobrymi porami są wczesny ranek i wieczór. Każdą pułapkę odhaczasz na liście, żeby żadnej nie pominąć.

Przy każdej pułapce najpierw zatrzymujesz się kilka kroków przed nią. Dzięki temu niepotrzebnie nie płoszysz schwytanego zwierzęcia i możesz spokojnie ocenić: czy pułapka jest pusta, uruchomiona, czy zajęta? Czy to zwierzę docelowe, zwierzę domowe czy gatunek chroniony? Czy żyje? Dopiero wtedy działasz.

Na każdy wynik istnieje stała procedura: puste pułapki sprawdź, uruchomione ponownie nastaw lub rozbierz, zwierzęta niedocelowe uwolnij, martwe zwierzęta zabierz, a żywą małą zwierzynę szybko i bezpiecznie zabij. Jeśli znasz te procedury wcześniej, działasz w sytuacji spokojniej i szybciej – a to skraca cierpienie.

Przy uwalnianiu pomaga ciemność: kurtka lub chusta na głowie i ciele uspokaja większość zwierząt. Potem poszerzasz pętlę kijem lub przecinasz sznurek, nie zbliżając ręki do pyska. Dużych lub dobrze uzbrojonych zwierząt, takich jak lis, borsuk, dzik czy duży pies, nie uwalniasz – trzymaj dystans i wezwij policję.

Przy zabijaniu małej zwierzyny liczy się zdecydowanie. Zwierzę przytrzymuje się kurtką lub kijem, po czym od razu następuje mocny, celny cios pałką w tył głowy tuż za uszami, w razie potrzeby natychmiast drugi. Wahanie lub niepewne ciosy przedłużają cierpienie.

Potem sprawdzasz, czy zwierzę naprawdę nie żyje: brak oddechu, wiotkie ciało i brak mrugania, gdy źdźbło trawy delikatnie dotknie powierzchni oka. Jeśli nie jesteś pewien, powtórz cios. Dopiero wtedy zwierzę wyjmuje się z pułapki.

Schwytane zwierzęta w panice gryzą i drapią, nawet małe. Rękawice i kurtka cię chronią. Każde ugryzienie zwierzęcia wymaga opieki lekarskiej: dokładnie przepłucz ranę wodą z mydłem, zakryj ją i jak najszybciej wezwij pomoc – numer alarmowy 112, w Austrii także 144.

Dzikie zwierzęta mogą przenosić choroby. W Europie Środkowej znana jest na przykład tularemia u zajęcy szaraków, którą można zarazić się przy dotykaniu i oprawianiu zwierzęcia. Dlatego: rękawice, potem dokładnie umyj ręce i nóż, mięso dokładnie ugotuj. Zwierząt, które wyglądają na chore, wychudzone, ranne lub niezwykle oswojone albo zostały znalezione martwe bez udziału twojej pułapki, się nie je.

Przy pułapkach zwalnych obowiązuje zasada: ręka nigdy nie idzie pod ciężar. Podnosisz go z boku, używając kija jako dźwigni. Nawet pułapka, która wydaje się uruchomiona, może znów opaść.

Te procedury obowiązują w każdej sytuacji awaryjnej, w której założono pułapki – bez nich nie wolno zakładać żadnej pułapki. Kto nie jest gotów lub nie jest w stanie codziennie sprawdzać i szybko zabić zwierzęcia, nie zakłada pułapki.

Uwalnianie i zgłaszanie obowiązują także na co dzień: kto znajdzie cudzą wnykę lub pułapkę ze zwierzęciem, uwalnia je tylko wtedy, gdy da się to zrobić bez niebezpieczeństwa, i zgłasza znalezisko na policję. Pustych pułapek się nie rusza, żeby zachować dowody.

Zabicie zwierzęcia jest dla większości ludzi trudne, nawet w sytuacji awaryjnej. To normalne. Pomaga wcześniej uświadomić sobie, że szybkie, zdecydowane postępowanie oszczędza zwierzęciu najwięcej cierpienia.

Każda sytuacja awaryjna kończy się rozbiórką: każda pułapka według listy, pułapki zwalne uruchomione kijem, patyki i kamienie rozrzucone, drut, sznurek i taśma zabrane i policzone. Jeśli nie udało ci się rozebrać wszystkiego, powiedz ratownikom lub policji dokładnie, gdzie coś jeszcze stoi – inaczej zapomniana wnyka łapie zwierzęta przez lata.

Niemiecka ustawa o ochronie zwierząt wymaga, aby kręgowca zabijać tylko z niezbędną wiedzą i możliwie bezboleśnie. Międzynarodowe normy humanitarnego łowienia oceniają pułapki według tego, jak szybko zabijają. Oba przykłady pokazują: nawet w sytuacji awaryjnej dobrostan zwierząt nie jest sprawą drugorzędną.